ログイン"Hey, you, ugly, old lady! How dare you hurt my brother!" sigaw ni Kyrelle.
Naabutan nito ang babaeng nanakit kay Silas. Akmang lalapit na sa kotse ang artista nang mabilis na tumakbo si Kyrelle upang harangan ito. "At sino ka namang bata ka?!" singhal ni Nova. Dinuro naman ito ng paslit. "Ugly and old lady. Why did you hurt my brother?!" Napanganga naman si Nova nang marinig ang mga salitamg binitiwan ng bata. Hindi nito matanggap na tinawag siya ng paslit na panget at matanda. Pero dahil nasa loob ng kotse ang lalaking matagal na nitong hinahangaan ay pinilit pa rin ni Nova na hindi magalit. Yumuko ito upang kausapin ang bata. "Umalis ka na ngayon din. Kapag hindi ka pa umalis sa harapan ko ay masasaktan ka rin kagaya ng kapatid mo!" Pero sa halip na umalis si Kyrelle ay mas ininis pa nito ang artista. Nilabas nito ang dila at nang-asar pa lalo habang nagawa ng mga nakakainis na ekspresyon sa mukha. "Ikaw, paslit ka!" bulalas naman ni Nova. "Panget ka! Matanda! Masama ang ugali!" sigaw naman ni Kyrelle. Akmang hahawakan na sana ni Nova ang bata nang umiwas ito at tumakbo. Sinadya naman na tumigil si Kyrelle upang mang-asar para habulin siya ng artista. Naghabulan sila paikot ng mamahaling kotse hanggang sa tumigil ang bata at maglabas ng isang maliit na patalim. Mula iyon sa suot nito na kwintas na may malaking pendant na parang espada. "Anong gagawin mo?!" tanong ni Nova. "Panget na matandang babae na may masamang ugali!" sigaw ni Kyrelle. Napatawa naman ang babae. "Sinusubukan mo talaga pasensya ko. Bitawan mo yan, kumag ka?!" Pero hindi nakinig si Kyrelle bagkus ay mas inasar pa niya ang babae. Kaya naman, muli silang naghabulan paikot ng sasakyan. Pero sa pagkakataon na ito ay pinupunterya ng bata ang mga gulong ng kotse. Samantalang sa loob ng kotse ay tahimik lang na nanonood si Deacon John Leonardo. Nagpunta siya sa train station upang sunduin si Nova. Pero hindi naman nito akalain na makikita niya ang artista na nakikipaghabulan sa isang paslit. "Awatin mo na sila, Henry. May mas importante pa akong gagawin kaysa sa panoorin sila at maghintay matapos sa paglalaro," matabang na anas ni Deacon. Napatango naman ang assistant. "Yes, Boss." Pero hindi pa man nahahawakan ni Henry ang pintuan ng sasakyan ay apat na magkakasunod na pagsabog ang gumulat sa kanila mula sa labas. Kasunod nito ang pag-galaw at pag-gewang ng sasakyan. Pagkatapos ay bigla na lang nahulog at lumapat sa sahig ang mamahalin nitong kotse. "What the hell?!" bulalas ni Deacon. Dahil sa gulat ay mabilis na lumabas ng sasakyan si Deacon. Nanlaki naman ang mga mata nito nang makita na flat na ang lahat ng mga gulong ng mamahalin nitong sasakyan. "Who did this to my car?!" bulalas nito. Napatakbo naman si Nova palapit sa lalaki. "Honey." Hindi naman nito pinansin ang babae bagkus ay napalingon ito sa batang naglalakad na palayo. Malalaki naman ang kanyang mga hakbang na hinabol ang paslit. "W-What? Put me down!" sigaw ni Kyrelle. Hinawakan ni Deacon ang kwelyo at likurang bahagi ng suot na damit ng bata tsaka nito iyon tinaas sa ere. Inikot pa nito ang kamay para maiharap nito sa kanya ang paslit. "Who the f*ck are you? Why did you do that to my car?" matabang na anas ni Deacon. Pero balewala kay Kyrelle ang nakakatakot na aura ni Deacon. Sa halip na takot ang maramdaman nito ay pagkagulat at pagtataka ang namuo sa loob nito. Natigilan ito habang masusing tinititigan ang mukha ng lalaking kaharap. Hindi siya maaaring magkamali. Tila ba ang kaharap niya ay ang grown-up version nilang tatlong magkakapatid. "Where are your