LOGIN"Hey, you, ugly, old lady! How dare you hurt my brother!" sigaw ni Kyrelle.
Naabutan nito ang babaeng nanakit kay Silas. Akmang lalapit na sa kotse ang artista nang mabilis na tumakbo si Kyrelle upang harangan ito. "At sino ka namang bata ka?!" singhal ni Nova. Dinuro naman ito ng paslit. "Ugly and old lady. Why did you hurt my brother?!" Napanganga naman si Nova nang marinig ang mga salitamg binitiwan ng bata. Hindi nito matanggap na tinawag siya ng paslit na panget at matanda. Pero dahil nasa loob ng kotse ang lalaking matagal na nitong hinahangaan ay pinilit pa rin ni Nova na hindi magalit. Yumuko ito upang kausapin ang bata. "Umalis ka na ngayon din. Kapag hindi ka pa umalis sa harapan ko ay masasaktan ka rin kagaya ng kapatid mo!" Pero sa halip na umalis si Kyrelle ay mas ininis pa nito ang artista. Nilabas nito ang dila at nang-asar pa lalo habang nagawa ng mga nakakainis na ekspresyon sa mukha. "Ikaw, paslit ka!" bulalas naman ni Nova. "Panget ka! Matanda! Masama ang ugali!" sigaw naman ni Kyrelle. Akmang hahawakan na sana ni Nova ang bata nang umiwas ito at tumakbo. Sinadya naman na tumigil si Kyrelle upang mang-asar para habulin siya ng artista. Naghabulan sila paikot ng mamahaling kotse hanggang sa tumigil ang bata at maglabas ng isang maliit na patalim. Mula iyon sa suot nito na kwintas na may malaking pendant na parang espada. "Anong gagawin mo?!" tanong ni Nova. "Panget na matandang babae na may masamang ugali!" sigaw ni Kyrelle. Napatawa naman ang babae. "Sinusubukan mo talaga pasensya ko. Bitawan mo yan, kumag ka?!" Pero hindi nakinig si Kyrelle bagkus ay mas inasar pa niya ang babae. Kaya naman, muli silang naghabulan paikot ng sasakyan. Pero sa pagkakataon na ito ay pinupunterya ng bata ang mga gulong ng kotse. Samantalang sa loob ng kotse ay tahimik lang na nanonood si Deacon John Leonardo. Nagpunta siya sa train station upang sunduin si Nova. Pero hindi naman nito akalain na makikita niya ang artista na nakikipaghabulan sa isang paslit. "Awatin mo na sila, Henry. May mas importante pa akong gagawin kaysa sa panoorin sila at maghintay matapos sa paglalaro," matabang na anas ni Deacon. Napatango naman ang assistant. "Yes, Boss." Pero hindi pa man nahahawakan ni Henry ang pintuan ng sasakyan ay apat na magkakasunod na pagsabog ang gumulat sa kanila mula sa labas. Kasunod nito ang pag-galaw at pag-gewang ng sasakyan. Pagkatapos ay bigla na lang nahulog at lumapat sa sahig ang mamahalin nitong kotse. "What the hell?!" bulalas ni Deacon. Dahil sa gulat ay mabilis na lumabas ng sasakyan si Deacon. Nanlaki naman ang mga mata nito nang makita na flat na ang lahat ng mga gulong ng mamahalin nitong sasakyan. "Who did this to my car?!" bulalas nito. Napatakbo naman si Nova palapit sa lalaki. "Honey." Hindi naman nito pinansin ang babae bagkus ay napalingon ito sa batang naglalakad na palayo. Malalaki naman ang kanyang mga hakbang na hinabol ang paslit. "W-What? Put me down!" sigaw ni Kyrelle. Hinawakan ni Deacon ang kwelyo at likurang bahagi ng suot na damit ng bata tsaka nito iyon tinaas sa ere. Inikot pa nito ang kamay para maiharap nito sa kanya ang paslit. "Who the f*ck are you? Why did you do that to my car?" matabang na anas ni Deacon. Pero balewala kay Kyrelle ang nakakatakot na aura ni Deacon. Sa halip na takot ang maramdaman nito ay pagkagulat at pagtataka ang namuo sa loob nito. Natigilan ito habang masusing tinititigan ang mukha ng lalaking kaharap. Hindi siya maaaring magkamali. Tila ba ang kaharap niya ay ang grown-up version nilang tatlong magkakapatid. "Where are your