Chapter 5 - The Questions I Refuse to Answer

Samantha’s POV

Nasa gitna ako ng chart review nang maramdaman kong nagvibrate ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa.

Hindi ko sana papansinin, kasi sanay na akong i-off ang phone ko kapag nagtatrabaho pero may kung anong kaba sa dibdib ko na pumilit sa aking silipin ang screen.

Isang mensahe lang.

Mula kay Marco Villanueva, kaibigang doktor ko na minsan nang naging resident dito sa ospital nila Terrance sa R.Central, actually siya rin ang nag offer sa’kin nung una pero tinatanggihan ko sabi ko pa ay hindi pa ako handa.

Binasa ko ang message niya.

“Sam, nakita ka raw ni Terrance kahapon.” 

Nanikip ang sikmura ko. Hindi ko pa man nabubuksan ang kasunod na mensahe, parang alam ko na ang kasunod. At tama nga ako.

Isang litrato ang sumunod.

Isang batang lalaki, may suot na asul na school uniform, maliit na backpack sa likod, at pamilyar na tindig. 

Ang mga mata niya ay namana niya sa kanyang Daddy, habang ang hugis naman ng mukha ay naman niya sa’kin. 

Si Sevi.

-*-

Terrance’s POV

My office is loud right now, because we’re having a meeting. But I could barely hear anything, as if time around me had come to a complete stop.

“Sir?” maingat na tawag ng assistant ko. “Itutuloy ko pa po ba ang report sa Clark project?”

Hindi ako agad sumagot.

Nakatitig lang ako sa cellphone ko, sa litrato na ipinadala ni Ethan ilang segundo lang ang nakalipas.

Isang batang lalaki.

Naka-private school uniform, maayos ang suot, may maliit na backpack sa likod. Hawak niya ang kamay ng isang babae sa labas ng isang exclusive school.

Hindi kita ang mukha ng babae dahil nakatalikod ito. 

But I didn’t need to—because of her back, her posture, the way she held the child’s hand. Like a ghost from the past, mas tumagal ang tingin ko sa bata. 

Masyadong pamilyar ang features, the shape of his face, ‘yung linya ng panga kahit bata pa. Even the way he stands straight, composed, and most specially his eyes. 

May kung anong kumirot sa dibdib ko.

After the divorce, wala akong ibang babae. That much, sigurado ako. Pero kung ang gabing iyon… This is insane! Shit!

I stopped myself. Hinarap ko agad si Shaun, ang assistant ko. Hindi ko na sinagot pa ang tanong niya pero iba ang iuutos ko sa kanya ngayon. 

“Hanapin mo ang batang ito,” sabi ko, pinakita ko ang litrato sa kanya. “Everything. School records. Mother. Background. Kahit anong connection.”

Nag-hesitate siya saglit. “Sir… tungkol po saan ito?”

Tiningnan ko siya, diretso.

“Now!” putol ko. Ayaw kong mag aksaya ng oras ngayon. 

Agad siyang tumango at lumabas ng opisina.

Sumandal ako sa upuan, muling ibinaba ang tingin sa litrato.

Nagtipa ako muli at sinabi ko kay Marco ang tungkol dito. Si Marco lang naman ang alam kong malapit kay Samantha. 

Kung nagkakamali ako, lalabas din ang totoo. Pero kung tama ang hinala ko, bahagyang kumuyom ang kamao ko. 

I don’t walk away from my responsibilities. Lalo na kung dugo ko mismo ang nakataya.

-*-

Samantha’s POV

Hindi ko alam kung anong mangyayari sa mga susunod na araw pero ngayon pa lang ay nakaramdam na ako ng takot. 

Pagdating ko sa lumang mansion ng mga Reyes kung nasaan ngayon si Madam Sylvia ay nadatnan ko ang paligid na tahimik, masyadong tahimik para sa isang lumang tahanan, noon, ang saya-saya dito. Tawanan, kwentuhan, asaran, na karaniwang puno ng boses ng kasambahay, tunog ng telebisyon, at amoy ng nilulutong sabaw. Ibang-iba na ngayon.

“Doktora,” bati ng matandang kasambahay, bahagyang yumuko. “Nasa balkonahe po si Madam.”

Tumango ako at dumiretso roon.

Nandoon siya, nakaupo sa rattan chair, may hawak na rosaryo ulit, tanaw ang maliit na hardin na may santan at gumamela.

“L-Lola,” sabi ko, kusa nang lumalabas ang tawag ko sa kanya noon. Since wala namang ibang tao dito, siguro. Kasi wala pa akong nakikita kundi ang mga kasambahay pa lang. 

Ngumiti siya. “Alam kong babalik ka.”

Umupo ako sa tabi niya at kinuha ang pulso niya, kunwari’y routine check, pero ang totoo, kailangan ko ng ilang segundo para pakalmahin ang sarili ko.

“Mas maayos ang pakiramdam niyo ngayon?” tanong ko.

“Mas tahimik ngayon ang isip ko,” sagot niya. “Pero ang puso… hindi.”

Napatingin ako sa kanya.

“May tinatago ka,” dugtong niya. “Ganyan ka noon pa man. Kilalang-kilala kita, Sammy, apo ko.”

Muntik na akong matawa o umiyak pero pinigilan ko magbigay ng emosyon. 

“Lola,” sabi ko, maingat, “hindi po ako si Sammy, ako po si Sam pero pwede niyo pa rin naman ako maging apo. At minsan din po talaga sa buhay kailangan natin magtago para may reserba tayo.” biro ko sa kanya. 

Hinawakan niya ang kamay ko. “Hindi sa akin. Hindi ka makakapagtago sa’kin.”

Hindi ako sumagot.

