Chapter Six: The Doctor’s Orders

Isla’s POV

Agad na akong bumalik sa opisina at umupo sa desk ko. Nanginginig pa rin ang buong katawan ko sa sinabi ni Damian.

“Don’t let me see that again at baka hindi ko na mapigilan ang sarili ko sa susunod.”

Anong ibig niyang iparating? Anong gusto niyang mangyari? Gusto niya ba akong paglaruan o gumagawa siya ng paraan para sukuan ko itong pinasok ko?

Napatingin ako sa plaque sa desk ko, “Isla Vance”

Kumuha ako ng marker mula sa drawer at binura ang “Vance” mula rito. Hindi ko ito mabura, kitang kita pa rin ang apelyido niya sa pangalan ko pero mukha itong may mantsa dahil sa markang ginawa ko.

Hindi ko alam kung saan ako maiinis— sa apelyido niyang ikinabit pa niya sa pangalan ko o dahil sa hindi ko siya kayang mabura sa buhay ko.

Biglang bumukas ang p***o. Nabitawan ko ang plaque na hawak ko at nabasag ito sa gitna. Nahati sa dalawang parte, hindi na Isla Vance kundi Isla at Vance na. Pupuntahan ko sana ito para pulutin pero narinig ko na ang matalim na boses ni Damian.

“Stop. I’ll have someone to clean that,” sabi niya kaya napatingin ako sa pwesto niya. May kasama siyang isang lalaki, munhang doctor dahil sa white coat at stethoscope na nakasabit sa leeg niya.

“Go, check her,” sabi niya sa doctor niyang kasama. “Complete all the blood work, and I want a CT scan scheduled today.”

“Hindi ko kailangan ng CT scan,” madiin kong sabi. “Nagpacheck na ako kay doc Julian diba, painkillers nga lang daw kailangan ko.”

“Julian is just my company doctor,” malamig na sabi ni Damian. “Dr. Villareal is my personal doctor, I trust him more.”

Lumapit sa akin si Dr. Villareal nang nakangiti, kabaligtaran ni Damian.

“Let me check on you, Ms. Cruz,” sabi ni Dr. Villareal. “Hindi titigil ‘yan si Damian hanggat hindi nasusunod ang gusto niya. I’ll just check your BP.”

Tumango na lang ako para matapos na ‘to at tigilan na ako ni Damian. Hinayaan ko na si Dr. Villareal na gawin ang trabaho niya pero hindi ko matingnan si Damian dahil ramdam kong matalim ang tingin niya sakin. Parang may inaabangan siya mula sakin. Gusto niya bang makitang nasasaktan ako?

“Mababa ang BP mo,” sabi ni Dr. Villareal. “Madalas ba ang pagdurugo ng ilong mo?”

“Actually, doc. Hindi ko po alam,” sabi ko.

“Madalas bang sumakit ang ulo mo?”

“Minsan lang po.”

“Minsan?” singit ni Damian.

Inirapan ko siya. “Minsan lang. At tsaka normal lang ‘yun, may migraine ako lalo kapag stressed.”

Inangat ni Dr. Villareal ang kamay ko at chineck isa isa ang mga daliri ko. “Masyadong malamig ang kamay mo at namumutla ang mukha mo. Kailan ang huli mong kain?”

Natigilan ako dahil sa pagkakaalam ko ay hindi pa ako kumakain simula kagabi. Saktong pamasahe na lang kasi ang budget ko hanggang sa makasahod ako rito.

“Isla,” sabi ni Damian. Biglang lumambot ang boses niya. “Kailan ka huling kumain?”

“Kaninang umaga,” pagsisinungaling ko.

“Anong oras ‘yun?”

“Bago ako pumasok,” iniwas ko ang tingin ko sa kaniya.

Nakita ko si Dr. Villareal na hindi naniniwala sa sinabi ko. Parang alam niyang matagal na ang huling kain ko.

“Ms. Cruz, based dito sa findings ni Dr. Reyes sayo,” sabi ni Dr. Villareal habang nakatingin sa resulta ng standard check up ko kanina. “May malaking tahi ka raw sa ulo, pwede ko bang i-check?”

“Naku, doc. Hindi na po kailangan. Matagal na rin po ito. Magaling na po.”

“Isla, please. Just listen to my doctor,” pamimilit ni Damian.

Hinawi ko ang buhok ko sa bandang kanan ng ulo ko. Naramdaman ko ang malamig na daliri ni Dr. Villareal sa peklat ko. Sa gilid ng mata ko, nakita ko si Damian na papalapit sa pwesto namin at hindi inaalis ang mata sa ulo ko.

