ตอนที่ 17 หวั่นไหว

หลังจากที่ผมได้เจอกับมีนาอีกครั้งผมตั้งใจว่าวันนี้จะลาเธอครั้งสุดท้ายแล้วกลับกรุงเทพฯ แต่ว่าคุณยายของมาริสาท่านขอให้เราอยู่ต่อและผมคิดว่าผมควรจะให้เธออยู่ต่อเพื่อเป็นการขอบคุณเธอที่พาผมมาที่นี่ ตอนแรกเธอจะให้ผมกลับไปก่อนแล้วเธอจะตามไปทีหลังแต่เพราะว่ามีบางอย่างกวนใจผมอยู่ผมจึงไม่อยากให้เธออยู่ที่คนเดียว บางอย่างที่ว่าก็คือพี่ชายข้างบ้านที่ชอบมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆเธอจนผมรู้สึกรำคาญ

วันนี้เป็นวันที่อากาศแจ่มใส เธอจึงชวนผมไปเที่ยวถ่ายรูปด้วยกัน ผมก็ไม่ได้อยากไปสักเท่าไหร่แต่ก็ไม่อยากให้เธอต้องไปเพียงลำพังจึงยอมไปเป็นเพื่อนเธอ เมื่อมาถึงที่หมายเธอก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีอกดีใจ เหมือนเด็กน้อยที่พ่อพามาเที่ยวไม่มีผิด ผมเห็นท่าทีของเธอแล้วก็เผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว ไม่รู้ทำไมผมจึงหุบยิ้มไม่ได้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เธอหันมา นี่เป็นรอยยิ้มแรกในรอบหลายปีของผมมันจึงทำให้รู้สึกแปลกๆอยู่เหมือนกัน ผมเฝ้ามองเธออยู่ไม่ไกล เธอวิ่งเล่นไปมาจนเริ่มหมดแรง เธอจึงชวนผมหาที่นั่งพักทานอาหารกลางวันกัน เราเดินไปเจอที่ๆหนึ่งใกล้ธารน้ำจึงตัดสินใจนั่งพักกันที่นั่น เธอถามผมว่าจะทานอะไร ผมจึงบอกไปว่าขอกาแฟแก้วเดียวก็พอแต่เธอก็ยื่นกาแฟพร้อมแซนวิสมาให้ผม ผมจึงยื่นกลับไปแต่เธอปฏิเสธที่จะรับคืนและยื่นกลับมาให้ผมและพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ผมรู้ว่ามันคือการแสดงแต่ก็ไม่ปฏิเสธที่จะรับมา ใบหน้าเธอเหมือนเด็กน้อยที่ขี้อ้อนผมจึงปฏิเสธเธอไม่ลงจริงๆ เมื่อทานเสร็จเราก็กะจะนั่งเล่นอีกสักหน่อยแล้วค่อยไปต่อ แต่ผมเหลือบไปเห็นเศษขนมปังติดที่แก้มของเธอแล้วอดขำไม่ได้ เธอช่างเหมือนเด็กๆที่ชอบกินมูมมามเลอะเทอะไปทั่ว ผมจึงเอื้อมมือไปเพื่อจะยิบเศษขนมปังออกให้แต่เธอก็เอียงหน้าหลบผมจึงใช้มืออีกข้างล็อคเอวของเธอเพื่อไม่ให้เธอขยับหนี เมื่อผมขยับเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าของเราก็ใกล้กันจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ผมเพิ่งจะสังเกตุเห็นใบหน้าเธอใกล้ๆ เธอมีดวงตาที่กลมโตและใสเป็นประกาย จมูกโด่งพอดีกับใบหน้า แก้มขาวเนียนและริมฝีปากเล็กๆอมชมพูระเรื่อ ผมเพิ่งรู้ว่าจริงๆแล้วเธอน่ารักและมีเสน่ห์ในแบบของตัวเธอเอง เราจ้องกันอยู่สักพักก็ได้ยินเสียงบางอย่างหล่นลงจากที่สูงกระทบพื้นดินดัง ตุ้บ! เราจึงได้สติกลับมาและรีบเก็บข้าวของเพื่อเดินทางต่อ

