Misunderstanding

Malinis ang hallway at walang laman ang elevator nang dumating si Deacon sa Leofield Corporation na pagmamay-ari nito. Kilala siya bilang istrikto, masungit, at matapang na CEO. Pagkababa pa lang nito ng mamahalin nitong sasakyan ay ramdam na kaagad ng lahat ng empleyado ng kompanya na mainit ang ulo nito. Kaya naman, lahat sila ay umiiwas na makasalubong o makita man lang ang kanilang CEO.

Malayo ang tanaw ni Deacon habang nakatayo malapit sa bubog na pader ng kanyang opisina. Mula roon ay kitang-kita niya ang buong lungsod sa ibaba. Hawak niya ang isang baso ng alak habang malalim ang iniisip.

“Naayos mo na ba ang divorce paper, Henry?” matabang na anas nito nang bumukas ang pintuan at pumasok ang kanyang assistant.

Napatango naman ito sa kanya habang naglalakad palapit bitbit ang isang brown envelope. “Opo, boss.”

“Nagawa mo na ba ang pinapagawa ko sayo?” masungit na tanong niya.

“Inaalam ko pa po kung sino ang naglagay ng drugs sa inumin nyo. Pina-paimbestigahan ko na po ang lahat ng kasama natin sa eroplano,” mahabang paliwanag ni Henry.

Napahalumbaba naman si Deacon at matalas na tumingin sa assistant. “Kilala mo na ba kung sino ang babae sa lounge?”

“H-Hindi pa po, boss,” nauutal na anas nito.

“Find that girl. I need everything about her. Also, deliver the divorce paper to my wife,” singhal niya.

Tango lang naman ang naitugon sa kanya ni Henry tsaka ito mabilis na lumabas ng kanyang opisina. Naupo naman siya sa kanyang swivel chair sabay labas ng kanyang cellphone upang tawagan ang mayordoma ng luma nilang mansion kung saan naninirahan ang asawa.

“Sir Deacon,” anang boses ng babae mula sa kabilang linya.

“Where’s my wife?” tanong naman niya.

“Hindi po ba kayo nagkita? Maaga pong umalis ng bahay si Ma'am Maris. Akala ko nga po ay sasalubungin kayo sa airport,” tugon naman ng babae.

Napakunot naman ang noo niya. “Hindi kami nagkita. Nasaan na sya ngayon?”

“Wala pa po sya, Sir. Ipagbibigay alam ko po kaagad sa inyo kapag dumating na po si Ma'am Maris,” anito.

Hindi naman na siya tumugon pa bagkus ay binaba na niya ang tawag. Sa loob ng dalawang taon ay hindi pa sila nagkikita ng asawa. Arranged marriage lamang sila sa ilalim ng desisyon ng kanyang lola. Niligtas ni Maris ang matanda at simula noon ay naging paborito na ito ng lola niya. Kaya naman, naniniwala si Deacon na ginawa lamang iyon ng asawa upang maikasal sa kanya at magkaroon ng yaman.

“Boss,” anang Henry na kapapasok pa lamang. “Isang stewardess ang may pakana ng paglalagay ng gamot sa inumin mo. Plano nito na akitin ka. Pero hindi raw nito alam na mabagal umepekto ang drugs na nilagay nya. Kaya naman, nang makababa kayo ng eroplano, hindi na nito nagawa pa ang orihinal nitong plano.”

“Put her behind the bars,” tugon naman niya.

Tumango naman ang assistant. “Nasa presinto na po, Boss. Inaalam pa rin namin kung may kasabwat ba siya o wala.”

“Hire someone na pwedeng mag-imbestiga niyan. Also, sisantihin mo ang lahat ng guards na kasama natin. Alert the security team. Ayaw ko nang maulit muli ang pangyayaring iyon,” anas niya.

“Masusunod po, Boss,” balik naman ni Henry.

Winasiwas naman nito ang kanyang kamay sa ere, senyales na pinapaalis na niya ang assistant. Mabilis naman na lumabas si Henry katulad ng gusto niya.

Makalipas naman ng ilang minuto ay tumunog ang hawak niyang cellphone. Tiningnan niya sandali ang screen nito tsaka niya iyon tuluyang sinagot.

“Attorney Louis,” bati niya.

“Gusto ko lang i-finalize ang compensation na nilagay mo under your divorce agreement. Hindi ka ba nagkakamali, Mr. Leonardo? Napakalaking halaga nito para lang sa settlement,” anang boses ng lalaki mula sa kabilang linya.

Napahinga naman siya ng malalim. “Sinadya ko ang bagay na iyan, Attorney. Maris is a lowkey gold digger. In order for her to sign the divorce paper, I intentionally gave her the settlement na hindi niya mahihindian.”

“Alright. Napatawag lang ako upang kumpirmahin ang lahat. Nagulat kasi ako sa laki ng halaga na ibibigay mo sa kanya,” tugon naman nito.

“Kailangan niyang pumirma, Attorney. Kaya ko pang dagdagan ang halaga ng settlement basta pumayag lang siya na makipag-divorce,” dagdag naman niya.

“Naiintindihan ko. Kapag wala akong natanggap na kasagutan mula sa kanya ngayong araw ay personal ko nang pupuntahan si Ma'am Maris para maka-usap ito,” saad naman ni Attorney.

Napatango naman siya kahit pa alam naman niya na hindi siya nakikita ng kausap. “Thank you, Attorney Louis.”

Balewala ang halaga ng yaman na maaari niyang ibigay sa asawa. Kaya niyang doblehin o triplehin ang nauna niyang bitaw, mapapayag lang si Maris. Gusto na niyang makalaya mula sa dalaga. Tama naman na siguro ang dalawang taon na paninirahan sa mansion at pamumuhay bilang Mrs. Leonardo para bayaran ang utang na loob ng lola niya.

“When it becomes successful, I will look for that lounge-girl. I am a man of my words. I need to take responsibility for what I've done to her,” aniya.

Tumayo siya mula sa kanyang pagkakaupo sa swivel chair upang muling magsalin ng alak sa kanyang baso. Pagkatapos ay tinanaw niyang muli ang magandang lungsod sa ibaba mula sa bubog na pader ng kanyang opisina.

“This is getting messy,” sambit niya.

Matagal na niyang gustong hiwalayan ang asawa. Bukod sa hindi naman nila kilala ang isa't-isa ay hindi rin niya ito nakikita o nakakasama. Tanging papel lamang ang namamagitan sa kanila dahil wala namang kasal na naganap. Pinirmahan lamang niya ang mga papeles katulad ng gusto ng kanyang lola. Pagkatapos ay umalis na rin siya upang magpunta sa ibang bansa para asikasuhin ang kanyang negosyo. Sa loob ng dalawang taon na iyon ay wala siyang kahit na anong nabalitaan tungkol kay Maris. Wala rin silang contact sa isa't-isa na para bang hindi sila mag-asawa. Kaya naman, upang makawala na sila sa isa't-isa ay napagdesisyunan niya na mag-file na lang ng divorce.

"I hate my f*cking life," anas niya.

Sa tuwing naiisip niya ang asawa at ang kasunduan na hindi niya nagawang tanggihan ay pakiramdam niya na may nagkokontrol sa kanyang buhay. Sinasakal siya nito kaya naman, gusto na niyang makawala.