Mag-log inGABRIEL’S POVTime passed like a blur. It's been almost a year of searching for Evony pero wala pa ring naging progress. Ilang articles na rin ang na-release ng press tungkol sa missing case niya pero ni isang tawag na makapagsasabi sa amin ng lokasyon niya ay wala man lang nakarating sa amin.Mag-iisang taon na pero wala pa rin. Unti-unti na rin kaming nawawalan ng pag-asa at iyon ang mas masakit. Dati ay lahat kami ganado sa paghahanap sa kanya pero ngayon parang lahat kami ay wala ng kulay ang mukha. Tinulungan na rin kami ng gobyerno kung saan nagpakalat sila ng ilang officials na palihim naghahanap sa kanya pero isang buwan lang ang lumilipas ay sumusuko na sila dahil wala silang makuhang lead ni isa.No one could help us, and it’s killing the life inside me. Sa tuwing nakikita ko ang mga magulang ni Evony na tahimik na lumuluha sa tuwing binabalita sa amin na walang lead sa kaso ay nilalamon ako ng matinding konsensya. I am trying to be optimistic as hard as I possibly can, but
GABRIEL’S POV For the time that I could not count anymore, nagising na lang ulit ako sa kwarto na pinagdalhan sa akin isang buwan na ang nakalipas dito sa Cascara Grounds. Ngunit iba na ngayon dahil nasa kaliwa ko na ang mag-asawa habang si Radleigh ay nasa kalayuan, matalim ang tingin sa akin. Iniwas ko lang ang tingin sa kanya habang ang mag-asawa naman ay nag-aalalang nakatitig sa akin. “Masakit pa ba ang likod mo? Ayos ka lang ba?” magkasunod na tanong ni Mrs. Irvine. Tumango lang ako. “Ano hong sabi ng mga doctor dito?” “Nothing went bad naman. Mas pinag-ingat ka lang dahil baka bumuka ang tahi sa likod mo,” kaswal na imporma ni Mrs. Irvine kaya nakahinga ako nang maluwag. “And Radleigh would like to apologize for his actions earlier.” Napalingon ako kay Radleigh na nakatitig sa amin na para bang pinagkaisahan namin siya. “I never said that, Mom,” he sharply hissed. “Hindi ako magpapakumbaba sa taong dahilan kung bakit nawawala ang kapatid ko. I almost went crazy when I wok
GABRIEL’S POV For the time that I could not count anymore, nagising na lang ulit ako sa kwarto na pinagdalhan sa akin isang buwan na ang nakalipas dito sa Cascara Grounds. Ngunit iba na ngayon dahil nasa kaliwa ko na ang mag-asawa habang si Radleigh ay nasa kalayuan, matalim ang tingin sa akin. Iniwas ko lang ang tingin sa kanya habang ang mag-asawa naman ay nag-aalalang nakatitig sa akin. “Masakit pa ba ang likod mo? Ayos ka lang ba?” magkasunod na tanong ni Mrs. Irvine. Tumango lang ako. “Ano hong sabi ng mga doctor dito?” “Nothing went bad naman. Mas pinag-ingat ka lang dahil baka bumuka ang tahi sa likod mo,” kaswal na imporma ni Mrs. Irvine kaya nakahinga ako nang maluwag. “And Radleigh would like to apologize for his actions earlier.” Napalingon ako kay Radleigh na nakatitig sa amin na para bang pinagkaisahan namin siya. “I never said that, Mom,” he sharply hissed. “Hindi ako magpapakumbaba sa taong dahilan kung bakit nawawala ang kapatid ko. I almost went crazy when I wok
GABRIEL’S POV For the time that I could not count anymore, nagising na lang ulit ako sa kwarto na pinagdalhan sa akin isang buwan na ang nakalipas dito sa Cascara Grounds. Ngunit iba na ngayon dahil nasa kaliwa ko na ang mag-asawa habang si Radleigh ay nasa kalayuan, matalim ang tingin sa akin. Iniwas ko lang ang tingin sa kanya habang ang mag-asawa naman ay nag-aalalang nakatitig sa akin. “Masakit pa ba ang likod mo? Ayos ka lang ba?” magkasunod na tanong ni Mrs. Irvine. Tumango lang ako. “Ano hong sabi ng mga doctor dito?” “Nothing went bad naman. Mas pinag-ingat ka lang dahil baka bumuka ang tahi sa likod mo,” kaswal na imporma ni Mrs. Irvine kaya nakahinga ako nang maluwag. “And Radleigh would like to apologize for his actions earlier.” Napalingon ako kay Radleigh na nakatitig sa amin na para bang pinagkaisahan namin siya. “I never said that, Mom,” he sharply hissed. “Hindi ako magpapakumbaba sa taong dahilan kung bakit nawawala ang kapatid ko. I almost went crazy when I wok