parents?" tanong pa ni Deacon. Mula sa makapal nitong kilay, matangos na ilong, malantik at mahabang mga pilikmata, at ang hulma ng buo nitong mukha, ay parehong pareho sa hilatsya ng mukha nilang tatlong magkakapatid. Pero ang sabi ng ina sa kanila ay patay na raw ang kanilang ama. Kaya naman, bakit nakikita niya ang sarili sa lalaking kaharap. "Are you deaf?" anas ni Deacon. "Are you mute? I am asking you about your parents. Where are they?" Napailing naman si Kyrelle. "You may look like my dad, but you don't have any right to do this to me! Put me down." Habang tumatagal ang pagtitig ni Kyrelle sa lalaki ay mas lalong tumitindi ang kanyang kutob na ito ang kanilang ama. Pero ayaw naman niyang maniwala dahil may tiwala siya kay Amaris. Isa pa ay ayaw niyang maging tatay ang isang masungit at mayabang na lalaki. "Where are your parents? Did you know how much my car costs? Do you even have enough money to pay the damage you've caused?" matalas na singhal ni Deacon. Hindi naman pwede na walang managot sa nangyari sa mamahalin niyang sasakyan. Kung hindi niya pwedeng panagutin ang bata ay babawi naman siya sa mga magulang nito. Gusto rin niyang malaman kung anong klaseng magulang ang mayroon ang paslit at lumaki itong walang modo. "Tell me where your parents are. I will talk to them. Or maybe I will take them to jail," pananakot pa ni Deacon. "No. Put me down!" sigaw naman ni Kyrelle. Hindi mapigilan ni Deacon na hindi mamangha sa kinikilos ng bata. Nasanay na kasi siya na nilalayuan at kinatatakutan ng ibang tao at lalo na ng mga bata. Pero ang iba ang paslit na nasa kanyang harapan ngayon. Hindi lang ito natatakot sa kanya bagkus ay lumalaban pa. "Henry, investigate what happened and look for the culprit's parents. They need to pay for my car," utos niya. Tumango naman ang assistant na kanina pa nakatayo sa may tabi niya. "Yes, boss." "Put me down! That ugly and old lady provoked me first!" singhal ni Kyrelle. Mabilis naman na lumapit si Nova. "No. Don't listen to that little guy." "She hurt my brother!" dagdag pa ng bata. Napailing naman ang artista. "No. Bakit naman ako mananakit ng bata? Hindi totoo ang sinasabi ng batang iyan!" "You're not just ugly and old but you are also a big liar!" asik ni Kyrelle. Sumama naman ang tingin ni Nova sa paslit. Hindi na nito kaya pang tanggapin ang paulit-ulit na pagtawag ng bata na panget at matanda sa kanya. "Come on, honey. Drop that kid. Let's get another car," aniya. "Henry, call his parents," anas ni Deacon. "No! My Mommy is busy. You should call my father instead," biglang saad naman ng bata. Napatango naman si Deacon. Mas mabuti pa nga siguro kung ang tatay ng paslit ang makakausap niya dahil ayaw niya na makipag-usap sa nanay nito. Hindi siya komportable sa mga babae. "Okay. Where's your dad?" tanong niya. Napangiti naman sa kanya si Kyrelle. "My dad? He is in the eighteenth level of hell. You must go and find him now." Napaawang naman ang mga labi ni Deacon. Hindi makapaniwala sa narinig mula sa bata. Hinawakan naman ni Nova ang kabilang braso nito. "Just drop that kid. He is cursing you to go to hell! Ano bang klase ng magulang mayroon ka at ganyan ang ugali mo?!" bulalas nito. "This is all your fault, you ugly, old lady!" sigaw ni Kyrelle. "I am only twenty-eight!" sigaw naman ni Nova. "Ohh, akala ko, eighty-eight!" balik naman ng paslit. Hahawakan na sana ni Nova ang bata nang sumipa ito sa ere sabay taas ng mga maliliit na kamay. Then, he successfully slid off his coat. "Sa inyo na ang jacket ko. Ba-bye!" ani nito sabay takbo palayo.Aalis na sana