CHAPTER 5 — The Contract

Chapter 5 – The Contract

---

Tahimik ang buong opisina ni Caelum habang nakaupo siya sa leather chair, hawak-hawak ang isang glass ng red wine. Sa harap niya, nakalatag ang folder ng natitirang aplikante.

“Solenne Villareal,” bulong niya, paulit-ulit na binabasa ang pangalan. Tumagal ng ilang segundo ang titig niya sa picture ng dalaga. Simple lang ang suot nito sa ID photo, plain blouse, minimal makeup pero may kakaibang hatak ang mga mata. Hindi iyon tipong seductive o pretentious. Malinis, inosente, pero may bigat ng responsibilidad na hindi madaling ikubli.

Pumasok si Rafe dala ang laptop at ilang bagong folders. Nakakunot ang noo nito habang inilapag ang mga dala sa mesa. “Here’s what you asked for. Background check ng babae.”

Tinaas ni Caelum ang isang kilay. “That fast?”

“Of course,” sagot ni Rafe, bahagyang pagod ang tono. “You know me. Once you say dig, I dig.”

Binuksan niya ang laptop at iniharap kay Caelum. Tumambad sa kanya ang mga files tungkol sa family background, medical history, financial standing. Habang nagsa-scroll si Rafe, nagsimula itong magpaliwanag.

“Lives in a small, rundown apartment in Quezon City. Squatter area, halos sira-sira na ang bubong. Breadwinner since sixteen. Father died sa aksidente, naipit ang tricycle na pinapasada nang bumangga sa SUV. Mother, Emilia Villareal, early stage cancer. Curable pa naman.”

Napangisi si Caelum, dahan-dahan na inikot ang wine glass. “Tragic. And perfect.”

Huminga nang malalim si Rafe. Kita sa mukha ang kaunting guilt habang binabasa ang report. “She also has a younger brother. Fourteen. Still in high school. Dependents nila dalawa. Kaya pala kung anu-anong trabaho pinapasok niya tulad ng barista, convenience store cashier. Kahit anong racket, tinatanggap.”

Hindi nagsalita si Caelum. Nakatingin lang ito sa screen, malamig ang mata.

“Her financial records,” dagdag ni Rafe, “utang sa barangay cooperative, past due sa ilang bills. Wala nang halos savings. One hospital bill and she’s done.”

Napaikot ni Caelum ang baso ng alak at ngumiti ng malamig. “All the more reason she won’t say no. And if she does, I’ll make sure she can’t afford to.”

Natahimik si Rafe. Hindi siya sanay makaramdam ng konsensya kapag trabaho ang usapan, pero may kung anong bigat ang bumara sa dibdib niya. “Cael... bro, sure ka ba talaga dito? You’re basically cornering a desperate girl. Blackmail, in a way.”

Sandaling tumigil si Caelum at tumitig kay Rafe. Walang bakas ng guilt, puro determinasyon. “This is not blackmail. This is strategy. She gets what she needs—money. I get what I need—an heir. Mutual benefit. Kung hindi niya kayang lunukin, then too bad. I’ll remind her na wala siyang choice.”

Napailing si Rafe, pero hindi na nagkomento. Boss niya si Caelum, at kahit pa magkaibigan sila, alam niyang walang silbi ang pagtutol.

“Fine,” mahina niyang sabi. “So what’s next?”

“Draft the contract,” malamig na utos ni Caelum. “I want her signature tonight. And she starts tomorrow.”

---

Samantala, nasa sala si Solenne. Nakasalampak siya sa isang malaking sofa na kulay beige, halos malunod siya sa lambot nito. Parang hindi siya makapaniwala na nakaupo siya sa ganoong kagandang lugar.

Nilibot ng mata niya ang paligid. Mula sa sahig na pulang carpet na may gold embroidery, paakyat sa grand staircase na may makapal ding carpet. Sa dulo ng ikalawang palapag, may nakasabit na isang napakalaking family portrait. Ang estilo ng painting ay parang classical medieval art, pero modernized, sharp colors, modern clothes, pero may regal touch.

Ang kisame ay mataas, may crystal chandeliers na kumikislap, at bawat sulok ng bahay ay may mamahaling gamit tulad ng flat-screen TVs, abstract sculptures, leather couches, pati grand piano sa gilid. Halos malula siya.

“Grabe,” bulong niya sa sarili, mahigpit na yakap ang bag. “Dito ako magtatrabaho?” tanong niya sa sarili na may halong kaba at excitement.

Nasa gilid niya, inalok siya ng isa sa mga kasambahay. “Miss, kumain po muna kayo.” Inilapag nito ang tray na may roasted chicken sandwich, fruit salad, at orange juice.

Nagpasalamat siya at marahang kumain, halos nanginginig pa ang kamay. Kakaiba ang pakiramdam. Para bang nasa ibang mundo siya ng mga sandaling iyon.

Habang ngumunguya, hindi niya maiwasang isipin si Nanay Emilia. “Kung makukuha ko lang ‘to... Diyos ko, sana. Sana ito na...”

