CHAPTER 5 - The Hidden Folder

Dumadagundong ang langit sa labas ng Montclair Mansion. Malakas ang ulan, kumikidlat, at sa bawat pagsabog ng liwanag, lumilinaw ang katotohanan na hindi lahat ng unos ay nangyayari sa labas — minsan, nanggagaling ito sa loob ng puso. At ngayong gabi… nakahanda na si Stasia para sa unos na ‘di niya inaasahan.

Pagkatapos ng dinner, hindi pa rin umuuwi si Christian. Ayon kay Olivia, may emergency surgery raw sa ospital. Habang naririnig ang kulog sa labas, naramdaman ni Stasia ang unease sa dibdib niya — ang pakiramdam na hindi normal ang gabi. Naglakad siya sa hallway. Tahimik. Nakabukas ang bintana, pumapasok ang malamig na hangin. At sa dulo… isang pinto ang bahagyang nakabukas.

Private Office ni Christian Montclair.

Bawal iyon sa kahit kanino. Kahit kay Olivia. Kahit sa kahit sinong tao sa mansion. Pero sa gabing iyon… parang may humila sa kanya papasok.

“Kailangan ko lang umupo…” bulong niya sa sarili. “Sandali lang.”

Pumasok siya. Madilim. Amoy tabako at mamahaling cologne. May mga papeles, mga medical files, business reports… at isang malaking portrait sa dingding — Christian in his surgical uniform, nakatitig sa camera.

Pero sa ilalim ng portrait na iyon, may nakita siyang bagay na nagpakaba sa kanya. Laptop. Bukas. Naka-log in. At may isang file na nakalagay sa gitna ng screen.

FOLDER: Anastasia A.

Nanlamig ang mga palad niya. “H-hindi tama ‘to… baka private…” bulong niya. Pero bago niya mapigilan ang sarili… na-click niya ang folder. Sunod-sunod na larawan ang bumungad sa kanya. Siya noong graduation sa high school. Siya noong nakaupo sa park malapit sa unibersidad. Siya noong tumitingin sa labas ng bintana ng classroom.

Mga litrato… buwan bago pa nila nakilala ang isa’t isa. Nanginginig ang kamay niya. Parang may humahabol sa hininga niya.Hindi lang iyon mga litrato. Nandoon din ang video. Isang security cam footage sa coffee shop — kung saan nagbabasa siya ng libro mag-isa. Tahimik. Walang ideya na may nagmamasid.

Mga reports. Profiles. Family background. Even medical records. Nanginginig ang labi ni Stasia. “Impossible… bakit niya ako sinusundan bago pa nangyarib ang deal?” At doon niya naramdaman ang tunog ng mga yabag sa hallway. Masakit. Mabagal. At pamilyar. Si Christian…

Papasok na siya. Agad niyang isinara ang laptop. Hinablot niya ang hawak na folder at tumakbo palabas — kasabay ng pagputok ng malaking kulog sa labas. Pero isang boses ang pumigil sa kanya. “Stasia.” Natigilan siya sa pintuan.

Nakatayo si Christian sa dilim. Basa ng ulan. Nangingitim ang mga mata. Walang emosyon sa mukha — pero mabigat ang hanging bumalot sa kanya. Dahan-dahan itong lumapit. “Anong nakita mo?” Nanigas si Stasia — hindi dahil sa takot ngayon… kundi dahil sa sakit. May boses sa loob niya na nagsasabing umiyak ka. Pero isa lang ang lumabas: “Matagal mo na ba akong pinapanood?”

Tahimik si Christian. Hindi kumurap. “Bakit may litrato ako doon?” unti-unti nang nanginginig ang boses ni Stasia. “Bakit may files na parang… kilala mo na ako noon pa? Sino ka ba sa buhay ko—bago pa ako napasama sa mundong ‘to?!” Dumilim ang mata ni Christian. Umiling. “You won’t understand.” “Then make me understand!”

Hinarap niya ito. Bumuhos ang luha sa mata niya. “Mahal mo ba ako… o minamanmanan lang?” At doon… pumikit si Christian. Para bang may pader na tuluyang bumigay sa loob niya. Lumapit siya kay Stasia. Hinawakan ang mukha nito. “I watched you even before I knew your name.” Huminga siya nang malalim. “I thought… you were the only thing left in this world… that wasn’t dirty.”

Dumilat si Christian — at sa unang pagkakataon… hindi maangas, hindi malamig, hindi mabangis ang tingin niya. Kundi pagod. At totoo. “You were my peace… before you became my wife.” Tumulo ang luha ni Stasia. Ngunit sa gitna ng lahat… may tumatak sa isip niya. Kung siya ang kapayapaan ni Christian…

…bakit pakiramdam niya kailangan pa rin niyang tumakbo?

Habang pinipigilan ni Christian ang pag-iyak ni Stasia…

may isang tao sa labas ng pinto. Nakatingin. Felix Ward. At mahina niyang sinabi sa sarili: “Stasia… you don’t know it yet… pero hindi lang iisang lalaki ang nagmamasid sa’yo.”