CHAPTER 6 - The Devil’s Truth

Tahimik si Christian. Hindi kumurap. “Bakit may litrato ako doon?” unti-unti nang nanginginig ang boses ni Stasia. “Bakit may files na parang… kilala mo na ako noon pa? Sino ka ba sa buhay ko—bago pa ako napasama sa mundong ‘to?!” Dumilim ang mata ni Christian. Umiling. “You won’t understand.” “Then make me understand!”

Hinarap niya ito. Bumuhos ang luha sa mata niya. “Mahal mo ba ako… o minamanmanan lang?” At doon… pumikit si Christian. Para bang may pader na tuluyang bumigay sa loob niya. Lumapit siya kay Stasia. Hinawakan ang mukha nito. “I watched you even before I knew your name.” Huminga siya nang malalim. “I thought… you were the only thing left in this world… that wasn’t dirty.”

Dumilat si Christian — at sa unang pagkakataon… hindi maangas, hindi malamig, hindi mabangis ang tingin niya. Kundi pagod. At totoo. “You were my peace… before you became my wife.” Tumulo ang luha ni Stasia. Ngunit sa gitna ng lahat… may tumatak sa isip niya. Kung siya ang kapayapaan ni Christian…

…bakit pakiramdam niya kailangan pa rin niyang tumakbo?

Habang pinipigilan ni Christian ang pag-iyak ni Stasia…

may isang tao sa labas ng pinto. Nakatingin. Felix Ward. At mahina niyang sinabi sa sarili: “Stasia… you don’t know it yet… pero hindi lang iisang lalaki ang nagmamasid sa’yo.”

Umalingawngaw sa dibdib ni Stasia ang malakas na pintig ng puso niya habang natigilan siya sa harap ng monitor. Ang cursor ay nakahinto sa ibabaw ng folder na ilang segundo pa lang niyang nabubuksan—pero sapat na para magbago ang mundo niya.

Dozens of photos.

All of her.

Taken before they met.

May kuhang naglalakad siya papasok sa campus. May kuhang nasa library, habang nakayuko sa libro. May kuhang kasama ang papa niya, habang hawak ang malaking kahon ng grocery. Lahat iyon—mga sandaling ordinaryo, pribado, walang dapat nakakakita. Pero naroon ang mga larawan. Sa laptop ni Christian. Sa sarili nitong opisina. May malamig na kilabot na gumapang sa batok niya. “Stasia?” Napatigil siya.

Ang tinig ng lalaki—mababa, pamilyar, at ngayon ay nakakapanghina sa takot. Dahan-dahan siyang lumingon. Sa pinto, nakatayo si Christian. Basa pa ang buhok nito; halatang kagagaling lang sa ulan. At ang mga mata nito—ang mga mata ng lalaking asawa niya, ang lalaking inakala niyang nagsisimula nang magmahal sa kanya—ay hindi niya mabasa. Tulad ng dati. “Anong ginagawa mo dito?” tanong nito, mabagal, parang sinusukat ang bawat galaw niya.

Hindi makapagsalita si Stasia. Hindi niya alam kung dapat bang magpaliwanag, o tumakbo. O… huminga. Kasi pakiramdam niya, nalulunod siya sa bigat ng sitwasyon. “Christian…” halos paos na sabi niya, “…ano ‘to?” Hindi sumagot ang lalaki. Tumingin ito sa monitor, sa bukas na folder, sa nakalutang na litrato niya na kinunan mula sa malayo—naka-pony tail, may hawak na kape, nakangiti sa kaibigan. Isang ngiti na… hindi para sa kanya. Humigpit ang panga ni Christian. “You weren’t supposed to see that,” sabi nito sa wakas.

Hindi niya mawari kung warning ba iyon o pag-amin. “Illegally mo ba akong pina-follow?” pabulong niyang tanong, pilit nilalabanan ang nanginginig na tinig. “Ni hindi pa tayo magkakilala no’n. Bakit—” “Because I had to.”

Sagot ni Christian. Diretso. Walang pag-iwas. “I had to know everything about you.” Mas lalo siyang napatras. He took a step forward. She took another back. Hanggang sa maramdaman niya ang gilid ng mesa sa likod. “Tingnan mo ako, Stasia,” bulong ng lalaki. Ayaw niya. Pero tumingin siya.

At doon niya nakita—hindi galit. Hindi takot. Hindi siya kayang ipaliwanag. Pero hindi iyon pag-ibig. Hindi pa. O baka… hindi na niya alam. “Hindi kita minamanman,” mahinang sabi ni Christian. “I was… protecting you.” “Protecting me?” Nanginginig ang tawa niya. “From what? Naniwala akong mabait ka. Na… may puso ka. Pero ano ‘to? Mga litrato ko sa computer mo! Ngayon, sasabihin mo sa’kin na—” “Your father owed the mafia more than money.” Natigilan siya.

Mas malala pa iyon kaysa inaasahan niya. Lumapit si Christian, mabagal, parang may tinatawid na pader na siya rin ang gumawa. “Stasia… someone wanted to use you. To take you. To hurt your father by hurting you.” Lumalim ang tono nito. “The night I first saw you… hindi dahil aksidente. I went there because there was a hit placed on you.”

Parang nabingi siya.