CHAPTER 2 - First Night as Mrs. Montclair

“Kontrata lang ba ako… o asawa talaga?”

Tahimik ang loob ng sasakyan. Malakas ang ulan sa labas ngunit mas malakas ang tibok ng puso ni Stasia habang papalapit sila sa malawak na mansyon ng Montclair. Kanina lang siya isang normal na estudyante. Ngayon… asawa na siya ng pinakakilalang Mafia Boss sa bansa.

Mrs. Anastasia Montclair.

Hindi pa rin niya matanggap.

Pagbukas ng pinto, bumungad sa kanya ang engrandeng mansyon—mga chandelier na kumikislap, marmol na sahig, at mga tauhang naka-itim na agad yumuko nang dumaan si Christian. Isang tingin ng lalaki—mapanganib, malamig—at tila lahat ay nag-ingat sa bawat kilos.

Pero nang tumingin ito kay Stasia… tila lumambot ang titig niya. “Welcome home,” aniya. Walang ngiti, pero sapat na iyon para kumalma nang kaunti ang loob ni Stasia. Sa unang gabi nila bilang mag-asawa, inihatid siya ni Christian sa silid na nakalaan para sa kanya. “Dito ka titira,” sabi niya. “Kapag may kailangan ka… sabihin mo lang.”

“I-Ito ba… separate room?” tanong ni Stasia, mahina ngunit puno ng kaba. He looked at her. Matagal. “We do things at our own pace,” sabi nito. “Hindi kita pipilitin sa kahit ano.” Marahan siyang napabuntong-hininga. Hindi niya inaasahang iyon ang isasagot ng lalaki… at mas lalong hindi niya inasahan na may comfort sa boses nitong akala niya ay puro utos lamang.

Pagpasok niya sa silid, napansin niyang personal ang mga pinili nitong gamit—ang kulay ng bedsheet ay eksaktong kulay na gusto niya, may shelf ng mga librong pareho sa binabasa niya, kahit ang scent diffuser ay amoy lavender… na paborito niya. Paano nito nalaman? Bago pa siya makapag-isip, may kumatok. Pagbukas niya ng pinto, si Olivia Hart—assistant ni Christian. Maganda. Matapang ang aura. Parang sanay mag-utos.

“I’m Olivia,” tipid na sabi nito. “I oversee everything in this mansion. Kung may problema ka, dumaan ka muna sakin… bago kay Christian.” Nagulat si Stasia sa tono. Hindi ito bastos—pero may bahid ng babala. Ngumiti si Stasia nang magalang. “Salamat. I’ll remember that.” Bahagyang tumingin si Olivia sa silid, napansin ang mga personal na bagay. “Mukhang pinaghandaan ka niya,” anito. “I didn’t expect that.” “Pinaghandaan?” bulong ni Stasia.

May sinimulang sabihin si Olivia pero… biglang may dumaan na lalaki sa hallway. Si Felix—bodyguard na ngayon ay nakatalaga kay Stasia. Tahimik, seryoso, mabigat ang paglakad. At sa isang iglap… tinawag siya ni Christian. “Stasia.” Lumingon siya. Si Christian—nakatayo sa dulo ng hallway, nakasuot ng dark coat. Basang-basa ng ulan dahil kagagaling lang sa labas. Nakakunot ang noo niya.

“Nag-abala ba sila sayo?” tanong ng lalaki kay Stasia… pero ang tingin niya ay matalim na nakatuon kay Olivia at Felix. Umiling si Stasia agad. “No—okay lang ako.” Tumango si Christian at humarap sa mga tauhan. “Walang lalapit sa kanya para kumumusta lang,” malamig na utos niya. “Kung may kailangan siyang tulong, ako ang lalapitan niya. Malinaw?” Sabay-sabay silang tumango.

Pero sa gilid… nakita ni Stasia ang expression ni Olivia. May lungkot. May galit. May inggit. Pagkalipas ng ilang oras— Tahimik ang buong mansion. Natutulog na ang lahat. Si Christian lang ang gising, nag-aayos ng mga dokumento sa kanyang study.

Hindi siya sana lalabas… pero hindi siya makatulog. Kaya dahan-dahan siyang naglakad papunta sa mesa kung saan may nakahaing gatas at cookies. Pero pagdating niya—nandun si Christian. Nakaupo. Nakatingin lang sa basang ulap sa labas ng bintana. “Hindi ka natutulog,” bulong niya. “It’s easier to stay awake,” sagot nito. “You learn to avoid dreams… when you have too many nightmares.”

Hindi siya nakapagsalita. Tumingin sa kanya si Christian. “And you? Why are you awake?” Mahinang ngumiti si Stasia. “Hindi ako sanay… sa ganitong katahimik.” Tumingin siya sa paligid. “Sanay kasi akong may ingay sa labas ng bintana. Tricycle. Bata. Sigawan ng kapitbahay.”

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

At sa unang pagkakataon… nakita niyang ngumiti si Christian. Totoo. Hindi lihim. “I can arrange that,” biro niya. Pero ramdam ni Stasia—seryoso siya. Kung gugustuhin niya, kaya niyang pasigawin ang buong siyudad… para lang makatulog si Stasia.

Natawa siya nang mahina. “Pwede namang electric fan lang.” Ngumiti ang lalaki. Mas mahina. Pero mas totoo. Pagbalik ni Stasia sa kwarto… hindi na siya ganoon kabigat huminga. Hindi pa rin totoo ang lahat. Hindi niya pa rin alam saan siya lulugar.

Kontrata lang ba siya?

O asawa na talaga? Pero bago siya makatulog… may isang katotohanang hindi niya mapigilan. Mas takot siyang malaman ang sagot… kaysa manatiling walang kasiguraduhan.

Dahil ngayong gabing ito…

Hindi na lang takot ang naramdaman niya.bMay ibang kumatok sa dibdib niya. Hindi maingay. Hindi rin pilit. Pero buo—at buhay. Puso. At ito ang unang gabing hindi niya na kayang itanggi… Mrs. Montclair na siya.