Chapter Four: The Devil’s Desk

Isla’s POV

Nanginginig pa rin ang mga kamay ko kahit nandito na ako sa apartment ko. Hindi ko inakalang nandoon si Damian. Ang dami ko nang napuntahang lugar, mga napagtanungang mga tao. Sino ba naman kasi ang mag aakala na CEO siya ng Vance Corporation?

Halos isang oras ko ring pinakalma ang sarili ko kanina bago umuwi. Pagkatapos ng interview kasi ay dumiretso ako sa CR ng building. Doon ako umiyak nang umiyak. Inilabas ko lahat ng emosyon na hindi ko maipakita sa harap niya. Buti na lang at walang ibang tao sa CR kanina. Naghilamos ako pero kahit ilang beses kong basain ang mukha ko, hindi maalis ang sakit ng ulo at dibdib ko kanina.

Ganito talaga ako kapag pagod at stressed, inaatake ako ng migraine at nosebleed. Iniinuman ko na lang ng pain relievers para kahit papaano, maibsan yung sakit. Minsan, tinutulog ko na lang at tinitiis hanggang mawala.

Umiikot ikot ako sa kama ko habang iniisip kung ano ang nangyari kanina sa interview? Saan na naman ako hahanap ng trabaho? Kung hindi lang ‘yung Damian na ‘yun ang magiging boss ko, panigurado e naipasa ko na ‘yon. Hindi ko naman din kasi inexpect na siya pala yung CEO ‘don. Eh ‘yung buhay namin noon, simple lang. Hindi mo aakalahing mayaman pala siya. Hindi lang basta mayaman, may ari pa ng isang kumpanya

Biglang tumunog ang cellphone ko. May tumatawag na unknown number.

“Hello? Sino po ito?” tanong ko sa kabilang linya.

“Good evening, Ms. Cruz. Apologies for calling this late but this is urgent.” sagot ng kabilang linya. Sino kaya ‘to?

Hindi muna ako umimik dahil hindi ko naman kilala, baka mamaya scammer pa itong tumatawag. Wala din naman akong maalala na may utang ako sa lending apps.

“Sorry, Ms. Cruz. This is Camille, the HR Director from Vance Corporation. I’m the one who assisted you earlier.”

Ms. Camille? Bakit naman siya tatawag ngayon?

“Good evening, Ms. Camille. Ano pong kailangan nila?”

“I’m calling to inform you that you have been hired for the Executive Secretary position. The CEO specifically requested that you report at the Apex Tower tomorrow at 8:00 AM sharp.”

Halos mabitawan ko ang cellphone ko, tanggap ako?

“Are you sure, Ms. Camille? I thought Mr. Vance didn’t want me there?” pag kumpirma ko.

“Yes, Ms. Cruz. Congratulations. Don’t be late, Mr. Vance hates tardiness.”

Bago pa ako makapagtanong ng ibang detalye, naibaba na ni Ms. Camille ang tawag. Naiwan akong nakatulala sa hangin. Papaanong natanggap ako? Bakit biglang ako ang gusto niyang kunin?

Kinabukasan, maaga akong nag asikaso. 7:50 AM pa lang ay nasa opisina na ako, para siguradong hindi ako ma-late. Simpleng formal blouse at skirt lang ang suot ko. Inayos ko na lang ang buhok ko at nagsuot ng light makeup para mukhang presentable sa harap niya.

Huminga ako ng malalim bago kumatok sa opisina ni Damian.

“Come in” rinig kong sabi niya mula sa loob.

Pagbukas ko ng p***o, bumungad sa akin ang bagong ayos na opisina niya. Kahapon, pagbukas mo ng p***o, nasa gitna ang desk niya. Ngayon, dalawang desk na ang makikita mo sa loob. Isang malaki, ‘yung kaniya. At yung isa ay maliit ng konti. May nakalagay na, ‘Isla Vance, Executive Secretary’

Isla Vance? Ano na namang pakulo ni Damian ‘to? At bakit nasa loob ng opisina niya ang desk ko?