parents?" tanong pa ni Deacon. Mula sa makapal nitong kilay, matangos na ilong, malantik at mahabang mga pilikmata, at ang hulma ng buo nitong mukha, ay parehong pareho sa hilatsya ng mukha nilang tatlong magkakapatid. Pero ang sabi ng ina sa kanila ay patay na raw ang kanilang ama. Kaya naman, bakit nakikita niya ang sarili sa lalaking kaharap. "Are you deaf?" anas ni Deacon. "Are you mute? I am asking you about your parents. Where are they?" Napailing naman si Kyrelle. "You may look like my dad, but you don't have any right to do this to me! Put me down." Habang tumatagal ang pagtitig ni Kyrelle sa lalaki ay mas lalong tumitindi ang kanyang kutob na ito ang kanilang ama. Pero ayaw naman niyang maniwala dahil may tiwala siya kay Amaris. Isa pa ay ayaw niyang maging tatay ang isang masungit at mayabang na lalaki. "Where are your parents? Did you know how much my car costs? Do you even have enough money to pay the damage you've caused?" matalas na singhal ni Deacon. Hindi naman pwede na walang managot sa nangyari sa mamahalin niyang sasakyan. Kung hindi niya pwedeng panagutin ang bata ay babawi naman siya sa mga magulang nito. Gusto rin niyang malaman kung anong klaseng magulang ang mayroon ang paslit at lumaki itong walang modo. "Tell me where your parents are. I will talk to them. Or maybe I will take them to jail," pananakot pa ni Deacon. "No. Put me down!" sigaw naman ni Kyrelle. Hindi mapigilan ni Deacon na hindi mamangha sa kinikilos ng bata. Nasanay na kasi siya na nilalayuan at kinatatakutan ng ibang tao at lalo na ng mga bata. Pero ang iba ang paslit na nasa kanyang harapan ngayon. Hindi lang ito natatakot sa kanya bagkus ay lumalaban pa. "Henry, investigate what happened and look for the culprit's parents. They need to pay for my car," utos niya. Tumango naman ang assistant na kanina pa nakatayo sa may tabi niya. "Yes, boss." "Put me down! That ugly and old lady provoked me first!" singhal ni Kyrelle. Mabilis naman na lumapit si Nova. "No. Don't listen to that little guy." "She hurt my brother!" dagdag pa ng bata. Napailing naman ang artista. "No. Bakit naman ako mananakit ng bata? Hindi totoo ang sinasabi ng batang iyan!" "You're not just ugly and old but you are also a big liar!" asik ni Kyrelle. Sumama naman ang tingin ni Nova sa paslit. Hindi na nito kaya pang tanggapin ang paulit-ulit na pagtawag ng bata na panget at matanda sa kanya. "Come on, honey. Drop that kid. Let's get another car," aniya. "Henry, call his parents," anas ni Deacon. "No! My Mommy is busy. You should call my father instead," biglang saad naman ng bata. Napatango naman si Deacon. Mas mabuti pa nga siguro kung ang tatay ng paslit ang makakausap niya dahil ayaw niya na makipag-usap sa nanay nito. Hindi siya komportable sa mga babae. "Okay. Where's your dad?" tanong niya. Napangiti naman sa kanya si Kyrelle. "My dad? He is in the eighteenth level of hell. You must go and find him now." Napaawang naman ang mga labi ni Deacon. Hindi makapaniwala sa narinig mula sa bata. Hinawakan naman ni Nova ang kabilang braso nito. "Just drop that kid. He is cursing you to go to hell! Ano bang klase ng magulang mayroon ka at ganyan ang ugali mo?!" bulalas nito. "This is all your fault, you ugly, old lady!" sigaw ni Kyrelle. "I am only twenty-eight!" sigaw naman ni Nova. "Ohh, akala ko, eighty-eight!" balik naman ng paslit. Hahawakan na sana ni Nova ang bata nang sumipa ito sa ere sabay taas ng mga maliliit na kamay. Then, he successfully slid off his coat. "Sa inyo na ang jacket ko. Ba-bye!" ani nito sabay takbo palayo."Are we going