si Amaria nang bigla na lang may grupo ng mga lalaki na pumasok. Nagtatawanan ang mga ito at pawang mga nakasuot ng suit at puting longsleeve. Nagtataka naman siyang napaatras papunta sa may gilid upang padaanin ang mga ito. "Sorry, we're late," anang lalaki na may mahabang buhok. "Bakit parang wala ka yata sa mood, Dee?" tanong naman ng isang lalaki, ang nag-iisang nakaputing longsleeve. Napahinga naman ng malalim si Amaris at akmang tatalikod na nang maghiyawan ang mga bagong dating na mga lalaki. Kasunod noon ay ang mga pagsipol ng mga ito. "Brother, hindi mo naman sinabi na may maganda kang bisita?" anang lalaking naka-longsleeve. Nasa kanya na ngayon ang buong atensyon ng mga ito at hindi niya alam kung ano ang gagawin. Nakaupo na ang mga ito at matiim na nakatitig sa kanya. "Wala ka pa ring kupas, Dee. Magaling ka pa ring pumili. Bukod sa maganda ay sexy pa," ani naman ng lalaking naka-blue na suit. Napaiwas naman ng tingin si Amaris habang nahihiyang
Habang naghihintay ng mga pagkain ay hindi maiwasan ni Amaris na mag-isip ng kung anu-ano. Nahalata naman iyon ni Nelia na tumayo mula sa inuupuan nito upang tabihan siya. "Anong problema?" tanong nito. Napailing naman siya."Hindi lang maalis sa isip ko ang tungkol sa divorce at sa lalaking pilit na umiiwas sa akin." "John Leonardo, ang pinakamayaman na negosyante dito sa lungsod? Tama ba ako?" anito. Napakibit-balikat naman siya. "Hindi ko alam. Ang alam ko lang ay disabled sya at John Leonardo ang pangalan." "Kung ang asawa na tinutukoy mo ay ang kilala kong John Leonardo ay tiyak kong siya nga ang pinakamayamang negosyante dito. Matapos siyang pagtangkaang itakwil sa kanilang pamilya, siraan, at kung anu-ano pa, siya pa rin ang nagmana ng lahat ng yaman ng mga Leonardo. Naging usap-usapan ang bagay na iyan dito sa buong lungsod noon," mahabang litanya nito. Napahinga naman siya ng malalim. "Siya nga siguro iyon. Siya nga raw ang bastardo sa pamilya Leonardo sabi nang matandan
"Are we going home na po ba after eating?" tanong ni Silas. Sasagot na sana si Amaris nang pinigilan siya ni Nelia. Hinawakan nito ang braso niya habang umiiling. "No, babies. Hindi pa tayo tapos. I booked a room sa taas. Susulitin na natin itong pagkakataon na ito," saad nito. Napakunot naman ang noo niya. "Kasama pa rin ba iyon sa event?" "No. It's on me. No worries. Sagot ko lahat," tugon nito. Napailing naman siya. "Nelia, napakamahal ng hotel na ito. Isa pa ay nakakain naman na tayo rito. Okay na kami ng mga bata." "Hayaan mo na akong gawin ito, Amaris. Kailangan kong bumawi sa inyo. Ipaparamdam at ipapaintindi ko sa utak mo na wala kang dapat alalahanin. Kahit ano pa iyang dinadala mong problema, handa akong makinig at tumulong. Gagawin ko ito para sa tuwing magdedesisyon ka na magtago ng anomang bagay sa akin ay makokonsensya ka," mahabang litanya nito. Napahawak naman si Amaris sa noo niya. Marahan niyang hinilot ang kanyang sentido habang napapailing. Pagkatapos
Sakay ng isang taxi ay nagpunta sila sa Diamond Hotel. Nasa harapan si Nelia samantalang sa likod naman sila nakaupo na mag-iina. Bakas sa mukha ng kanyang mga anak ang pananabik at saya. Kaya naman, hindi na rin maiwasan ni Amaris na mapangiti habang nakatitig sa tatlo. "The event is exclusive and private at the same time," anang Nelia na nakasilip na mula samay passenger seat. "Upang hindi mahiya ang mga bisita na kumain, magpo-provide sila ng mga mask sa may entrance. Isn't it exciting?" Napatawa naman siya. "Napaka-thoughtfull naman nila." "I know, right? So, no worries! Kakainin natin lahat ng pagkain doon. 'Di, ba, kids? Magpapakabusog tayo," anito. "Yes, Ninang!" sabay-sabay na anas ng tatlo. Napailing na lamang siya tsaka siya sumandal at tumanaw sa labas ng bintana. Kailan nga ba ulit noong dumalo siya sa isang event? Hindi na niya maalala. O maaari rin naman na hindi pa siya talaga nakakapunta. Dahil sikreto lang ang arrage marriage nila ng asawa ay wala ni-isa siy