GABRIEL’S POVHabang kami habang nasa byahe. Si Mr. Irvine ang nasa passenger seat katabi ng driver seat, samantalang kami naman ni Mrs. Irvine ang nasa backseat, nakaupo sa magkabilang gilid. Nasa kanang parte ako habang nasa kaliwa naman si Mr. Irvine, parehas kaming nakatanaw sa bintana. Tila dama rin naman ng driver ang tensyon sa pagitan naming tatlo kaya binuksan niya na lamang ang radio na tahimik kong ipinagpasalamat. Sa buong byahe ay wala ni isang boses ang umalingawngaw. Kahit na may tumawag sa driver ay hindi niya ito sinagot para lang manatiling tahimik ang loob ng kotse. Nang makarating kami sa mansion, hindi ko pa naa-appreciate ang ganda nito nang bumaba na agad ang mag-asawa. Wala akong magawa kundi ang sumunod sa kanila.“Nasaan si Evony?” matalim na tanong ni Mrs. Irvine. Matunog akong napalunok. Seryosong-seryoso ang mukha niya na nakatingin sa akin, walang bahid ng kakulitan hindi gaya noong magkakasama pa kami. Parang mas nag-mature din ang kanilang itsura sa s
GABRIEL’S POVHabang kami habang nasa byahe. Si Mr. Irvine ang nasa passenger seat katabi ng driver seat, samantalang kami naman ni Mrs. Irvine ang nasa backseat, nakaupo sa magkabilang gilid. Nasa kanang parte ako habang nasa kaliwa naman si Mr. Irvine, parehas kaming nakatanaw sa bintana. Tila dama rin naman ng driver ang tensyon sa pagitan naming tatlo kaya binuksan niya na lamang ang radio na tahimik kong ipinagpasalamat. Sa buong byahe ay wala ni isang boses ang umalingawngaw. Kahit na may tumawag sa driver ay hindi niya ito sinagot para lang manatiling tahimik ang loob ng kotse. Nang makarating kami sa mansion, hindi ko pa naa-appreciate ang ganda nito nang bumaba na agad ang mag-asawa. Wala akong magawa kundi ang sumunod sa kanila.“Nasaan si Evony?” matalim na tanong ni Mrs. Irvine. Matunog akong napalunok. Seryosong-seryoso ang mukha niya na nakatingin sa akin, walang bahid ng kakulitan hindi gaya noong magkakasama pa kami. Parang mas nag-mature din ang kanilang itsura sa s
Kinailangang turukan ng sedative si Sloane upang mapakalma at mapatulog ulit dahil nang na-realize niyang wala na si Evony sa tiyan niya ay pinilit niyang tanggalin ang swero sa kamay niya at nagwala sa kwrto. Tatlong nurse ang umawat sa kanya dahil halos balibagin niya na lahat ng gamit sa loob ng
The engagement party. Ang araw na pinakahihintay ni Sloane. Umaga pa lang ay excited na siya para sa ganap mamayang gabi. Maaga siyang gumising para maaga rin siyang maayusan ng mga hair stylist at make-up artist na ipinadala ni Saint. Hindi na rin pumasok sa trabaho ang lalake para sabay sila ni
Ang sabi nila, kapag may sumaksak daw sa ‘yo patalikod ay hindi ka masasaktan sa saksak—masasaktan ka kapag lumingon ka at nakita mo kung sino ang sumaksak sa ‘yo. Betrayal. Hurt. Disbelief. If there's one thing Sloane would like to do, that is to turn back the time where she hadn't met Marg
Ginugol nina Sloane at Saint ang mga natitirang linggo para sa paghahanda sa kanilang engagement party. Hinayaan lamang ni Saint ang asawa niya na mamili ng designs, motifs, theme, at kung ano-ano pa para sa party. Samantala, pansamantalang nawala sa isip ni Sloane ang pag-aalala dahil talagang na-







