ตอนที่ 16 คนโง่

เมื่อผมได้รับรู้ถึงเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับการที่มีนาหายตัวไป ผมยอมรับว่าผมเสียใจเป็นอย่างมากมันเหมือนโลกที่พังทลายไปแล้วพังซ้ำอีกจนไม่เหลืออะไรเลย ขาสองข้างไร้เรี่ยวแรงที่จะยืน ความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในใจมาหลายปีก็ระเบิดออก นานแล้วที่ผมไม่ได้ร้องไห้จนเหมือนคนเสียสติขนาดนี้ ผมร้องไห้ออกมาโดยที่ไม่สนใจใคร แต่เพราะมีอ้อมแขนที่อบอุ่นมาโอบกอดผมไว้จึงทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ และเพราะคำพูดสั้นๆที่บอกให้ผมร้องไห้ออกมามันทำให้ผมกล้าที่จะปลดปล่อยความทุกข์ ความเศร้า ความเจ็บปวดและทรมานออกมาจนหมด ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกอุ่นใจเมื่ออยู่ใกล้เธอคนนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ผมไม่ชอบเธอเลยด้วยซ้ำ แต่อาจเป็นเพราะจริงๆแล้วในตอนนั้นผมแค่โกรธคนอีกคนและพาลมาลงที่เธอเพียงเพราะเธอเหมือนใครคนนั้น เธอชวนผมให้ไปหามีนาที่เชียงใหม่ ตอนแรกผมก็ทำใจลำบากเพราะรู้ว่ามีนาไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว แต่ผมจำเป็นต้องไปเพื่อขอโทษเธอด้วยตัวเอง ขอโทษกับสิ่งที่ทำลงไปและโกรธแค้นเธอทั้งที่ไม่รู้ความจริงอะไรเลย เมื่อมาถึงที่เชียงใหม่เราก็ไปพักค้างคืนที่บ้านของมาริสา ในระหว่างที่เธอเอาของไปเก็บผมก็เดินเล่นรอบๆบ้านและนั่งเล่นอยู่ศาลาหน้าบ้านได้สักพักคุณแม่ของมาริสาก็เอาน้ำกับขนมมาให้และชวนผมพูดคุย "แม่รู้เรื่องคร่าวๆจากริสาแล้ว เรื่องที่คุณมาที่นี่เพราะมาหามีนาใช่ไหม แม่ไม่รู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเป็นยังไงแต่แม่จะขอพูดในฐานะที่คุณเป็นเหมือนลูกของแม่อีกคน หากเรามีเรื่องอะไรที่ทำให้ผิดใจกันไม่ว่าใครจะผิดจะถูกก็ตามควรที่จะขอโทษกันเสีย ถึงแม้ว่ามันจะสายไปบ้างแต่อย่างน้อยถ้าเรารู้ตัวว่าเราผิดเราก็ควรขอโทษ และใช้ชีวิตต่อไปให้ดี ทำแต่เรื่องดีๆอย่าทำให้ใครต้องเสียใจเพราะเรา แม่เห็นแววตาคุณมันช่างอมทุกข์เสียเหลือเกิน จากนี้ไปแม่อยากให้คุณลองเปิดใจให้คนรอบข้างบ้างคุณจะได้รู้ว่าโลกนี้มันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด แม่ไปก่อนนะ จะไปดูคุณยายหน่ะ นั่งพักให้สบายใจคิดว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองก็แล้วกัน" คุณแม่พูดจบและกำลังจะเดินจากไป "คุณแม่ครับ ผมขอถามอะไรสักอย่างจะได้ไหมครับ วันที่คุณแม่เสียคุณพ่อไปแล้วยังต้องมาชดใช้หนี้ที่คุณพ่อก่อไว้อีกคุณแม่รู้สึกอย่างไรครับ แล้วคุณแม่ผ่านมันมาได้อย่างไรครับ" คุณแม่หันมาแล้วยิ้มให้กับผมพร้อมกับนั่งลงข้างๆผมแล้วตอบว่า "ตอนแรกแม่เสียใจมากที่พ่อเขามาจากไปเสียใจจนไม่ยอมทำอะไรจนต้องให้ริสามาอยู่กับคุณยายที่นี่แล้วแม่ก็อยู่บ้านที่กรุงเทพคนเดียว ในขณะนั้นแม่เหมือนคนตาบอดมองไม่เห็นคนรอบข้าง ไม่เห็นคนที่ยังรักและหวังดีกับเรา จนเมื่อเสร็จงานศพแม่ก็มารู้ว่าพ่อเขามีหนี้สินมากมายที่ทิ้งไว้ให้แม่เป็นคนรับผิดชอบตอนนั้นแม่ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด