로그인Hindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago si Lucian. Dati, madali ko siyang basahin—sa bawat tingin, sa bawat kilos, at sa bawat salitang lumalabas sa labi niya. Ngunit ngayon, parang isa na siyang estrangherong nakatayo sa harapan ko. Mas malamig ang mga titig niya, mas mabigat ang katahimikan sa pagitan naming dalawa. Para bang may kung anong tinatago siya sa likod ng matitigas niyang mga mata. Napapansin ko ang maliliit na bagay—ang bigla niyang paglayo, ang pag-iwas sa mga tanong ko, at ang mga gabing hindi na siya umuuwi sa tamang oras. Noon, ako ang una niyang hinahanap. Ngayon, tila ako na ang huli niyang naiisip. Masakit isipin na unti-unti ko siyang nawawala, kahit nasa tabi ko pa siya. Ang dating init ng yakap niya ay napalitan ng lamig na hindi ko maipaliwanag. At sa bawat araw na lumilipas, mas lalo akong nilalamon ng takot. Takot na baka ang pagbabagong ito ang maging dahilan ng tuluyan naming pagkasira. Takot na baka sa likod ng katahimikan niya ay may katotoha
POV: Madison Georgette Fortunato Hindi ko alam kung ilang beses ko nang tinitigan ang cellphone ko simula nang magising ako kaninang umaga. Wala pa ring bagong mensahe.Nakatingin lang ako sa screen, paulit-ulit na chine-check kung may notification na ba, kung may pangalan mo nang lilitaw. Pero wala. Tahimik pa rin. Parang bawat segundo ng paghihintay ay mas lalong bumibigat sa dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit ganito kalakas ang epekto ng simpleng katahimikan mo, pero ramdam ko na unti-unti akong nilalamon ng pag-aalala.Kanina pa ako nag-iisip kung may nasabi ba akong mali, kung may nagawa ba akong dahilan para hindi ka magparamdam. Paulit-ulit kong binabalikan ang huli nating usapan, hinahanap kung saan ako nagkulang o sumobra. Pero sa bawat pagbalik ko roon, lalo lang akong nalilito. Kasi sa huli, wala naman akong makitang dahilan para bigla kang mawala.Masakit palang maghintay sa isang bagay na hindi mo sigurado kung darating. Yung tipong umaasa ka kahit walang kasiguraduhan
POV: Madison Georgette Fortunato Hindi lahat ng masayang relasyon ay nananatiling masaya. Minsan, kahit gaano ninyo kamahal ang isa't isa, darating pa rin ang pagkakataong susubukin kayo ng mga bagay na hindi ninyo kontrolado. At iyon ang natutunan ko sa unang pagkakataon na nag-away kami ni Lucian. Tahimik akong nakaupo sa isang sulok ng coffee shop habang hinihintay ang pagtatapos ng shift ko. Alas-sais na ng gabi at halos wala nang customer sa loob. Pagod ang katawan ko. Tatlong oras na lecture sa school, apat na oras na photoshoot, at walong oras na trabaho. Pakiramdam ko anumang oras ay makakatulog na ako nang nakaupo. Napatingin ako sa cellphone ko. Wala pa ring bagong mensahe. Napabuntong-hininga ako. Kaninang umaga pa ako nag-message kay Lucian. Good morning. Have a nice day. Don't forget to eat. Pero hanggang ngayon, wala pa rin siyang reply. Alam kong busy siya. Isa siyang bilyonaryo. Marami siyang meeting. Marami siyang negosyo. Maram
POV: Madison Georgette Fortunato Minsan, hindi mo kailangan ng malaking kasinungalingan para masaktan. Minsan, sapat na ang isang simpleng pagtingin, isang hindi nasabing katotohanan, o isang pangakong hindi tinupad para gumuho ang tiwala mo sa isang tao. Akala ko noon kaya ko pa, na matatag ako, na hindi ako basta-basta masisira. Pero nang gumuho ang lahat sa isang iglap, doon ko lang narealize na ang pinakamalalim na sugat ay hindi mula sa sigaw o galit—kundi mula sa katahimikang iniwan ng taong akala mo hindi ka kailanman iiwan. At sa sakit na ‘yon, natutunan kong piliin ang sarili ko kahit pa mahirap. Minsan, sapat na ang isang pangalan. Isang pangalan na hindi mo kilala. Isang pangalan na paulit-ulit mong nakikita. At isang pangalan na unti-unting sumisira sa kapayapaang pilit mong binubuo. Tahimik akong nakaupo sa maliit na sofa ng condo ni Lucian habang hawak ang isang libro na matagal ko nang sinusubukang basahin. Ngunit wala ni isang salita ang pumapasok sa isip