“Good morning, Mrs. Vance,” nakangising tawag niya. “You’re on time. Impressive. Settle your things and fetch my coffee. Black, no sugar. And I want it on my desk in five minutes.”

Napakagat na lang ako sa ibabang labi ko habang nagpipigil ng inis. Dali dali na akong pumunta sa desk ko para ilapag ang bag ko at tsaka pumuntang pantry para ipagtimpla ng kape ang demanding na CEO na ito.

Black, no sugar. Katulad pa rin naman siguro ng dati ang lasa ng kape na gusto niya kaya ganun na lang din ang timplang gagawin ko ngayon. ‘Yung timpla ko sa kaniya noon na laging nagpapangiti sa kaniya sa umaga.

Pagkatapos kong maitimpla ang kape niya, bumalik na ako sa opisina at inilapag ang tasa na may kape sa desk niya. Tiningnan niya lang ito, kinuha, at tsaka ininom. Agad niyang nilayo sa bibig niya ang tasa at tsaka ibinagsak sa desk.

“It’s too hot,” reklamo niya. “Sinasadya mo bang pasuin ako? Sobrang init naman ng kapeng ito.”

‘Malamang, mainit talaga ‘yan. Pinakuluan kong mabuti ang tubig na ginamit ko diyan e,’ sabi ko sa isip ko.

“Isn’t coffee supposed to be hot, sir?” tanong ko sa kaniya gamit ang painosenteng boses ko.

“I don’t care, just make it again or find someone if you can’t make it right. You’re replaceable anyway,” sabi niya.

Napakapit na lang ako nang mahigpit sa palda ko, pinipigilang ipakita ang pagkainis ko at baka kung ano pa anv magawa ko sa lalaking ito.

Kinuha ko na lang ang tasa at bumalik sa pantry, inulit ang pagtimpla ng kape. Pero kahit anong timpla ko ay may nasasabi pa rin siya na parang iniinis na lang ako at hinihintay niyang gumanti ako sa kaniya.

“It’s too bitter.”

“It’s too cold.”

“Too bland.”

“Are you okay, Ms. Cruz? Do you really want this job? Paano ko iaasa sayo ang mga bagay dito sa kumpanya kung simpleng pagtimpla ng kape hindi mo magawa ng tama.”

Gusto ko mang sigawan siya, ngumiti na lang ako at kinuha ang tasa ng kape.

“I’ll do it again, sir,” sabi ko habang kitang pinilipit ko na lang ngumiti sa harap niya. Inis na inis na talaga ako.

Pagod na ang mga paa ko. Sobrang sakit na ng ulo ko dahil sa pagbalik balik ko sa opisina niya at pag-iisip kung anong klaseng kape ang gusto niya. Nanginginig na rin ang mga binti ko at feeling ko, bibigay na ‘yon kung hindi pa rin niya tatanggapin itong kape.

Bumalik na ako sa opisina niya, hawak hawak ang perfectly brewed warm black coffee. Nanginginig na ang kamay ko, at alam kong napansin niya ‘yon dahil sa paggalaw ng kape sa tasa nung ibinaba ko na ito sa desk niya.

Bago niya pa ito matikman, nagsalita na ako.

“If you don’t like how I make it, then make it yourself, Mr. Vance,” sabi ko, hindi ko na napigilang iparamdam sa kaniya ang pagod at inis ko. “You hired me as your secretary, not as a maid. And I want to do real work, a real and meaningful job.”

Tumingin siya sa akin na parang hindi inaasahan ang sagot ko. Hindi ko na rin siya hinintay pang magsalita o makasagot, dumiretsk na ako sa desk ko para makaupo at maipahinga ang mga paa ko.

Hindi pa nakakalahati ang araw ko sa trabaho pero pagod na pagod na ako. Biglang sumakit na naman ang ulo ko kaya pupunta dapat akong pantry para kumuha ng tubig, dala ang gamot para sa migraine. Pero bago pa ako makarating sa p***o ng opisina ni Damian, nagdilim na ang paningin ko.