Chapter Five: The Scar

Isla’s POV

Nagising ako sa sakit ng ulo. Bumungad sa akin ang matalim na amoy ng alcohol at ang malamig na hangin ng aircon na diretso sa mukha ko.

Napaungol ako dahil pumipintig na naman ang sakit ng ulo ko na parang may martilyong pumupukpok dito. Dahan dahan akong dumilat at umupo. May swerong nakakabit sa kamay ko. Hinawi ko ang kulay asul na kurtina at inikot ang mata ko sa loob. Para akong nasa hospital room na maraming hospital beds. Merong limang hospital beds sa loob. Apat ang unoccupied, ‘yung isa ay ‘yung gamit ko. Napatingin ako sa malaking orasan sa gitna ng kwarto.

‘Shit! Alas dos pa lang ng hapon?! Naiwan ko ang trabaho ko. Lagot ako kay Damian nito panigurado.’

Tatanggalin ko na sana ang swerong nakakabit sa akin nang marinig ko ang isang boses ng lalaki. Malalim ito at boses na parang nasa 30’s lang ang edad.

“Ms. Isla? Gising ka na,” sabi niya.

Dahan dahan akong lumingon kung saan nanggaling ang boses. Nakaputing coat siya at may stethoscope na nakasabit sa leeg niya.

“Nasaan po ako?” agad kong tanong sa kaniya.

“Nandito ka sa company clinic, sa loob ng Vance Corporation. Wala kang malay nang dalhin ka nila dito,” paliwanag ni doc sa akin.

“I am Julian Reyes, company doctor dito,” ngiti niyang dagdag.

Ang amo ng mukha ni doc Julian. Hindi katulad ng boss slash ex-husband ko, laging mainitin ang ulo lalo kapag kaharap ako.

“Doc, pwede na po ba akong mauna? Oras pa po kasi ng trabaho ko. For sure, lagot na naman ako sa boss ko pagbalik ko.” tanong ko kay doc. Gusto ko pa sana mag-stay dito sa clinic dahil sa poging doctor na ito pero naiisip ko ang umuusok na ilong ng boss ko dahil nahinto ang trabaho ko dahil sa nangyari sa akin.

“Wait lang, Ms. Isla. Kailangan mong bantayan ang health mo. Huwag kang puro trabaho, ingatan mo rin ang sarili mo. Sobrang baba ng blood pressure mo, at severely dehydrated ka,” kalmadong pagpapaliwanag sa akin ni doc. “Uminom ka palagi ng tubig, at kumain. Mukha kang nanghihina simula pa kanina nang dalhin ka rito. Mabuti dinala ka rito agad ni Mr. Vance,” sabi ni doc.

Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. ‘Si Damian ang nagdala sa akin dito?’

Agad na bumalik sa akin nangyari kaninang umaga. Napagod ako dahil sa paulit ulit na utos niya doon sa kape tapos sinungitan pa ako.

“Ganon po ba, doc? Sige po pero kailangan ko na po talagang bumalik sa opisina dahil siguradong hinihintay na po ako nun,” sabi ko.

Hindi na ako nagalinalangang tanggalin ang swero. May tumalsik na konting dugo sa puting fabric ng hospital bed.

“Ms. Isla! Ano bang ginagawa mo?” Nag aalalang tanong ni doc. “Hindi ka pa muna pwedeng tumayo, at baka mabinat ka.” Pinigilan niya ako at pinahiga ulit sa bed.

“Doc, kailangan ko na po talagang bumalik doon. Kung hindi ako makakabalik ngayon, paniguradong matatanggal ako sa trabaho,” pasigaw kong sabi kay doc. Naluluha na ako pero hindi naman ako pwedeng magsabi kay doc ng pinagdadaanan ko.

Napabuntong hininga si doc, napansin ko ang awa sa mga mata ni doc. “Kumalma ka muna. Si Mr. Vance na mismo ang nagsabi sa akin na pauwiin na kita kapag umayos na ang pakiramdam mo. Hindi ka niya tatanggalin.”

Nawala ang panic at tension na nararamdaman ko.

Habang inaayos ni doc ang swero ko, naging seryoso ang mukha niya.

“Nung dinala ka rito, ginawa namin ang standard check-up. Tiningnan namin ang ulo at buong katawan mo, para malaman kung ano ang rason ng pagkahimatay mo,” sabi niya, bumaba ang tono niya. “Napansin ko ang lumang tahi sa ulo mo, masyadong malaki. Nakatago pero mabilis siyang makikita kung hahawiin ang buhok mo.”

Nanigas ako, at hinawakan ang peklat ko. Kumirot iyon nang hawakan ko.

“Ah, ‘yon po ba? Galing lang po sa aksidente ‘yon five years ago. Car accident po. Pero okay naman na po ako ngayon, doc,” paliwanag ko.

Actually, wala naman akong masyadong maalala sa car accident. Kinwento lang sakin ni Enzo ‘yon. Siya lang naman ang nakakausap ko nang matino sa bahay na iyon. Pero wala akong maalala sa mga nangyari kung bakit ako naaksidente.

