Chapter 2: Forgotten ,But not Done

Bigla na lamang napatitig si Maxine sa mga numerong nakalagay sa telepono niya, para bang iyon na lang ang natitirang koneksiyon niya sa mundong hindi na niya maalala. Ilang minuto pa lang ang nakalipas mula nang magpakilalang fiancé niya ang lalaki pero kung pagmamasdan ang bawat salita, bawat tingin, at bawat paghinga nito, halatang-halata..

Wala siyang kahit konting pag-aalala para sa kanya.

Wala.

Hindi man lang siya tinanong kung masakit pa ba ang ulo niya. Kung kaya ba niyang tumayo. Kung natatakot ba siya.

Samantalang si Amanda, kung titingnan, tila matagal nang nasa maayos na kalagayan. Pero siya, na biktima sa lahat ng nangyari, ay halos mawalan na ng kalahati ng buhay dahil sa pagdurusa.

“Ganitong klaseng lalaki… paano ko maiisip na siya ang fiancé ko?” bulong ni Maxine. Ramdam sa bawat salita ang pagkalito, ang takot, at ang panginginig ng loob na unti-unting lumalamon sa kanya.

Maya maya pa lamang biglang may narinig syang boses na tila di niya alam kung saan nanggagaling.

“Hindi mo fiancé ang lalaking ’yon.”

“At kahit pa totoo… kailan ka ba niya minahal?”

At sa mismong sandaling iyon, isang alaala ang sumagi sa kanyang isip. Mabilis, malabo, pero malinaw ang pakiramdam. Parang may isang tao, sa nakaraan na hindi niya matandaan, ang nagsabi sa kanya ng eksaktong linyang iyon.

Dalawang linggo siyang nawala, ngunit ni isa sa pamilya niya ay hindi siya kinontak. Sa utak niya, may malabong alaala lang tungkol sa isang karelasyunan nya ngunit hindi malinaw.

Hindi na nagdalawang-isip si Maxine. Agad niyang pinindot ang call button at itinapat sa tainga ang telepono.Pag-ring pa lang, sumagot na ang kabilang linya,isang boses na pormal, kalmado, at parang sanay sa opisina.

“Good morning, sino po ang kailangan nila?” tanong ng boses, magalang pero halatang assistant ang tono.

“Hello…” mahinang boses ni Maxine. Nag-aalinlangan kung dapat ba niyang ituloy ang tawag. Nanginginig ang hininga niya bago siya muling magsalita. “Pwede… pwede ko po bang makausap si Mikael?”

“Sino po sila?”wika ng assistant

“Ahh… ako si…” ngunit parang may pumigil sa kanyang sabihin ang kanyang pangalan “kilala ko si Mikael ,pwede bang makausap ang boss mo?”

“Hello po mam, I’m sorry po pero hindi po muna sya tumatanggap ng tawag ng iba ito po kasi ang bilin nya sakin” saad ng assistant

Bigla na lamang naisip ni Maxine na sabihin sa assistant ang kailangan niya. Nanginginig ang mga kamay habang hawak ang telepono, at nagdadalawang-isip bago siya magsalita.

“Hello… uh… pasensya na po,” mahina niyang bungad, parang natatakot sa magiging reaksyon. “Kailangan ko po ng tulong… naaksidente ako, at… hindi ko po maalala kung sino ang pwede kong lapitan.”

Sandaling tumigil siya, huminga ng malalim, at dahan-dahang ipinaliwanag ang dahilan ng tawag.

“Si… si Mikael lang ang alam kong makakatulong sa akin. Puwede… puwede ko po ba siyang makausap?” Halata sa kanyang boses ang kaba at pag-aalinlangan, iniisip niya kung tama ba ang ginagawa niya.

Pinisil niya ang kanyang labi,at hindi makatiis sa panginginig ang mga kamay.

Bigla na lamang sumagot ang assistant sa kabilang linya, malinaw na kinikilala ang pangalan niya “Ms. Maxine?”

“Bilin po sa amin… huwag pong tatanggap ng tawag mula sa inyo. Pasensya na po.” Halata sa tono niya ang pagka-prangka at pagiging pormal, pero may bahid ng pagtanggi

“Pero ako po…”

At pagkatapos noon…

Tu-tu-tu…

Diretsong ibinaba ang tawag.

Napabuntong-hininga si Maxine. Yumuko siya at isinandal ang likod sa headboard.

Habang nakatitig siya sa telepono, napansin ni Maxine ang isang bank app. Pinindot niya ito, umaasang puwede na niyang gamitin, pero agad siyang napahinto. Hindi niya maalala ang password ng bank account. Huminto siya sandali, pilit inaalala, pero wala syang matandaan.

Nagbaka-sakali siyang buksan ang notes app, at sa kanyang sorpresa, nandun pala lahat ng password na kailangan niya. Halos bumilis ang tibok ng kanyang puso sa pag-asa.

Pagpasok ng nurse, iniabot niya rito ang telepono. “Pakitingnan naman po kung puwede pang magamit ‘tong account ko”

Napansin ng nurse ang nakaraang transaction at dalawang linggo na ang nakalipas, may nabayaran na syang twenty thousand pesos Para saan kaya?

Ito ay para sa isang pares ng mamahaling men’s cufflink, isang maliit na accessories na kadalasang gawa sa ginto o silver na isinusuot sa mga formal na kasuotan

“Ibig bang sabihin… hindi siya mukhang walang pera” pabulong na sinabi ng nurse

“Ma’am, kulang po ang laman ng inyong bank account. Ang kabuuang bayarin para sa emergency treatment at dalawang linggo ng pagkaka-ospital ay umabot na po ng kalahating milyon”

Napakunot ang noo ni Maxine, puno ng pagkalito at pagkabigla. “Paano nangyari ‘yan?” bulong niya sa sarili, ramdam ang bigat ng responsibilidad na biglang bumuhos sa kanya. Halos hindi niya alam kung saan magsisimula kung paano niya mababayaran ang napakalaking halaga, at paano niya haharapin ang mundo na tila nagbago sa isang iglap, iniwan siyang walang gabay at nag-iisa