POV: Madison Georgette FortunatoHindi ko alam kung bakit ganoon kabilis ang tibok ng puso ko habang nakatitig sa maliit na orasan na nakasabit sa dingding ng apartment ko. Para bang bawat segundo na lumilipas ay mas lalong nagpapabigat sa pakiramdam ko. Mahigpit kong pinisil ang laylayan ng damit ko habang paulit-ulit na tumitingin sa pintuan. Tahimik ang buong silid ngunit maingay ang isip ko sa dami ng tanong at pag-aalala. Hindi ko maipaliwanag kung kaba ba ito, takot, o pananabik. Ang alam ko lang, may nararamdaman akong kakaiba ngayong gabi—parang may mangyayaring babago sa tahimik kong buhay nang tuluyan.Paulit-ulit akong napapatingin doon. Hindi ko maintindihan kung bakit tila ayaw kumalma ng puso ko sa tuwing nahuhuli ng mga mata ko ang parehong direksyon. Parang may kung anong humihila sa atensyon ko, isang bagay na pilit kong binabalewala ngunit kusang bumabalik sa isip ko. Humigpit ang hawak ko sa baso habang pinipilit na magmukhang kalmado. Nakangiti ang mga tao sa palig
POV: Madison Georgette Fortunato Hindi ko alam kung kailan eksaktong nagsimula ang lahat. Kung kailan ako nagsimulang masanay sa presensya ni Lucian. Siguro noong araw-araw ko nang hinihintay ang mga mensahe niya. O noong napapangiti na lang ako sa tuwing nakikita ko ang pangalan niya sa screen ng cellphone ko. Unti-unti siyang naging bahagi ng pang-araw-araw kong buhay nang hindi ko namamalayan. Sa bawat tawag, bawat pag-aalala, at bawat simpleng sandaling magkasama kami, mas lalo akong nahulog. Nakakatakot dahil alam kong magkaiba kami ng mundo. Ngunit sa tuwing kasama ko siya, nakakalimutan kong mahirap lang ako at isa lamang simpleng babae. Kung kailan naging normal para sa akin ang paggising na may mensahe mula sa kanya. O kung kailan ko unti-unting hinayaang makapasok siya sa puso kong matagal ko nang pinangakuang hindi na muling masasaktan. Ang alam ko lang, habang tumatagal, mas nagiging mahirap ang umiwas. Mas nagiging mahirap ang magpanggap na wala akong nara
POV: Madison Georgette Fortunato Hindi ako nakatulog buong gabi.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang nangyari kanina. Nakahiga lang ako sa kama habang nakatitig sa kisame ng maliit kong kwarto. Tahimik ang paligid pero parang napakaingay ng isip ko. Bawat salita niya, bawat tingin niya, at ba
POV: Lucian Charles Stryker "Sige na, umuwi ka na," ani ko habang nakasandal sa pinto ng sasakyan niya. Nakakunot-noo niya akong tiningnan. "Why?" Napatawa ako sa tanong niya. "Anong why? Kailangan mo nang magpahinga, okay? May trabaho ka pa bukas." Alas-dose na ng gabi. Halos tatlong or
Tahimik akong nakasandal sa bintana ng sasakyan habang pinagmamasdan ang malamig na gabi sa labas. Ang mga ilaw ng poste ay sunod-sunod na dumadaan sa paningin ko habang mabagal na umaandar ang itim na sasakyan ni Lucian sa halos walang kataong kalsada. Mahina lang ang tugtog ng music sa loob, sapat
Nauna akong pumasok sa loob ng silid habang tahimik na sumunod si Lucian sa likuran ko. Pagkabukas pa lang ng pinto ay agad akong namangha sa ganda ng buong lugar. Malawak ang kwarto, malamlam ang ilaw, at may halong mamahaling amoy ng kahoy at pabango ang hangin. Ang puting kurtina ay bahagyang gu