เมื่อเก็บข้าวของเสร็จแล้วเราก็ออกเดินทางต่อ เธอกลับมาระริกระรี้อีกครั้ง ในขณะที่เดินขึ้นเขาอยู่ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น เพราะความประมาทของเธอจึงทำให้เธอก้าวเท้าพลาดจึงล้มลงมาทับผมที่อยู่ข้างล่าง ทำให้ปากของเรานั้นกระแทกกัน และผมก็ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรงจนแทบจะทะลุอกออกมา ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร เมื่อเธอลุกขึ้นได้และหันมามองหน้าผม และบอกว่าปากผมแตก แต่แปลกนะที่ผมไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย ผมจึงบอกเธอว่าไม่เป็นอะไรและชวนเธอกลับบ้านทันที

ในระหว่างทางที่เดินทางกลับบ้านผมสังเกตุเห็นเธอเดินขากระเผก คงเป็นเพราะลื่นล้มตอนนั้น ผมจึงหันไปบอกกับเธอว่า "เดี๋ยวเรานั่งพักตรงนี้กันก่อนแล้วกัน เจ็บมากหรือเปล่า ฉันขอดูขาเธอหน่อย แล้วเดี๋ยวเราค่อยไปต่อ" ผมพาเธอไปนั่งตรงโขดหินใกล้ๆเพื่อจะดูขาข้างที่เจ็บ แต่เธอกลับตอบผมว่า "ไม่เป็นไรค่ะ เราไปกันต่อเถอะค่ะ แค่นี้เองฉันทนได้ไม่เจ็บเท่าไหร่หรอกค่ะ" เธอยิ้มและพยายามจะลุกขึ้นเดินไปต่อแต่ผมก็กดไหล่เธอให้นั่งลง จากนั้นก็เริ่มถอดรองเท้าของเธอเพื่อจะดูอาการ ข้อเท้าของเธอบวมแดงน่าจะเกิดการเคล็ดขัดยอก ผมจึงนวดเท้าให้เธอเพื่อบรรเทาอาการปวด เธอร้องลั่นด้วยความเจ็บ ผมจึงอดขำเธอไม่ได้ "เป็นไงคนเก่ง ไหนบอกไม่เจ็บไง แล้วแหกปากร้องซะลั่นเชียว ฮ่าฮ่าฮ่า" เธอทำหน้าบูดบึ้งและตอบผมว่า "ก็ตอนแรกมันไม่เจ็บนี่คะ มาเจ็บตอนคุณบีบให้นี่แหละค่ะ" ผมจึงลุกขึ้นแล้วบอกกับเธอว่า "งั้นก็ขี่หลังฉันเธอจะได้ไม่เจ็บไปมากกว่านี้ หรือจะให้ฉันอุ้มเอาไหม" ทีแรกเธอก็ทำท่าทีปฏิเสธแต่คงเพราะเจ็บมากจึงยอมขี่หลังผม

ในระหว่างทางเราต่างคนต่างเงียบกันมาตลอดจนเธอเริ่มเอ่ยปากถามผมว่า "คุณรู้ได้ยังไงว่าข้อเท้าฉันเคล็ด แล้วคุณยังรู้ด้วยว่าควรจะนวดยังไง คุณเคยทำแบบนี้ให้ใครหรือคะ" ผมเงียบไปสักพักก่อนจะตอบเธอว่า "ตอนเด็กๆฉันเล่นกับพี่กวินแล้วเจ็บตัวอยู่บ่อยๆ พี่กวินก็จะทำแบบนี้ให้เสมอ แต่ฉันไม่เคยทำให้ใครหรอกนะ กับมีนาเองก็ไม่เคยทำให้ เธอเป็นคนแรกเนี่ยแหละ สำนึกบุญคุณครั้งนี้ให้ดีหล่ะ" เราใช้เวลาเดินทางไม่นานก็กลับมาถึงบ้าน จากนั้นต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไป วันนี้เป็นวันแรกในรอบหลายปีที่ทำให้ผมมีความสุขมากที่สุดก็ว่าได้

เช้าวันต่อมาเป็นวันที่ผมจะต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ ผมจึงไปที่วัดพร้อมกับดอกกุหลาบสีขาวช่อหนึ่งเอาไปให้มีนาและร่ำลาเธอครั้งสุดท้าย ผมบอกกับเธอว่าจากนี้ไปผมจะใช้ชีวิตให้ดีและมีความสุขเผื่อส่วนของเธอด้วย และผมคิดว่าผมพบความสุขครั้งใหม่แล้วและผมสัญญาว่าผมจะรักษาความสุขครั้งนี้ให้ดีที่สุดและจะไม่ยอมให้อะไรมาพรากมันไปจากผมได้อีก

...โปรดติดตามตอนต่อไป...