CHAPTER 3 – Unexpected Heartbeat

“Sa ospital ko siya nakilala… hindi bilang Mafia Boss, kundi bilang taong marunong magmahal.” Maagang nagising si Stasia. Nang buksan niya ang kurtina, bumungad ang tanawing hindi niya inaasahan—malawak na hardin, mga punong umiihip sa hangin, at katahimikang para bang ibang mundo ang mansyon ni Christian. Ibang-iba sa buhay niya noon.

Paglabas niya sa hallway, naroon na si Felix—tahimik, alerto, hindi ngumungu-nguso gaya ng ibang bodyguard. Para itong anino sa tuwing naglalakad siya. “Good morning,” mahina niyang bati. Tumango lang ito. “May instructions si Mr. Montclair. Sasama ka raw sa ospital ngayon.” “O-Ospital?” gulat niyang tanong. “Bakit? May sakit ba ako?” “He’s working,” sagot ni Felix. “And he wants you there.” Hindi na siya nakapagsalita.

Sa sasakyan, habang papunta sa Montclair Medical Center, hindi mapakali si Stasia. Ngayon niya makikita ang mundo ni Christian—ang totoong mundo nito… hindi ang delikadong parte, kundi ang buhay na pinili nitong ipakita sa iba.

Pagbaba niya ng sasakyan, tumigil ang usapan ng mga nurse at doctor sa lobby. Lumingon sila kay Stasia. May bulungan. May kilig. May takot. “Siya ba ‘yon? Si Mrs. Montclair?” “Ang ganda niya… bagay sila!” “Pero bakit parang tahimik lang siya? Hindi mukhang sanay sa mundo ni Christian.”

Hindi niya alam kung matutuwa ba siya. O maiilang. Hanggang sa lumabas mula sa elevator si Christian. Naka-white coat. Serious. Professional. Pero nang makita siya… nag-iba ang tingin. At nang maglakad ito papunta sa kanya, lahat ng tao sa paligid ay umatras. Parang may hari na dumaan.

“You’re here,” mahina nitong sabi. Hindi utos. Hindi tanong. Para bang… natutuwa. “M-Medyo kinakabahan ako,” amin ni Stasia. Tumigil si Christian sa harap niya, bahagyang yumuko, at bumulong… “Don’t worry. Takot sila sa akin—hindi sayo.” “Hindi naman nakakatulong ‘yan,” natatawa niyang sagot.

Ngumiti si Christian. At kahit natatakpan ng mask ang kalahati ng mukha niya, ramdam ni Stasia ang ngiti sa mga mata nito. Sa operating room, nakita ni Stasia ang ibang Christian. Iba ang aura—matapang pero kalmado. Tahimik pero kontrolado. Isang maling galaw ng kahit sinong doctor at sisigaw ito ng “Again!” o “Focus!” na parang tumatagos sa kaluluwa.

Pero… hindi puro takot. Nakita niya kung paano ito maingat humawak sa pasyente. Kung paano nito pinapahinga ng mabuti ang nurse na nanginginig habang hawak ang scalpel. Kung paano nito tinakpan ng kumot ang pasyenteng nanginginig sa lamig. At nang matapos ang operasyon… huminto ito. Tumayo sa tabi ng kama ng pasyente at mahinahong sinabi:

“You’re safe now.” Doon siya unang kinilabutan—hindi sa takot… kundi sa paghanga. Paglabas nila ng ospital ay gabing-gabi na. Wala nang tao sa lobby. Tahimik na silang naglakad palabas. Tahimik si Christian. Tahimik si Stasia. Pero hindi mabigat ang katahimikan. Parang may musika kahit walang tunog. “You were watching me,” sabi ni Christian habang naglalakad.

“Observing,” sagot ni Stasia. “Bago ka kasi sa mata ko.” “And what did you see?” Matagal bago siya sumagot. “A man who keeps people alive… pero mukhang matagal nang patay sa loob.” Natigil si Christian. Nilingon siya. Hindi galit. Hindi rin tuwa. Parang nagulat. “One day,” sabi niya. “You’ll see why.” May kirot sa boses niya na hindi niya alam kung paano tatapalan.

Tumingin si Stasia sa kanya… at sa pagkakataong iyon, hindi niya napigilan ang sarili. “Christian?” tawag niya. “Yes?” “Kung may sugat ka… kaya ko namang hawakan. Hindi lahat kailangang gamutin mag-isa.” Hindi kumibo ang lalaki. Pero nakita niya—unti-unting kumirot ang panga nito. Hindi sanay sa mga salitang ganun. Hindi sanay na may nag-aalala.

Nagsalita lang ulit si Christian nang makarating sila sa sasakyan. “Next time… wag mong sabihing bago ako sa mata mo.” Tumigil. Tumingin sa kanya. “Mas matagal mo na akong kilala… kaysa sa alam mo.” At doon… unti-unting bumilis ang tibok ng puso niya.

Hindi sa takot. Hindi sa kaba.

Kundi sa pangalang—Christian Montclair.

At sa gabing iyon, isang bagay ang malinaw: Hindi lang siya asawa sa kasunduan.

Hindi lang siya babae sa mansion.Siya ang unang taong nakarinig sa tibok… ng pusong akala ng lahat ay patay na.