Simula nang ipakilala ni Amaris ang mga anak sa matalik na kaibigan ay halos hindi na ito umuwi. Araw-araw na rin itong pumupunta sa kanila upang dalawin ang mga bata at pasalubungan ng kung anu-ano."Nelia, baka naman masanay ang mga bata dahil diyan sa mga binibili at pasalubong mo," saway niya rito.Napanguso naman ito sa kanya. "No. Wala pa nga ito sa kalahati, ehh. I need to bawi sa kanila sa mga panahong di ko sila nakita at nakasama. Who's fault is that? Sa iyo so, hayaan mo na lang ako.""Nelly," sambit niya.Pero hindi na siya pinansin pa ng kaibigan bagkus ay masaya na itong nakikipagkulitan sa kanyang tatlong mga anak. Napahinga na lamang siya ng malalim tsaka siya naupo sa may silya at inabala ang sarili sa kanyang cellphone.Dahil hindi sinasagot ng mayordoma ang mga tawag niya ay sa text messages naman siya bumawi. Halos oras-oras siyang nagpapadala ng mensahe upang ipaalala rito ang tungkol sa divorce. Pero kahit isa ay wala siyang natanggap na reply."So, how's the div
Gustong maiyak ni Amaris nang muling makita ang matalik niyang kaibigan na si Nelia. Palagi silang magkasama at nagtutulungan noon hanggang sa magkalayo sila nang magkaroon siya ng problema. "Nelia," sambit niya. Mataray naman na naupo ang isang babae sa katapat niyang upuan. Makalipas ng anim na taon ay ngayon lang siya nagkaroon ng lakas ng loob upang kontakin ang kaibigan. Kaya naman, naiintindihan niya kung galit ito sa kanya. "I-I'm sorry," pabulong na anas niya. Napatikhim naman ang babae. "Alam kong may matindi kang rason kaya mo nagawa ang mga bagay na iyon, Amaris. Pero sana naman ay nagparamdam ka kahit simpleng text o tawag man lang kahit once a month." "Sorry. Ipapaliwanag ko sayo lahat. Pakinggan mo sana ako," anas niya. Napatango naman si Nelia. "Aba, dapat lang! Hindi tayo tatayo at aalis sa cafe na ito hangga't hindi mo nasasabi sa akin ang lahat." "O-Okay. Sorry ulit, Nelia," tugon niya. Nilagay ng kaibigan ang mga kamay at braso nito sa may dibdib nit
Parang isang palaso na tumama kay Amaris ang huling katagang binitawan ng binita sa kanya. At para wala nang gulo pa ay pinili na lamang niya na manahimik. Naupo siya sa pinakamalapit sa silya roon habang nag-iisip ng mga bagay na maaari niyang gawin. Maya-maya pa ay lumapit sa kanya ang assistant
Six Years later. Isa-isang bumabalik sa isipan ni Amaris ang mga ala-ala na akala niya ay naibaon na niya sa limot. Nang makababa siya ng tren ay kaagad siyang sinalubong ng mga pamanuring tingin ng mga tao. Sa simpleng puting kamiseta at kupas na pantalon ay litaw na litaw pa rin ang kagandahan
Sabi nga ng iba ay nasa huli ang pagsisisi. Hindi maiwasan ni Amaris na magsisi habang nililigpit at nilalagay isa-isa ang kanyang mga gamit sa mga maleta. Kung sana ay hindi siya pumayag sa arranged marriage na pinipilit sa kanya ng mga magulang niya ay wala sana siya sa sitwasyon na ito ngayon. S
Nahampas ni Deacon ang kanyang lamesa gamit ang sarili niyang kamay dahil sa galit. Kausap nito sa telepono ang mayordoma ng mansion. Kakamustahin lang sana nito ang asawa ngunit hindi niya alam na siya pala ang dapat kumustahin. “Boss, may problema po ba?” nag-aalalang anas ni Henry na mabilis na