“Ms. Isla, based sa mga symptoms mo, ang madalas na migraine at pagdurugo ng ilong mo, hindi ‘yon basta basta lang. Hindi dahil sa pagod,” paliwanag sa akin ni doc. “Kailangan mo ng additional tests. Specifically, a CT Scan. Gusto naming makasigurado na walang internal bleeding o complications mula sa lumang injury mo.”

CT Scan? Bakit?

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

“Naku, doc. Hindi na po kailangan. Tsaka mahal po ‘yon diba?” sagot ko kay doc.

Kaya naman ‘yon ng pamilya ko pero hinding hindi na ako lalapit sa kanila para sa pera. Sigurado akong gagamitin nilang dahilan ‘yon para mahawakan na naman ako sa leeg.

“Mas iniisip mo pa ang gagastusin mo kaysa sa kalusugan mo? Mag isip ka naman nang maayos, Ms. Isla!” sabi ni doc sa akin, halata mong naiinis na rin siya pero pinipilit niyang ikalma ang tono niya.

May iniabot siyang recommendation at brochure ng CT Scan na may presyo ng mga packages. Chineck ko ang pinakamurang package.

Fifteen thousand. Napapikit ako. Halos tatlong buwang upa ko na ‘yon sa apartment ko. At pang-araw araw kong pagkain. Hindi ko kayang gumastos ng fifteen thousand para lang sa isang CT Scan.

“Hindi na po, doc. Dala lang po ng stress at pagod kaya ako nahimatay,” nakangiti kong sabi sa kaniya. “Pain relievers na lang po, doc.” dagdag ko.

“Pero, Ms. Isla—“

“Doc, please. Pain relievers na lang po para sa migraine, at kung anong gamot po ang pwede sa nosebleed.”

Matagal ko na rin namang nararanasan ‘to. Kailangan ko lang ng mga gamot para maibsan ang sakit.

Napabuntong hininga na lang si doc. Alam ko namang ginagawa niya lang ang responsibilidad niya pero bilang isang tao na hindi kayang gumastos para sa check ups, hindi niya rin pwedeng pilitin kung ayaw ko.

“Sige,” sabi niya at bumalik na sa desk niya para gumawa ng reseta. “Ito para sa migraine mo. Ito naman para sa nosebleed. Observe mo muna ang sarili mo ng pitong araw tapos bumalik ka rito. Kapag sumasakit ang ulo mo, pumunta ka rito para macheck kita. Nandito lang naman ako sa ibaba ng opisina niyo.” sabi ni doc.

“Pero, Ms. Isla. Kapag lumala ito, ako na ang magdadala mismo sayo sa malaking ospital,” dagdag niya pa.

“Okay po, doc. Salamat po.” sabi ko sa kaniya.

Lumabas na ako ng clinic hawak ang resetang inabot sa akin ni Doc. Pagbukas ko ng p***o, nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Nandoon si Damian, nakatayo sa harapan ng clinic matalim na nakatingin sakin. Hindi siya nagsasalita pero kinuha niya sa mga kamay ko ang resetang binigay sa akin ng doctor. At gamit ang kabilang kamay niya, kinuha niya ang kamay ko kung saan kitang kita pa ang bakas ng dugo sa pagkatanggal ko ng swero.

“Gusto mo bang mamatay?” galit na tanong niya.

“Bitawan mo ako, masakit,” naiiyak kong sabi kaya agad niyang binitawan ang kamay ko.

Binasa niya ang mga nakasulat sa reseta. Nakita ko ang pag-iigting ng panga niya.

“Ito lang? Painkillers?”

“Oo.”

Hindi na siya nagtanong pa. Nakatingin lang siya sakin nang matalim, parang tinutusok ng kutsilyo ang mata at dibdib ko.

Nilukot niya ang resetang ginawa ni Doc Julian.

“Go back to your desk but don't do anything. Just rest there and wait for me.”

“Ano?” tanong ko.

“I’ll have my personal doctor come and give you the right medicine. Wala kang ibang gamot na iinumin unless I’m the one who approved.”

“May nireseta na sakin si doc Julian. Hindi ko na kailangan ng iba pang gamot. Hindi ko kai—“

“Isang salita pa,” sabi niya at humakbang papalapit sa akin. Nilapit niya ang mukha niya malapit sa akin halos magdikit na ang mga ilong namin. “Isang salita pa at isasama kita sa bahay ko.”

“Ano?” tinulak ko ang dibdib niya para mapalayo siya sakin.

“If you faint again because you’re too stubborn to take care of yourself, you will live under my roof. I will be the one to check you, closely.”

Sabay tingin niya sa labi ko, at dahan dahang bumaba ‘yun sa dibdib ko. Napansin kong nakabukas ang dalawang butones nito kaya nakalitaw nang bahagya ang balat ko.

Agad kong sinara ang mga butones at lumayo sa kaniya.

“That’s good. Don’t let me see that again at baka hindi ko na mapigilan ang sarili ko sa susunod.”