home na po ba after eating?" tanong ni Silas. Sasagot na sana si Amaris nang pinigilan siya ni Nelia. Hinawakan nito ang braso niya habang umiiling. "No, babies. Hindi pa tayo tapos. I booked a room sa taas. Susulitin na natin itong pagkakataon na ito," saad nito. Napakunot naman ang noo niya. "Kasama pa rin ba iyon sa event?" "No. It's on me. No worries. Sagot ko lahat," tugon nito. Napailing naman siya. "Nelia, napakamahal ng hotel na ito. Isa pa ay nakakain naman na tayo rito. Okay na kami ng mga bata." "Hayaan mo na akong gawin ito, Amaris. Kailangan kong bumawi sa inyo. Ipaparamdam at ipapaintindi ko sa utak mo na wala kang dapat alalahanin. Kahit ano pa iyang dinadala mong problema, handa akong makinig at tumulong. Gagawin ko ito para sa tuwing magdedesisyon ka na magtago ng anomang bagay sa akin ay makokonsensya ka," mahabang litanya nito. Napahawak naman si Amaris sa noo niya. Marahan niyang hinilot ang kanyang sentido habang napapailing. Pagkatapos
Sakay ng isang taxi ay nagpunta sila sa Diamond Hotel. Nasa harapan si Nelia samantalang sa likod naman sila nakaupo na mag-iina. Bakas sa mukha ng kanyang mga anak ang pananabik at saya. Kaya naman, hindi na rin maiwasan ni Amaris na mapangiti habang nakatitig sa tatlo. "The event is exclusive and private at the same time," anang Nelia na nakasilip na mula samay passenger seat. "Upang hindi mahiya ang mga bisita na kumain, magpo-provide sila ng mga mask sa may entrance. Isn't it exciting?" Napatawa naman siya. "Napaka-thoughtfull naman nila." "I know, right? So, no worries! Kakainin natin lahat ng pagkain doon. 'Di, ba, kids? Magpapakabusog tayo," anito. "Yes, Ninang!" sabay-sabay na anas ng tatlo. Napailing na lamang siya tsaka siya sumandal at tumanaw sa labas ng bintana. Kailan nga ba ulit noong dumalo siya sa isang event? Hindi na niya maalala. O maaari rin naman na hindi pa siya talaga nakakapunta. Dahil sikreto lang ang arrage marriage nila ng asawa ay wala ni-isa siy
Simula nang ipakilala ni Amaris ang mga anak sa matalik na kaibigan ay halos hindi na ito umuwi. Araw-araw na rin itong pumupunta sa kanila upang dalawin ang mga bata at pasalubungan ng kung anu-ano."Nelia, baka naman masanay ang mga bata dahil diyan sa mga binibili at pasalubong mo," saway niya rito.Napanguso naman ito sa kanya. "No. Wala pa nga ito sa kalahati, ehh. I need to bawi sa kanila sa mga panahong di ko sila nakita at nakasama. Who's fault is that? Sa iyo so, hayaan mo na lang ako.""Nelly," sambit niya.Pero hindi na siya pinansin pa ng kaibigan bagkus ay masaya na itong nakikipagkulitan sa kanyang tatlong mga anak. Napahinga na lamang siya ng malalim tsaka siya naupo sa may silya at inabala ang sarili sa kanyang cellphone.Dahil hindi sinasagot ng mayordoma ang mga tawag niya ay sa text messages naman siya bumawi. Halos oras-oras siyang nagpapadala ng mensahe upang ipaalala rito ang tungkol sa divorce. Pero kahit isa ay wala siyang natanggap na reply."So, how's the div
Gustong maiyak ni Amaris nang muling makita ang matalik niyang kaibigan na si Nelia. Palagi silang magkasama at nagtutulungan noon hanggang sa magkalayo sila nang magkaroon siya ng problema. "Nelia," sambit niya. Mataray naman na naupo ang isang babae sa katapat niyang upuan. Makalipas ng anim na taon ay ngayon lang siya nagkaroon ng lakas ng loob upang kontakin ang kaibigan. Kaya naman, naiintindihan niya kung galit ito sa kanya. "I-I'm sorry," pabulong na anas niya. Napatikhim naman ang babae. "Alam kong may matindi kang rason kaya mo nagawa ang mga bagay na iyon, Amaris. Pero sana naman ay nagparamdam ka kahit simpleng text o tawag man lang kahit once a month." "Sorry. Ipapaliwanag ko sayo lahat. Pakinggan mo sana ako," anas niya. Napatango naman si Nelia. "Aba, dapat lang! Hindi tayo tatayo at aalis sa cafe na ito hangga't hindi mo nasasabi sa akin ang lahat." "O-Okay. Sorry ulit, Nelia," tugon niya. Nilagay ng kaibigan ang mga kamay at braso nito sa may dibdib nit
