CHAPTER 4 – Someone Is Watching

Tahimik ang gabi sa Montclair Mansion. Ang buong paligid ay tila humihinga sa katahimikan — pero para kay Stasia, parang may ibang ingay na umuugong sa likod nito. Hindi tunog ng hangin, o yabag ng mga tauhan… kundi pakiramdam ng mga matang nakatutok sa kanya.

At doon nagsimula ang hindi mapakali niyang gabi. Unang gabi na assigned si Felix Ward bilang personal bodyguard niya. Hindi siya masalita; hindi rin siya ngumingiti. Laging naka-black suit, laging parang may iniisip… at laging nasa tabi niya — masyadong malapit.

“Hindi mo kailangang sumama sa loob,” sabi ni Stasia matapos nilang dumating sa study room para magbasa ng notes. “Kaya kong mag-isa.” Pero tahimik lang si Felix. Umupo ito sa may pintuan — walang imik, walang reaksyon. Parang statue. Parang anino. At kahit hindi tumitingin si Stasia, ramdam niya. May nagbabantay. May nakamasid.

Habang nagbabasa siya, hindi mapigilan ng dibdib niya ang kumabog nang mas malakas. Hindi dahil kay Felix… kundi sa isang bagay na hindi niya maipaliwanag. Nakaupo siya roon — pero may parte sa sarili niyang gustong tumakbo. Malayo. Lumayo sa mundo ng mafia. Pero habang tumatagal… may alam siyang isang lalaking lalong nagpapabilis sa tibok ng puso niya. Christian Montclair.

Pagdating ng gabi, kumatok si Olivia Hart sa kwarto niya. “Dinner is served, Mrs. Montclair,” magalang na sabi nito — pero malamig ang mata. “Sasamahan mo ang boss mamaya sa roof deck. May private meeting daw with some doctors.”

Tumango si Stasia, pero may kutob siya sa paraan ng pagsabi nito — para bang binibigyang-diin na hindi siya belongs. Pagbaba niya sa dining area, naroon si Christian. Nakasuot ito ng black turtleneck at blazer — simple, pero nakakasindak pa rin. Nakatayo ito sa may bintana, hawak ang wine glass, nakatingin sa malayo.

“Sit,” malamig na sabi niya. Walang tingin, pero alam niyang para iyon sa kanya. Umupo si Stasia. Tahimik ang dinner — pero kakaiba ang katahimikan. Hindi awkward… kundi parang may nag-uusap, kahit walang tunog. Para bang bawat galaw nila… may ibig sabihin.

Maya-maya’y nagsalita si Christian. “Mga tauhan ko ba… may ginawang masama sa’yo?” Umiling siya. “Si Olivia ba?” Umiling muli. “Si Felix?” Nangalay ang dila ni Stasia. Hindi niya alam kung bakit siya kinabahan. At doon lang lumingon si Christian sa kanya — dahan-dahan. Mabagal. Parang alam na niya ang sagot… bago pa siya magsalita.

“Masyado siyang malapit,” bulong ni Stasia, halos pabulong lamang. “Pakiramdam ko… sobra.” Tinitigan siya ni Christian. Hindi galit. Hindi rin masaya. Pero may kung anong apoy ang kumislap sa mata nito. “I’ll talk to him,” malamig na sabi niya. “No one touches what’s mine.”

Nanigas si Stasia. MINE. Ang salitang iyon… kumuryente sa balat niya. Kinagabihan, bago matulog, inabutan siya ni Christian ng jacket. “Malamig sa rooftop. Huwag kang magyelo.” “Sasama ka?” tanong ni Stasia. Umiling si Christian. “May tawag. Pero…” huminto ito, bahagyang yumuko para ayusin ang kwelyo ng jacket niya. “Hindi kita hahayaang mapabayaan.”

Pumikit si Stasia. Sa unang pagkakataon… hinayaan niyang hawakan siya ng lalaki, nang walang takot. Habang nakaupo si Stasia sa bench sa rooftop, ramdam niya ang lamig ng hangin. Pero sa ilalim ng mga bituin… para bang mas nakakakalma rito. Hanggang may marinig siyang yabag.

“Mrs. Montclair,” sabi ni Felix. “May sinabi ba akong mali? Bakit ayaw mo akong malapit?” Hindi agad sumagot si Stasia. “Gusto mo bang bantayan kita mula sa malayo?” tanong ni Felix, mga matang hindi maipaliwanag.

“I don’t know,” sagot niya nang mahina. “Basta… iba ang pakiramdam ko. Parang—” “Parang may tinatago ako?” Nanigas si Stasia. Dahan-dahang lumapit si Felix. “Hindi ako kalaban mo.” “Pero hindi ka rin kakampi,” bulong niya. Sandaling natahimik ang buong paligid.

“Stasia…” malamig pero may lungkot ang boses ng lalaki. “Kung ang puso mo ang kalaban mo… sino ang pipiliin mo? Ang nagligtas sa’yo… o ang kayang palayain ka?”

At bago pa siya makasagot — biglang bumukas ang pinto ng rooftop. Nasa gilid si Christian. Tahimik. Pero parang kumulo ang hangin. Minsan… hindi kailangang magsalita para maramdaman ang galit ng demonyo. At ngayong gabi… parang may digmaan na magsisimula.