---

Makalipas ang ilang oras, bumalik si Rafe dala ang kontrata. Makapal iyon, halos booklet na. Ipinalapag niya sa mesa ni Caelum.

“Everything’s in place. Standard employment contract on the surface. Pero nakatago sa loob ang surrogacy clause, confidential section, fine print. She signs this without reading carefully, wala na siyang kawala.”

Tinitigan ni Caelum ang makapal na papeles at marahang ngumisi. “Good. Let’s not waste time.”

Maya-maya pa'y nagtungo na si Rafe sa sala kung saan naghihintay si Solenne. Naka-business suit pa rin siya, pero pinilit ang isang pormal na ngiti.

“Miss Villareal?” tawag niya.

Agad tumayo si Sol, medyo nahulog pa ang bag sa pagkabigla. “O-opo!”

“Congratulations. You passed the selection process. Effective tomorrow, you will start working here in the mansion.”

Parang natulala si Solenne, hindi agad makapagsalita. Nang maka-react, napakapit siya sa dibdib at halos maiyak. “T-totoo po? Pasado ako?”

Tumango si Rafe. “Yes. But before anything else, kailangan mo munang pirmahan ang kontrata. Basahin mo nang mabuti dahil importante ang trabaho na gagampanan mo. Once signed, you’re officially part of the household staff.”

Inilapag niya ang makapal na folder sa coffee table sa harap ni Sol.

Halos nanginginig si Solenne nang buksan ang kontrata. Nakikita niya ang dami ng pahina at maliliit na letra. Nagsimula siyang basahin ang unang pahina, pero bago pa siya makausad sa pangalawang page at tumunog ang cellphone niya.

Nahihiya man, sandali munang humingi ng excuse si Solenne sa kaharap saka sinagot ang tawag nang makitang si Julian iyon.

“Hello, Julian?” mabilis na sagot niya habang mabilis ang tibok ng puso.

Sa kabilang linya, halos pasigaw naman nang magsalita si Julian. “Ate! Si Nanay! Nag-seizure siya, dinala namin sa ospital ni Aling Nena!”

Parang sumabog ang mundo ni Solenne nang marinig iyon. “Ano?! Saan?! Anong ospital?!”

“Nasa East Avenue Medical Center. Ate! Bilisan mo!”

Halos mabitawan niya ang phone sa sobrang pagkataranta saka mabilis niyang pinatay ang tawag at tumayo. “Sir, pasensya na po, kailangan ko pong pumunta sa ospital! Critical po ang nanay ko!”

Napakunot si Rafe, pero pinilit nanatiling kalmado. “I understand. Pero Miss Villareal, kailangan niyo munang tapusin ito. Please, just sign here para wala nang problema.”

Nataranta si Solenne. Halos mangiyak-ngiyak na siya, pero dinampot pa rin niya ang ballpen habang nanginginig ang kamay. “P-Pasensya na po, wala na akong oras magbasa. P-Pipirmahan ko na lang po.”

Wala nang nagawa si Rafe nang basta na lang isinulat ni Sol ang pangalan niya sa pinakahuling pahina. Mabilis, nanginginig, at walang pakialam sa laman ng kontrata.

Pagkatapos pirmahan, agad niyang kinuha ang bag. “Salamat po, Sir. Promise, babalik ako bukas. Kailangan ko lang pong puntahan si Nanay ngayon sa hospital.”

Napatigil si Rafe, tinitigan ang kontrata na kapipirma lang ng babae. Hindi niya alam kung naiintindihan ba nito ang bigat ng pinirmahang kontrata.

Sa huli, tumango na lang siya. “Sige. Sasamahan ka ng driver. Ihahatid ka sa ospital.”

“Maraming salamat po, Sir!” halos mangiyak-ngiyak si Solenne sa pasasalamat bago mabilis na lumabas.

---

Bumalik naman si Rafe dala ang kontratang may pirma ng babae. Tahimik niyang inilapag iyon sa mesa ni Caelum.

“Signed. She didn’t even read the fine print. May tawag mula sa kapatid, emergency. Dinala ang nanay sa hospital. Nagmamadali, so she just signed.”

Mabagal na binuksan ni Caelum ang kontrata. Nang makita ang pirma ng babae, ngumisi siya nang malamig. “Perfect. Exactly as planned.”

Napatigil si Rafe, huminga nang malalim. “Cael, bro… alam mo bang wala siyang kaalam-alam kung ano talaga ang pinasok niya? She thinks she’s just a maid.”

Matalim ang titig ni Caelum habang tiniklop ang kontrata. “She’ll find out soon enough. And when she does… it’ll be too late.”

Nanatiling tahimik si Rafe, mabigat ang dibdib. Kahit anong pilit niyang balewalain, hindi niya maiwasan ang awa para kay Solenne.

Samantala, si Caelum, nakasandal sa upuan, malamig ang ngiti sa labi. “Welcome to my world, Solenne Villareal. My surrogate bride...”