“Gaano na ‘to katagal?” tanong ni Dr. Villareal.

“Five years,” sagot ko. “Car accident.”

“Car accident?” curious na tanong ni Damian.

“Oo,” sagot ko. “Bakit?”

Hindi niya ako sinagot pero nakita kong nagbago ang mood niya nang makalapit siya. Parang may napansin siya sa peklat ko.

“Doc,” tawag ni Damian kay Dr. Villareal. “I want the CT scan results today. I’ll cover all the expenses.”

“Damian, hindi—“

“This is not charity,” pagputol niya sa akin. “You are my employee. I can’t have you dying on this desk, in my building.” Napatingin siya sakin. “Besides, you’re still my wife.”

“Ms. Cruz,” pagtawag ni Dr. Villareal. “Kapag nag-CT scan tayo, makikita natin kung may internal bleeding o complications mula sa injury mo before. Baka may trauma na hindi napagtuunan ng pansin na maaaring dahilan ng migraine at nosebleed mo.”

“Pero okay naman po ako. Five years na rin ang nakalipas, buhay pa rin naman ako.”

“And you’ll keep living with it until it kills you,” singit ni Damian. “I won’t let that happen.”

Napatingin ako direkta sa mata niya. Nakita kong seryoso siya. Nag-aalala siya. At hindi ko alam kung bakit pero may naramdaman ako sa boses niya. Hindi siya normal na pag-aalala, parang may takot siya.

“Bakit? Para saan pa? Hindi mo naman talaga ako mahal di ba? Iniwan mo ako doon sa apartment.”

“Hindi kita iniwan. Hindi ako umalis, Isla,” mahinang sabi niya. “Ikaw ang umalis.”

“Anong—“

“Huwag na muna nating pag-usapan” sabi niya. “Magpagamot ka na muna tsaka natin pag-usapan ang lahat.”

Tumingin ako kay Dr. Villareal. Tumango lang siya sa sinabi ni Damian. “Kailangan talaga ang CT scan, Ms. Cruz. Kung ayaw mo itong gawin sa’yo, kahit para na lang sa mga taong nagmamalasakit sa’yo.”

Napaluha ako sa sinabi ni Dr. Villareal.

“Sige,” bulong ko. “Pero hindi ko matatanggap na ikaw ang magbabayad nito,” matigas kong sabi kay Damian.

“We’ll talk about that later,” sagot niya.

Lumabas na si Dr. Villareal para ayusin ang lahat ng kailangan para sa CT scan ko. Naiwan kami ni Damian sa loob ng opisina. Hindi siya nagsalita. Binuksan niya ang isang drawer sa desk niya at kinuha niya ang isang folder.

“Oh, ito,” sabi niya. “Basahin mo na muna. Summarize mo ito sa akin bukas bago mag-alas singko. I want to know if the numbers match.”

Kinuha ko ang folder. “Anong company ito?”

“Serrano Group.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Bakit ako ang inaatasan mo dito?”

Hindi niya pwedeng malaman na isa akong Serrano.

Hindi na ako sumagot at tinanggap na lang ang folder. Tinitingnan niya ako kung tatanggapin ko ba ang utos niya, parang may pagdududa siya sa mga mata.

Ang nakalagay sa folder: Project Nightfall.

Nanigas ako dahil kapareho ito nung nakasulat sa USB na kinuha ko noon sa stepmother ko. Gusto kong tanungin si Damian tungkol dito pero bago pa ako makapagsalita, nagvibrate ang phone ko. Unknown Number.

Unknown Number:

Akala mo ba hindi ka namin mahahanap, Isla? Bumalik ka na bago pa masira ang lahat. Alam namin kung nasaan at kung sino ang kasama mo.

Pinatay ko agad ang phone ko at itinago ito sa bulsa ko. Napahawak ako sa dibdib kong mabilis ang kabog.

“Ano ‘yun?” tanong ni Damian.

“Wala,” mabilis kong sagot.

Kita ko sa mata niyang hindi siya naniniwala pero hindi ko na ‘yun inisip pa. Ang tanging iniisip ko lang ay sigurado ako kung sino ang nagtext sa akin at nagtataka ako kung paano nila ako nahanap.

Sobrang naguguluhan na ako. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Agad akong lumabas ng opisina para tumungo sa CR. Agad kong binasa ng malamig na tubig ang mukha ko para mahimasmasan.

‘Bakit ba nangyayari sakin ang lahat ng ito?’