Chapter 5

Chapter 5: Ang Bisitang May Dalang Tanong

Ava Sinclair

Maaga pa lamang ay abala na si Aling Teresa sa paghahanda ng penthouse para sa pagbisita ni Grandma Eleanor. May mga bagong bulaklak sa ibabaw ng mesa, malinis na mga kurtina sa sala, at sariwang pagkain na nakahanda sa kusina. Habang pinagmamasdan ko ang lahat mula sa may hagdan, hindi ko maiwasang isipin kung gaano kadaling magmukhang perpekto ang isang tahanan kahit may mga lihim na nakatago sa loob nito.

“Ava, hija, maaari mo ba akong tulungan dito?” tawag ni Aling Teresa mula sa kusina, hawak ang isang tray ng mga tasa.

Agad akong lumapit at kinuha ang kalahati ng mga tasa. “Ako na po. Saan ko po ito ilalagay?”

“Sa mesa sa sala. Darating na raw si Grandma Eleanor anumang oras.”

Tumango ako at dahan-dahang inilapag ang tray sa mesa. Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako. Nakilala ko na si Grandma Eleanor kagabi, at naging mabait naman siya sa akin. Pero may kakaibang bigat sa tuwing naaalala ko ang hiling niya tungkol sa pagkakaroon ng anak.

Hindi ko kayang ibigay iyon sa kanya.

Hindi dahil ayaw ko sa mga bata, kundi dahil malinaw sa kontrata namin ni Damian na hindi dapat magkaroon ng pagbubuntis sa loob ng isang taon. Isa pa, hindi ko kayang magdala ng bata sa isang pagsasamang nagsimula sa kasunduan lamang.

“Parang malalim ang iniisip mo, hija,” sabi ni Aling Teresa, marahang inilalapag ang isang plato ng maliliit na tinapay sa mesa.

Napatingin ako sa kanya at pilit na ngumiti. “Iniisip ko lang po kung ano ang sasabihin ko kapag tinanong niya ulit ako tungkol sa mga anak.”

Bahagyang lumambot ang kanyang mukha. “Mabait si Grandma Eleanor. Hindi ka niya pipilitin kung hindi ka pa handa.”

“Sana nga po.”

Bago pa siya makasagot, tumunog ang doorbell.

Nagkatinginan kami bago ako nagmamadaling pumunta sa p***o. Nang buksan ko iyon, naroon si Grandma Eleanor, nakasuot ng simpleng damit na kulay krema. May dala siyang maliit na kahon at isang bag na hawak ng kanyang kasama.

“Ava!” masiglang bati niya, agad akong nginitian.

“Magandang umaga po, Grandma,” sagot ko, binuksan nang mas maluwang ang p***o upang makapasok siya.

“Good morning, hija. Nandito ba si Damian?”

“Nasa opisina po siya sandali. Pero sinabi niyang babalik siya bago magtanghali.”

Tumango siya at pumasok sa sala. “Mabuti. Gusto ko sanang makausap kayong dalawa.”

Naramdaman kong bahagyang nanigas ang mga balikat ko.

Inalok ko siya ng upuan at tinulungan siyang maging komportable. Nang makaupo siya, inilapag niya sa mesa ang maliit na kahon na dala niya. Maingat niya itong itinulak palapit sa akin.

“Para sa iyo iyan,” sabi niya, nakangiting parang may ibinabahaging sikreto.

Napatingin ako sa kahon. “Para po sa akin?”

“Oo naman. Regalo ko sa bago kong apo.”

Dahan-dahan ko iyong binuksan. Sa loob ay isang manipis na gintong pulseras na may maliit na palawit na hugis puso. Hindi ito kasingkinang ng mga alahas na nakita ko sa mga tindahan, ngunit halatang pinag-isipan at inalagaan.

“Ang ganda po,” bulong ko, maingat na hinahawakan ang pulseras.