Maaga pa ay tapos na si Amaris sa mga gawaing bahay. Nakapaglinis na siya at nakapag-luto na rin ng almusal ng mga anak. Handa na rin siya para umalis. Hinihintay na lamang niya ang tawag mula sa mayordoma ng Leona's Garden."Malapit na," bulong niya. "Makakalaya na kami."Pero lumipas ang mga minuto at wala pa rin siyang natatanggap na tawag o mensahe man lang. Kaya naman, kinuha na niya ang kanyang cellphone at siya na mismo ang tumawag."Hello," bungad niya. "Ipapaalala ko lang na tapos na ang tatlong araw na palugit na binigay nyo. Nandyan ba si John?""Good morning, Ma'am. Wala po rito si sir. Pasensya na po," tugon ng boses ng babae mula sa kabilang linya.Napahinga naman ng malalim si Amaris. "Usapan ay uspan. Pakisabi kay John na hihintayin ko siya sa Local Civil Register Office. I will be there mamayang ala-una ng hapon.""Yes, Ma'am," tugon ng babae.Isang malalim na buntong-hininga ang kumawala sa kanya habang napapailing at napapasandal sa may sofa. Pinatay na niya ang taw
Tahimik lamang na nakaupo si Deacon sa may sofa habang abala sa kanyang laptop. Kailangan niyang maayos ang malaking halaga na nawala sa kompanya noong mga nakaraang araw na hindi niya nakuha ang mga deals at properties. Alam niya na isa iyon sa dahilan kung bakit nagpakita ang kanyang mga pinsan. Umaasa ang mga ito na magagamit nila iyon na dahilan upang alisan siya ng kapangyarihan at mana. At dahil sa wala silang nakuhang impormasyon tungkol sa kanyang anak ay tiyak niyang ang kompanya naman ang pupunteryahin nila. "Dee," anang boses ng kaibigan na kakapasok pa lamang ng ward. Hindi niya nilingon ang doctor bagkus ay nag-focus lamang siya sa ginagawa. Naupo naman ito sa katapat niya na sofa. "Ito na ang hinihintay mo," dagdag nito. Kaagad naman siyang napahinto nang iabot sa kanya ng kaibigan ang isang papel na nakatupi. Binaba niya nag laptap sa may lamiseta tsaka niya kinuha ang papel. "Ikaw mismo ang gumawa nito?" tanong niya. Napatango naman ang kaibigan. "Yes. Hind
Masarap ang tulog ni Amaris. Pakiramdam niya ay punung-puno siya ng enerhiya nang magising siya. Napatingin naman siya sa kanyang tatlong mga anak na mahimbing pa rin na natutulog sa may tabi niya. Minasahe siya ng mga ito kagabi dahilan ng magandang tulog niya."Good morning, babies," mahinang sam
Nang makaligo siya at makapagbihis ay tsaka lamang napansin ni Amaris na wala ang kanyang pangalawang anak. Kaya naman, mabilis siyang lumabas at nagpunta sa may salas. "Where's Kyrelle?" tanong niya. "He went out to throw away the trash, Mommy," Nevan replied. "Mommy, what happened to your f
Lingid sa kaalaman ni Amaris ay ang taong sumagip sa kanya ay walang iba kun'di ang kanyang anak. Sakay ng isang itim na kotse ay dumating si Kyrelle upang iligtas ang mahal niyang ina. Bihasa ang pangalawang anak sa pakikipaglaban dahil palihim na nagsasanay si Kyrelle ng karate, judo, at iba pa.
Hindi mapakali si Amaris habang naglalakad papunta sa hotel na tinutuluyan nila ng kanyang mga anak. Kabababa lamang niya ng taxi at nagsisisi siya na binigyan pa niya ang mayabang na lalaki ng pera. Kung hindi lang talaga niya kailangang patahimikin at bayaran ang lalaki ay hindi na siya mag-aabal