Hindi rin ako nagtagal at umuwi din ako agad dahil gusto kong balanse ang trabaho at pagiging Nanay ko kay Sevi. Ayaw kong maramdaman niyang kulang siya dahil busy ako sa trabaho. 

Pag-uwi ko sa apartment, sinalubong agad ako ng amoy ng Tinola. Papatabain yata ako ni Manang! 

“Ma’am,” sabi ni Manang Cecil, “kumain na po si Sevi pero naghintay po ’yan sa inyo. Kumain ka po muna ulit, Ma’am.”

Nasa sala si Sevi, nakaupo sa sahig, may hawak na crayons.

“Mommy,” bati niya, tumingala. “Late ka na naman.”

“Pasensya na, anak,” sabi ko, yumuko para halikan siya sa noo. “May pinuntahan lang si Mommy. ‘Yung Lola na inaalagaan ko.”

“Yung matandang lola?” tanong niya, inosente.

Tumango ako.

Tahimik siyang nagkulay ulit.

Ilang segundo pa ang lumipas bago siya nagsalita ulit.

“Mommy… sino po si Terrance?”

Nanlamig ang batok ko. “Bakit mo natanong?”

“Kasi,” sabi niya, hindi tumitingin sa akin tuloy lang siya sa pagkukulay, “sabi ni Kuya sa school, kamukha ko raw yung lalaking nasa dyaryo.”

Pinilit kong ngumiti. “Maraming kamukha ang mga tao. Hindi lang ‘yung Terrance.”

“Pero Mommy,” dugtong niya, seryoso na, “kamukha mo rin siya.”

Napaupo ako sa tabi niya.

Masyado siyang matalino para sa apat na taong gulang.

“Anak,” mahinahon kong sabi, “may mga taong… mas mabuting manatili sa nakaraan. Friend siya ni Mommy noon.”

“Masama ba siya?” tanong niya.

Napapikit ako.

“Hindi,” sagot ko nang totoo. “Pero may mga desisyong ginawa na nakasakit, may mga bagay siyang ginawa para masaktan si Mommy.”

Tumango siya, parang iniintindi.

“Okay,” sabi niya. “Hindi ko na siya hahanapin. Kung bad siya, hindi ko na siya pwedeng maging friend.”

Sumikip ang dibdib ko.

Hinila niya ako papunta sa lamesa, kaya naman kumain na ako. Hindi siya kumakain pero nakatitig lang siya sa’kin. 

“Mommy, kapag po may umaway sa’yo–” tumayo siya at akmang may sinusuntok. “Aawayin ko siya ng ganito!” at naglabas siya ng mga suntok sa hangin na ikinatuwa ko. 

-*-

Kinabukasan…

Mas maaga kaming umalis ngayon. 

“Kuya Bert,” sabi ko habang papasok sa sasakyan, “paki-bilisan po ngayon.”

“Opo, Ma’am,” sagot niya, sumulyap sa salamin. “Mukhang may sumusunod po kasi sa’kin kahapon pa.” this time, hindi na ako nag drive mag-isa para akong natakot na baka mamaya ay harangin ako bigla. Kaya mas mabuti ng nagpahatid ako kay Kuya Bert.

“Kahapon pa po, Ma’am? Bakit hindi mo po agad sinabi sa’kin para sana nahuli natin kahapon.” alam kasi ni Kuya Bert ang hirap ko noon, kaya ganito niya ako protektahan. 

“Opo. Itim na sedan, Kuya. Akala ko kasi hanggang kahapon lang pero parang nandito na naman sa paligid.”

Napatingin ako sa likod, pero wala.

Pagdating sa ospital, halos kasabay kong dumating si Terrance.

Nagkatinginan kami, diretso ang mga mata niya sa’kin. Hindi matagal pero ‘yung sandaling ‘yun naramdaman ko agad na may bumabagabag sa kanya. 

“Doc,” sabi niya, pormal. “Can we talk?”

“Kung tungkol kay Madam Sylvia,” sagot ko agad, “stable siya.”

“Hindi ’yon,” sabi niya.

Tahimik ang paligid. Parang nakikinig ang mga dingding.

“Yung bata,” diretso niyang tanong. “Sa litrato.”

Nanikip ang hawak ko sa bag at phone ko. 

“Anong bata?” tanong ko, kunwari.

Lumapit siya ng isang hakbang. “Anong relasyon mo sa kanya, Samantha?”

Hindi na niya tinawag ang titulo ko.

Pangalan ko na.

Nagtagpo ang mga mata namin.

At sa sandaling ’yon, alam kong ang mundo kong maingat kong binuo ay unti-unti nang nagkakabitak-bitak. 

“Wala,” sagot ko, blangkong ekspresyon lang ang binigay ko. “Pasensya na, may pasyente ako.”

Nilagpasan ko siya. 

Pero sa likod ko, narinig ko ang boses niya.

“Hinding-hindi ako titigil. Gagawin ko lahat, Samantha makukuha ko rin ang gusto ko.”

Buong maghapon akong tulala lang buti na lang at hindi ako nabablangko sa mga pasyente ko, wala rin masyadong emergency kaya pasalamat talaga ako at hindi sumabay ngayong ang lalim ng iniisip ko. Kaya naman ng mag-uwian na ay dali-dali akong umuwi sa apartment.

Habang pinapatulog ko si Sevi, nakatitig ako sa kisame.

Alam kong paparating na ang tanong na matagal kong tinatakasan.

At sa oras na dumating iyon, hindi na lang puso ko ang masasaktan. Kundi pati ang puso ng anak ko pero gagawin ko ang lahat, ‘wag lang mangyari ’yon.

Kahit pa kalaban ko ang buong mundo.