“Sa akin iyan noong bata pa ang ina ni Damian,” paliwanag niya, bahagyang hinaplos ang palawit. “Ibinigay niya sa akin noong araw na ipinanganak si Damian. Matagal ko na itong itinatago dahil gusto kong ibigay sa isang taong magiging mahalagang bahagi ng pamilya namin.”

Napatingin ako sa kanya. “Pero Grandma, hindi ko po alam kung karapat-dapat ako sa ganitong regalo.”

Hinawakan niya ang kamay ko at marahang pinisil iyon.

“Hija, hindi kailangang mayaman ka o galing sa isang kilalang pamilya para maging karapat-dapat sa pagmamahal.”

Natahimik ako.

Hindi niya alam kung gaano kabigat ang mga salitang iyon para sa akin. Sa loob ng maraming taon, nasanay akong unahin ang pangangailangan ni Mama bago ang sarili kong mga pangarap. Hindi ko na halos tinanong ang sarili ko kung ano ang gusto kong marating o kung sino ang gusto kong makasama. Ang mahalaga lamang ay makaraos kami sa bawat araw.

Ngayon, nakaupo ako sa isang mamahaling sala habang ang isang taong halos hindi ko kilala ay tinatawag akong bahagi ng kanyang pamilya.

At hindi ko alam kung paano tatanggapin ang kabutihang hindi ko kayang suklian nang totoo.

“Maraming salamat po,” sabi ko, bahagyang namasa ang mga mata. “Itatago ko po ito nang maayos.”

“Hindi mo kailangang itago, hija. Isuot mo. Gusto kong makita sa iyo.”

Maingat kong ikinabit ang pulseras sa aking pulsuhan. Nang makita niya iyon, ngumiti siya nang malapad at marahang tinapik ang aking kamay.

“Bagay sa iyo.”

Ngumiti rin ako, ngunit hindi nagtagal ang katahimikan namin.

“Ava, may itatanong sana ako sa iyo,” sabi niya, bahagyang nagbago ang tono.

Agad kong itinaas ang tingin ko. “Ano po iyon?”

Tumingin siya sa pulseras bago muling humarap sa akin. “Kumusta kayo ni Damian bilang mag-asawa?”

Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko.

“Maayos naman po kami,” sagot ko, maingat na pinipili ang mga salita.

“Talaga ba?” tanong niya, bahagyang tumagilid ang ulo. “Kilala ko ang apo ko. Mahirap siyang basahin, at hindi siya madaling magtiwala sa ibang tao. Pero noong bata pa siya, hindi siya ganoon kalamig.”

Napakagat ako sa labi ko. Hindi ko alam kung dapat ko bang itanong kung ano ang nangyari sa kanya o kung mas mabuting manahimik na lamang.

“Baka po marami lang siyang iniisip sa trabaho,” sagot ko, pilit na pinananatiling kalmado ang boses.

“Posible.” Sandali siyang natahimik bago marahang ngumiti. “Pero sana, sa paglipas ng panahon, matutuhan ninyong magtiwala sa isa't isa.”

Napayuko ako.

Paano ako matututong magtiwala sa isang lalaking ang unang ibinigay sa akin ay isang kontrata? At paano ko hihilinging magtiwala siya sa akin kung ang mismong kasal namin ay isang kasinungalingang pareho naming piniling panindigan?

“Susubukan ko po,” sagot ko, halos pabulong.

Hinaplos ni Grandma Eleanor ang aking kamay. “Iyan lang naman ang hinihiling ko. Hindi ko inaasahang magiging perpekto ang lahat. Gusto ko lang makita kayong masaya.”

Bago ako makasagot, bumukas ang p***o ng penthouse.

Pumasok si Damian, hawak ang kanyang cellphone at isang manipis na folder. Nang makita niya kami sa sala, bahagya siyang tumigil. Bumaba ang tingin niya sa kamay ng kanyang lola na nakapatong sa akin, at pagkatapos ay napunta ang mga mata niya sa gintong pulseras sa aking pulsuhan.

“Grandma,” bati niya, lumapit sa amin. “I didn't know you were already here.”

