LOGINSOPHIA ELAINE RIVERA POV Ang mga unang linggo sa bagong bahay ay tila isang mahabang panaginip maganda, payapa, pero may bahid ng kaba na laging nasa dulo ng isip ko. Sanay na sanay na ako sa maliit at simpleng tirahan noon, kaya sa tuwing lilingon lingon ako sa malalawak na kwarto at malinis na pasilyo, hindi ko maiwasang isipin kung nararapat ba kaming manirahan sa ganitong lugar. Pero sa tuwing makikita ko ang ngiti ni Cael habang tumatakbo sa hardin o naglalaro sa kanyang bagong kwarto, nawawala ang lahat ng pagdududa. Kung ito ang kapalit ng kanyang kaligtasan at kapayapaan, handa akong sanayin ang sarili ko sa anumang pagbabago. Maaga pa lang noong Lunes, gising na kaming lahat. Ito ang unang araw ni Cael sa kanyang bagong eskwelahan. Nakatayo ako sa harap ng salamin habang inaayos ang kanyang uniporme, at napansin ko ang kanyang mga mata na kumikinang sa halo halong pananabik at kaba. Hinaplos ko ang kanyang buhok at ngumiti upang ipakita na ayos lang ang lahat. “Handa ka n
SOPHIA ELAINE RIVERA POV Dalawang linggo—mabilis na lumipas ang mga araw na tila bawat oras ay may dalang paghahanda at pagbabago. Sa loob ng panahong iyon, natutunan kong balansehin ang dalawang magkaibang mundo: ang tahimik at simpleng buhay na nakasanayan ko, at ang masalimuot ngunit ligtas na mundong dala ni Enzo. Sa bawat paglipas ng araw, lalo kong nararamdaman na ang paglipat ay hindi lang pisikal na pagbabago ng tirahan, kundi pagtawid sa isang yugto kung saan kailangan kong matutong maging matapang para sa kinabukasan naming tatlo. Ang araw ng paglilipat ay dumating sa isang maaliwalas na umaga. Maaga pa, gising na gising na si Cael, hindi mapakali sa tuwa habang tinutulungan akong mag-ayos ng aming mga gamit. Sa kanyang isipan, ito ay parang isang malaking pakikipagsapalaran—bagong bahay, bagong kwarto, at mas maraming lugar kung saan pwedeng maglaro. Kung alam lang niya ang tunay na dahilan kung bakit kailangan nating lumipat, baka magbago pa ang kanyang ngiti. Pero ha
SOPHIA ELAINE RIVERA POV Dumating ang Sabado nang mas mabilis kaysa sa inaasahan ko. Buong magdamag, hindi ako nakatulog nang mahimbing hindi dahil sa takot lang, kundi dahil sa halo-halong kaba at pananabik. Sa loob ng limang taon, sanay na sanay na ako sa buhay na simple, tahimik, at walang masyadong ingay. Ang paglipat sa ibang lugar ay parang pagtawid sa isang tulay papunta sa mundong hindi ko pa lubusang nakikilala. Pero sa tuwing titingnan ko si Cael habang natutulog, naaalala ko kung bakit ko ito ginagawa para sa kanyang kaligtasan, para sa kanyang kinabukasan, at para sa pamilyang unti-unti na naming binubuo. Maaga pa lang ay narinig ko na ang mahinang paggalaw sa kanyang kwarto. Pagbukas ko ng pinto, nakaupo na siya sa kanyang kama, nakangiti nang malaki habang nakatingin sa mga bagong gamit na inayos namin noong nakaraang gabi. “Mama! Darating na po ba si Tito Enzo?” tanong niya agad, halatang sabik na sabik na lumabas. Lumapit ako at hinaplos ang kanyang buhok. “Oo
SOPHIA ELAINE RIVERA POV The hum ng generator slowly faded sa background paglabas ko sa malawak na wooden veranda, at narinig ko ang mahinang click ng mabigat na oak door nang isara ko ito. Ang umagang hangin dito sa Cebu ay makapal at mainit, halo ang halumigmig, ang matamis na amoy ng frangipani, at ang lupa na kakabasa lang siguro dahil sa gabing ambon. Dala nito ang mahinang ugong ng mga alon na humahampas sa dalampasigan sa ibaba ng burol. Sa di-kalayuan, tumilaok ang manok, at sumunod ang mahinang tunog ng mga kubyertos at kaldero mula sa kusina senyales na gising na ang mga tauhan at nagsisimula na ang araw. Ilang sandali lang akong nakatayo doon, hinahayaan ang init ng araw na dumampi sa balat ko habang pilit pinapakalma ang mabilis na tibok ng puso ko na hindi pa humuhupa mula noong huli naming usap kagabi. Hindi ko inasahang darating siya. Hindi matapos ang lahat ng nangyari, matapos ang mga salitang binitawan, at matapos ang mahabang katahimikan sa pagitan namin nitong mg