ทั้งแค้นพ่อเขาถึงขั้นสาปแช่งไม่ให้ผุดให้เกิดกันเลยทีเดียว แม่คิดฆ่าตัวตายด้วยนะ แต่เพราะว่ามีมือคู่หนึ่งมาจับมือแม่ไว้และบอกว่าเราจะสู้ไปด้วยกัน มือคู่นั้นฉุดแม่ให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้งและจากนั้นมาแม่ก็หางานทำทุกอย่างเพื่อที่จะใช้หนี้ที่พ่อก่อขึ้นถึงแม้ว่ามันจะเหนื่อยแต่แม่ก็ไม้ท้อเพราะแม่มีคนที่แม่ต้องสู้เพื่อเขาอยู่ หากวันหนึ่งคุณเจอคนที่พร้อมก้าวไปกับคุณและเขาฉุดคุณขึ้นมาจากความทุกข์ทรมานนั้นได้ จงรักษาเขาไว้ให้ดี ให้เขาเป็นเหมือนจุดมุ่งหมายในการใช้ชีวิตต่อไป" เมื่อคุณแม่พูดจบท่านก็ยิ้มแล้วเดินจากไป ตอนแรกผมก็ยังไม่เข้าใจที่ท่านพูดเท่าไหร่เลยไม่ได้ใส่ใจอะไร เช้าวันต่อมามาริสาก็พาผมไปที่วัดแห่งหนึ่งเพื่อไปพบกับมีนา เธอวางดอกไม้ไว้หน้าที่เก็บอัฐิแล้วเดินออกไปเพื่อให้ผมได้อยู่กับมีนาตามลำพัง "ฉันมาแล้วนะ ขอโทษที่มาช้าเธออย่าโกรธฉันเลยนะมีนา วันนี้ฉันมาเพื่อขอโทษเธอเกี่ยวเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมาฉันไม่หวังว่าเธอจะให้อภัยฉันหรอกนะเพียงแต่ฉันอยากมาขอโทษเธอด้วยตัวเองก็เท่านั้น" ผมพูดไปร้องไห้ไปและความรู้สึกตอนนั้นมันทำให้พูดไม่ออกทั้งที่มีคำพูดมากมายที่อยากจะพูด ผมได้แต่ยืนร้องไห้ต่อหน้าเธอเพียงเท่านั้นเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ผมออกตามหามาริสาเพื่อที่จะกลับบ้าน ผมเดินมาจนถึงศาลาริมน้ำหลังหนึ่งเห็นเธอนั่งหลับอยู่ตรงนั้นดลยจะเข้าไปปลุกแต่พอเดินไปถึงเธอก็เอนตัวจะล้มลงผมกลัวเธอจะตกจากที่นั่งจึงรีบไปประคองเธอไว้และเธอก็เอาหัวมาพิงไหล่ผม ในตอนที่เธอหลับเธอช่างน่ารักเหมือนลูกแมวตัวน้อยทำให้ผมไม่กล้าปลุก เมื่อเธอตื่นเราจึงชวนกันกลับบ้าน เมื่อมาถึงบ้านเธอพาผมไปข้างหลังบ้านและขุดหลุมใต้ต้นไม้และเอาของบางอย่างมาให้ผมเมื่อผมเปิดดูก็ทำให้ผมร้องไห้อีกครั้งของทั้งหมดในนั้นมันเป็นของที่ผมซื้อให้มีนาทั้งสร้อยและแหวนแต่งงานของเราและยังมีจดหมายฉบับหนึ่งเขียนไว้ว่า "ถึงศรันย์ หากคุณได้อ่านจดหมายฉบับนี้แสดงว่าฉันไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว ฉันไม่รู้ว่าเวลามันผ่านไปนานเท่าไหร่กว่าคุณจะได้อ่านมัน และคุณคงได้เจอกับน้องสาวของฉันแล้วเธอเป็นเหมือนน้องแท้ๆของฉัน เป็นเด็กดี น่ารัก ฉันเชื่อว่าหากคุณได้เจอเธอ คุณจะต้องชอบเธอแน่ๆ นี่ถือเป็นคำขอสุดท้ายของฉันที่ฉันจะขอคุณ ช่วยดูแลมาริสาให้ดีทำดีกับเธอให้มากๆอย่าทำเธอเสียใจ และใช้ชีวิตเผื่อในส่วนของฉันด้วย จงใช้ชีวิตให้ดีและก้าวต่อไปข้างหน้าอย่างมีความสุข ฉันขอโทษที่ฉันจากมาโดยไม่ลาสักคำ ยกโทษให้ฉันนะคะ รัก จากมีนา" เป็นจดหมายที่อ่านแล้วทำให้ผมระเบิดอารมณ์ที่อัดอั้นไว้ออกมาจนหมดโดยที่มีมาริสายืนดูอยู่ข้างๆมันทำให้ผมกล้าที่จะปลดปล่อยมันออกมา ผมอาจจะเป็นคนโง่คนหนึ่งที่รักษาความรักที่มีไว้ไม่ได้ จนทำให้มันสายเกินกว่าจะแก้ไขใดๆ แต่นับจากนี้ผมจะทำตามคำขอของมีนาที่ขอไว้นั่นคือผมจะดูแลผู้หญิงคนนี้ให้ดีที่สุดและจะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจเพราะผมอีก

...โปรดติดตามตอนต่อไป...