“Kanina pa ako rito,” sagot ng matanda, masayang tumayo upang yakapin siya. “At may mahalaga akong napag-usapan kay Ava.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Damian. “What did you talk about?”

Ngumiti si Grandma Eleanor at tumingin sa akin bago muling humarap sa apo.

“Your future.”

Biglang tumahimik ang sala.

Naramdaman kong napatingin si Damian sa akin, at kahit wala siyang sinasabi, malinaw sa kanyang mukha na gusto niyang malaman kung ano ang sinabi namin.

“Grandma, we already discussed this,” sagot niya, maingat na kinokontrol ang kanyang boses.

“Alam ko, Damian. Pero hindi lahat ng bagay ay kailangang madaliin.” Kinuha ng matanda ang bag niya at inayos ang hawakan nito. “Gusto ko lang kayong bigyan ng isang bagay na maaari ninyong pag-isipan.”

Mula sa bag, inilabas niya ang isang maliit na sobre at iniabot iyon kay Damian.

Kinuha niya iyon, ngunit hindi agad binuksan.

“Ano ito?” tanong niya, bahagyang nagdududa.

“Isang imbitasyon,” sagot ni Grandma Eleanor. “Para sa isang espesyal na hapunan sa susunod na linggo. Gusto kong makilala ng ilan sa mga pinakamalapit kong kaibigan ang bago kong apo sa pamilya.”

Napatingin ako kay Damian. Bahagya siyang napapikit, na para bang nag-iisip kung paano haharapin ang panibagong obligasyong inilagay sa harap niya.

“Grandma, I have a busy schedule,” sabi niya, bahagyang humigpit ang hawak sa sobre.

“Kung ganoon, gumawa ka ng oras,” sagot ng matanda, hindi nagpadaig. “Hindi lahat ng bagay ay negosyo, Damian.”

Walang naisagot ang apo niya.

Pagkatapos ay bumaling sa akin si Grandma Eleanor at ngumiti.

“Ava, sana ay sumama ka. Gusto kong makita ka nilang lahat.”

Tumango ako kahit may kaba sa dibdib. “Opo, Grandma.”

Nang tuluyang umalis ang matanda kasama ang kanyang kasama, bumalik ang katahimikan sa penthouse. Nakatayo si Damian sa tabi ng mesa, hawak pa rin ang sobre. Hindi niya ako tiningnan agad. Sa halip, inilapag niya ang folder sa mesa at marahang huminga.

“Did she tell you anything else?” tanong niya, sa wakas ay humarap sa akin.

Napahawak ako sa pulseras sa aking pulsuhan.

“Sinabi lang po niyang gusto niya tayong makitang masaya.”

“Is that all?”

Nagtagpo ang aming mga mata.

Gusto kong sabihin ang totoo. Gusto kong sabihin na tinanong niya ako tungkol sa pagsasama namin, na umaasa siyang matututuhan naming magtiwala sa isa't isa, at na ang bawat kabutihang ipinapakita niya sa akin ay nagpapahirap sa pagtatago ng aming lihim.

Pero naalala ko ang kontrata.

Kaya ngumiti ako at tumango.

“Opo. Iyon lang.”

Matagal niya akong tinitigan bago ibinaling ang tingin sa pulseras.

“Keep it safe,” sabi niya, bahagyang bumaba ang boses. “That belonged to my mother.”

Napahinto ako. Hindi ko alam na ganoon kahalaga ang regalong iyon.

“Babantayan ko po,” sagot ko, marahang hinawakan ang palawit.

Tumango siya at naglakad patungo sa kanyang kuwarto.

Naiwan akong nakatayo sa sala, nakatingin sa gintong pulseras sa aking kamay. Regalo iyon mula sa isang pamilyang nagsisimula nang tanggapin ako, kahit hindi nila alam kung sino talaga ako sa buhay ni Damian.

At sa unang pagkakataon, hindi ko na lamang kinatakutan ang araw na matatapos ang kontrata namin.

Dahil nagsisimula na akong matakot sa araw na kailangan kong iwan ang mga taong hindi ko naman dapat naging pamilya.