Chapter 04: Fate is Cruel

Tumingala si Celestine sa ward. Nakita niyang puro mga lalaki ang nandoon, kaya naisip niyang hindi yata appropriate na pumasok. Pinili na lang niyang tumabi at maghintay nang tahimik.

Maya-maya, narinig niya ang mabilis na yabag ng high heels. Kahit hindi lumingon, alam ni Celestine kung sino ang paparating. Dahil sa nangyari kagabi, wala siyang balak batiin si Kristine. At siyempre, deadma lang din ito sa kanya.

"Ninang, kumusta po si Lolo? Kakarating lang ng balita sa studio, kumaripas agad ako ng takbo," hingal na tanong ni Kristine kay Victoria Riego.

Ngumiti nang matamis si Victoria sa kanyang goddaughter. "Stabilized na ang condition niya, pero hindi pa rin maganda ang takbo ng treatment. Nag-uusap pa ang mga doctors at ang Ninong mo."

Looking at Kristine, she was the definition of perfection. Exquisite makeup, perfect hair, at suot ang latest high-fashion pieces. Mula ulo hanggang paa, amoy rich wife. Lahat ng mga Riego doon ay tumatango at bumabati sa kanya, at nakangiti naman siyang sumasagot.

"I’ll go in and see him," sabi ni Kristine.

"Wait—" Susubukan sana siyang pigilan ni Victoria pero huli na. Kristine opened the door and entered.

Sa loob, nakita nila si Lolo na bakas ang panghihina. Inakala ng matanda na si Celestine ang pumasok, pero nang makitang si Kristine ito, tila nag-iba ang aura niya.

"Lolo, are you okay? Do you feel better?" Hagulhol ni Kristine habang hawak ang kamay ng matanda.

Si Sebastian Riego ay nakatingin lang sa kanila. May kakaibang lalim sa mga mata nina Kristine habang nagkakatinginan. Kumuha si Sebastian ng tissue at inabot ito sa kanya. "Thank you, Sebastian," mahinang sabi ni Kristine.

Pero maya-maya, itinaas ng matanda ang kanyang kamay. "Sebastian..."

"Lolo, I’m here," agad na yumuko si Sebastian para hawakan ang manipis na palad ng lolo niya.

"Nasaan si Celestine? Is she here?"

Bahagyang nagbago ang mukha ni Kristine. The old man is still focused on that ugly duckling, isip niya.

"Nasa labas lang siya," sagot ni Sebastian.

"Tawagin mo siya… may sasabihin ako."

Lumabas si Sebastian at tinawag ang asawa. "Celestine, pasok ka. Lolo is looking for you."

Nagulat si Celestine. "Ako? Hinahanap ako?"

Nagsalubong ang kilay ni Sebastian—halatang naiirita sa slow reaction niya. Agad namang lumapit si Celestine. Laking gulat niya nang biglang hawakan ni Sebastian ang kamay niya at sabay silang lumapit sa kama.

"Lolo, nandito na si Celestine."

Ngumiti ang matanda. "Iha… ang hirap siguro mag-alaga ng kambal. Look at you, pumayat ka na naman."

Biglang naiyak si Celestine. Naalala niya ang sarili niyang lolo bago siya pumanaw. Pero bago pa siya makapagsalita, bumanat na si Kristine mula sa kabilang side ng kama. 

"Lolo is talking to you, bakit ka umiiyak? Do you want him to feel worse?"

Hindi siya pinansin ni Celestine. Pinunasan niya ang luha niya at pilit na ngumiti. "Lolo, hindi po ako nahihirapan. Nandiyan naman po sina Yaya Belen at ang mga maids. Napakabait nina Zara at Isabelle, puro kain at tulog lang. I’m really okay."

"Mabuti naman," sabi ng matanda bago bumaling kay Sebastian. "Sebastian, husband and father ka na. Ang responsibility na 'yan… alagaan mo. Otherwise, nakakahiya sa mga ninuno natin."

"I remember, Lolo," sagot ni Sebastian, bagaman nananatiling seryoso ang mukha. Siniko niya nang bahagya si Celestine, na agad namang sumunod sa script.

"Lolo, magpagaling po kayo. Sobrang bait ni Sebastian sa akin at ang mga bata ay lumalaking maayos. Don't worry about us."

Tumango ang matanda at tumingin kay Kristine. "Kristine… kayo ni Adrian… dapat magkaanak na rin kayo. Ang lalaki, nagiging settled at responsable lang kapag naging tatay na. Para maging stable ang pamilya niyo."

Naging awkward ang paligid. Halatang tinatamaan sina Kristine at Sebastian. Para silang binigyan ng boundary check ng matanda.

"Don't worry, Lolo. We’re planning," pilit na ngiti ni Kristine. "Magpagaling kayo para kayo ang magpangalan sa baby namin."

Nang makatulog na ang matanda, lumabas na silang lahat. Sinabihan sila ng tatay ni Sebastian na si Edmond na maaari na silang umuwi dahil stable na ang condition ni Lolo.

Tumunog ang phone ni Sebastian—business matters na naman. Lumingon siya kay Celestine. "Let's go. Uwi na tayo."

Pero bago lumakad, humarap muna siya kay Kristine sa harap mismo ni Celestine. "Kristine, go home too. Don't bother Adrian too much, you don't have to keep coming back here."

"Okay, I'll call him now," sagot ni Kristine.

Dire-diretsong naglakad si Sebastian paalis. Habang naglalakad si Celestine sa gilid ni Kristine, bigla siyang kinausap nito.

"Don't misunderstand what happened last night. It was a business dinner, maraming tao doon."

Napangisi si Celestine sa loob-loob niya. Ang pangit pala ng taste ni Sebastian. Bakit siya pumatol sa pick-me girl na 'to?

"I didn't misunderstand," cool na sagot ni Celestine. "Hindi naman secret na gusto ka niya. In his heart, ikaw lang naman ang worthy na maging Mrs. Riego."

Biglang naging madrama ang mukha ni Kristine. "Fate is cruel. Kuya lang ang tingin ko sa kanya. Ang mahal ko ay si Adrian."

"Dapat sa kanya mo 'yan sinasabi. Look at how pathetic he looks chasing you."

Nairita si Kristine sa cold-blooded reply ni Celestine. "You’re his wife now. You should be nice to him instead of wishing for his pain."

"Is the great Kristine done preaching?" mataray na sagot ni Celestine.

"Ikaw!" Gigil na gigil si Kristine. Tiningnan niya si Celestine mula ulo hanggang paa. "As the Young Lady of the Riego family, you should look the part. You look so sloppy. No wonder Sebastian can't even stand to look at you. You look so cheap!"