ANG PAGITAN SA AMIN

KABANATA 4

Kinabukasan, maagang pumasok si Althea sa opisina. Buong gabi niyang pinag-isipan ang naging pag-uusap nila ni Sebastian. Hindi niya alam kung bakit ganoon na lamang ang epekto sa kanya ng simpleng pag-amin nito na gusto siya nitong makita.

Because I wanted to see you.

Paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip niya ang mga salitang iyon.

“Hoy! Nandito ka ba?”

Napapitlag siya nang tapikin ni Denise ang balikat niya.

“Sorry. May iniisip lang ako.”

“Alam ko na kung sino.”

“Denise, please.”

“Hindi ko naman kailangang hulaan. Si Mr. Villareal na naman, 'di ba?”

Napabuntong-hininga si Althea. “Hindi ko alam kung ano ang gusto niya.”

“Baka ikaw.”

“Hindi nakakatawa.”

“Hindi rin naman ako nagbibiro.”

Umupo si Denise sa tabi niya at ibinaba ang bag.

“Althea, seryoso. Kung may gusto siya sa'yo, kailangan mong pag-isipan nang mabuti. CEO siya. Ikaw empleyado niya. Hindi simpleng relasyon ang papasukin mo.”

“I know. Kaya nga ayokong bigyan ng kahulugan ang mga sinasabi niya.”

“Pero may nararamdaman ka ba?”

Hindi agad nakasagot si Althea.

Doon pa lamang ay alam na ni Denise ang sagot.

---

Bandang alas-diyes, ipinatawag sila ni Sebastian para sa isang maikling meeting tungkol sa campaign. Kasama rin nila si Adrian at ilang miyembro ng marketing team.

Sa pagkakataong iyon, mas pinili ni Althea na manatiling tahimik at nakatuon sa trabaho. Hindi niya gustong mapansin ni Sebastian na kinakabahan siya sa presensya nito.

“Miss Monteverde, what do you think about this proposal?” tanong ni Sebastian.

Agad siyang tumingin sa presentation.

“I think we should focus more on the emotional appeal, sir. We need something that customers can remember.”

“Go on.”

Ipinaliwanag niya ang ideya. Habang nagsasalita siya, napansin niyang nakikinig nang mabuti si Sebastian. Wala itong ibang ginawa kundi pagmasdan siya.

Nang matapos siya, tumango ang CEO.

“That's exactly what I want. Let's proceed with her proposal.”

“Thank you, sir,” sagot niya.

“Good work, Althea.”

Simple lamang ang papuri, pero sapat iyon para maramdaman niyang uminit ang kanyang mga pisngi.

Napansin iyon ni Adrian.

“Congratulations,” bulong nito nang matapos ang meeting.

“Thank you.”

“Coffee? My treat. Celebration natin sa magandang proposal mo.”

“Maybe next time. Marami pa akong kailangang tapusin.”

“Okay. I won't take no for an answer next time.”

Napangiti si Althea. “We'll see.”

Hindi niya napansin ang lalaking nakatayo sa may pintuan. Nakita ni Sebastian ang palitan nila ng ngiti ni Adrian.

Muli na namang may kung anong hindi magandang pakiramdam ang gumapang sa dibdib niya.

---

Pagsapit ng hapon, abala ang lahat sa paghahanda ng campaign materials. Nasa pantry si Althea para kumuha ng tubig nang biglang may pumasok.

Si Sebastian.

Agad siyang tumayo nang maayos.

“Good afternoon, sir.”

“Good afternoon.”

Kumuha ito ng kape at tumayo sa kabilang bahagi ng counter.

Tahimik silang dalawa. Naririnig lamang ang mahinang ugong ng coffee machine.

“Are you avoiding me?” biglang tanong ni Sebastian.

Napatingin siya rito. “No, sir.”

“Really?”

“I'm just busy with work.”

“That's not what I asked.”

Hindi nakasagot si Althea.

Humigop ng kape si Sebastian bago muling nagsalita.

“About yesterday, I shouldn't have put you in an uncomfortable position.”

Nagulat siya. Hindi niya inaasahang maririnig iyon mula rito.

“It's okay, sir.”

“No. I mean it. I know where we stand. I am your employer, and I don't want you to feel pressured because of that.”

Bahagyang lumuwag ang dibdib ni Althea.

“Thank you for understanding.”

“However,” dagdag nito, “I won't pretend that I don't enjoy being around you.”

Napatingin siya sa mga mata nito.