SOPHIA ELAINE RIVERA POV Minsan, habang tahimik ang paligid at nakikinig lang ako sa mahinang paghinga ni Cael habang natutulog, hindi ko maiwasang itanong sa sarili ko kung totoo ba ang lahat ng nangyayari. Parang isang mahabang panaginip, mula sa panahong ako lang ang humawak ng lahat ng responsibilidad, hanggang sa biglang bumalik si Enzo at dala niya ang lahat ng solusyon, proteksyon, at pagmamahal na matagal naming hinihintay. Pero alam ko, sa likod ng bawat ngiti at bawat hakbang na ginagawa namin, may mga tanong pa ring gumagapang sa isip ko at mga takot na mahirap tuluyang palayain. Lumipas ang ilang araw matapos naming mamili ng mga gamit ni Cael. Sa opisina, nanatili ang aming pormal na ugnayan. Sa harap ng ibang mga empleyado, siya pa rin si Sir Cortez, ang may-ari ng kumpanya, mahigpit ngunit makatarungan, at iginagalang ng lahat. Ako naman ay nanatili bilang kanyang sekretarya, gumagawa ng mga iskedyul, tumatanggap ng mga tawag, at tinitiyak na maayos ang daloy ng trab
ENZO MATTEO CORTEZ POV Madalas kong marinig mula sa ibang tao na ang buhay ng isang mayaman at makapangyarihang tao ay puno ng ginhawa, luho, at walang katapusang tagumpay. Kung titingnan lang mula sa labas, ganoon nga ang maaaring isipin ng sinuman. Nakaupo ako sa tuktok ng kumpanyang itinayo ng aking mga magulang, hawak ko ang desisyon na makakaapekto sa daan daang buhay, at tila walang anumang hadlang na hindi ko kayang lagpasan. Pero kung may iisang bagay na natutunan ko sa loob ng mahabang panahon, ito ay ang katotohanang ang kapangyarihan ay hindi laging kalayaan, madalas ito ay isang mabigat na pasanin na kailangang pasanin nang mag-isa. Simula noong nalaman kong mayroon akong anak kay Sofia Elaine, tila dumoble ang bigat na dala ko sa aking mga balikat. Bago pa man, ang tanging layunin ko lang ay mabawi ang lahat ng ninakaw sa amin, linisin ang pangalan ng aking pamilya, at matiyak na hindi na mauulit ang panlilinlang na halos sumira sa aming kinabukasan. Ngayon, may dala
Sophia Elaine Rivera POVNanginginig ang mga kamay ko habang nakatayo sa harap ng malaking salamin sa banyo ng ground floor. Inayos ko ang pinalantsa kong itim na slacks at sky blue na button-down shirt. Malinis, presentable, at mukhang propesyonal—eksaktong hitsura ng isang Executive Secretary na
Sophia Elaine Rivera POVIsang buwan. Isang buwan ko nang sinusubukang ibalik sa normal ang buhay ko, pero parang may sariling gustong mangyari ang tadhana.Mula noong gabing 'yon sa hotel, nag-resign agad ako sa kompanya ng mga Madrigal. Lumipat ako sa isang maliit na advertising agency sa Pasig.
Sophia Elaine Rivera POVUmiikot na ang paningin ko. Ang bigat din ng bawat hakbang ko habang naglalakad sa mahabang hallway ng hotel. Hindi ko na alam kung pang-ilang baso o bote ng alak ang nainom ko sa bar sa ibaba. Ang natatandaan ko lang, gusto kong lunurin 'yung boses ng nanay ni Jayson na pa
Sophia Elaine Rivera POVGabi na pero maingay pa rin sa loob ng function hall ng hotel sa Makati. Dapat sana masaya ako kasi tatlong linggo na lang, kasal na namin ni Jayson. Suot ko pa nga ang puting cocktail dress na gawa ng designer na kinuha ng pamilya niya. Pero imbis na katabi ko si Jayson, n