“Sir…”

“I'm not asking you to feel the same way. I just want you to know.”

Bago pa siya makasagot, may pumasok na empleyado sa pantry. Agad silang nagkahiwalay ng tingin.

“Excuse me, sir,” sabi ni Althea. “I need to get back to work.”

Tumango si Sebastian.

“Of course.”

Mabilis siyang lumabas, ngunit hindi niya maiwasang mapangiti nang bahagya habang naglalakad pabalik sa kanyang mesa.

Hindi niya alam kung bakit, pero sa unang pagkakataon, hindi niya gustong tumakas sa nararamdaman niya.

---

Kinagabihan, halos lahat ng empleyado ay nakauwi na. Naiwan si Althea para tapusin ang ilang revisions sa campaign.

Ilang minuto pa ang lumipas nang marinig niya ang katok sa p***o ng departamento.

“Still here?”

Napalingon siya. Si Adrian iyon.

“May inaayos lang ako. Ikaw, hindi ka pa umuuwi?”

“May documents pa akong kailangang ibigay sa executive office. By the way, do you want me to help you?”

“Hindi na. Kaya ko na ito.”

“Are you sure?”

Tumango siya.

“Okay. Then I'll wait. Sabay na tayong bumaba.”

“Adrian, hindi mo kailangang maghintay.”

“It's fine. Hindi naman ako nagmamadali.”

Napangiti si Althea. “Thank you.”

Hindi nagtagal ay natapos din niya ang revisions. Magkasabay silang naglakad papunta sa elevator.

Pagbukas ng p***o, naroon si Sebastian.

“Good evening, sir,” bati ni Adrian.

“Good evening.”

Pumasok silang dalawa. Tahimik ang buong elevator.

“Working late, Miss Monteverde?” tanong ni Sebastian.

“Yes, sir. I just finished the revisions.”

“Good. Send me the final copy tomorrow morning.”

“I will.”

Napatingin si Sebastian kay Adrian.

“Mr. Reyes, are you also working late?”

“Yes, sir. I was just helping Althea with some documents.”

“Is that so?”

“Actually, sabay lang po kaming bababa.”

Tumango si Sebastian at muling tumingin sa harap.

Pagbukas ng elevator sa ground floor, unang lumabas si Althea.

“Good night, sir. Good night, Adrian.”

“Good night,” sagot ni Adrian.

“Good night, Miss Monteverde,” malamig na sagot ni Sebastian.

Nang makalayo si Althea, nanatili sandali si Adrian sa tabi ng elevator.

“Sir, may kailangan pa po ba kayo?”

Tumingin si Sebastian sa kanya.

“Nothing. You may go.”

---

Pagdating sa bahay, agad na naligo si Althea at nagpahinga sa kama. Kinuha niya ang phone niya nang may matanggap siyang notification.

Sebastian Villareal:

Did you get home safely?

Napangiti siya.

Althea Monteverde:

Yes, sir. Thank you.

Ilang segundo ang lumipas bago muling nag-message ang lalaki.

Sebastian Villareal:

You don't have to call me sir when we're not in the office.

Napakagat-labi siya.

Althea Monteverde:

Habit, I guess.

Sebastian Villareal:

Then maybe you should start breaking that habit.

Hindi niya alam kung ano ang isasagot. Ilang beses niyang binasa ang mensahe bago niya inilapag ang phone sa tabi ng unan.

Maya-maya, muli itong umilaw.

Sebastian Villareal:

Good night, Althea.

Sa pagkakataong iyon, hindi na niya napigilan ang sarili.

Althea Monteverde:

Good night, Sebastian.

Matagal niyang tinitigan ang ipinadala niyang mensahe. Ngayon lamang niya tinawag ang lalaki sa pangalan nito.

Sa kabilang bahagi ng lungsod, nakaupo si Sebastian sa loob ng kanyang sasakyan. Nang mabasa ang reply ni Althea, bahagyang ngumiti siya.

Isang simpleng pangalan lamang iyon, pero para sa kanya, parang may bagong pintong unti-unting bumubukas.

Hindi niya alam kung saan hahantong ang lahat ng ito.

Ang alam lamang niya, hindi na niya gustong magpanggap na wala siyang nararamdaman.

Samantala, nakatulog si Althea na may ngiti sa labi. Ngunit hindi niya alam na may isang tao mula sa nakaraan niya ang unti-unti nang bumabalik sa buhay niya.

At sa pagbabalik nito, susubukin ang tiwala niyang matagal nang binuo.