Kabanata 2: Sikreto

Kinabukasan, naging tahimik ang lahat.

Parang walang nangyari.

Maagang bumangon ang buong bahay. Ang mga kasambahay ay abala sa paghahanda ng almusal. Si Senyora Matilda naman ay nasa study room, abala sa mga dokumento.

Si Cristella ay nagmamadaling maghanda para sa klase.

Si Crisell ay halos hindi lumabas ng kuwarto.

At si Criselda?

Kumikilos siya na parang normal lamang.

Ngunit ramdam kong may nagbago.

Tuwing nagkakasalubong kami, mabilis siyang umiiwas.

Minsan naman ay matagal niya akong tinitingnan bago biglang aalis.

Hindi ko alam kung dahil ba sa nangyari kagabi.

Ayoko ring magtanong.

Hindi ko naman trabaho ang alamin ang personal na buhay ng mga amo ko. Bilang drayber, sapat nang ginagawa ko nang maayos ang aking trabaho at sinisigurong ligtas ang bawat isa sa kanila.

Pero kahit ayaw kong makialam, hindi ko maiwasang mapansin ang kakaibang tensiyon sa bahay.

Parang bawat isa ay may iniisip.

Si Cristella ay tahimik.

Si Crisell ay halos hindi nakikita.

At si Criselda naman ay tila may iniiwasang bagay.

Habang nililinis ko ang sasakyan sa garahe, bigla siyang lumapit.

“Ysmael.”

“Po?”

“May nakita ka ba kagabi?”

Nanatili akong tahimik.

“Anong nakita po?”

“Alam mo na.”

Napakamot ako sa ulo.

“Ah… yung lalaki po?”

Namula ang mukha niya.

“Shh!”

“Hindi ko naman po sinabi kay Cristella.”

“Sigurado ka?”

“Opo.”

Matagal niya akong tinitigan.

“Bakit?”

“Dahil hindi naman po ako tsismoso.”

Bahagya siyang natahimik.

“Salamat.”

Iyon ang unang pagkakataong nagsalita sa akin si Criselda nang hindi galit.

Pero bago siya makaalis, napansin kong may maliit na gasgas sa kamay niya.

“Nasaktan po kayo?”

“Wala ito.”

“Parang malalim.”

“Sinabi nang wala.”

Tumalikod siya.

Hindi ko na siya pinilit.

Sa totoo lang, marami akong gustong itanong.

Sino ang lalaki?

Bakit siya naroon?

At bakit parang may takot si Criselda na malaman ko ang tungkol sa kanya?

Pero alam kong may mga bagay na hindi dapat pinakikialaman.

Mas mabuti nang manatili akong tahimik kaysa maging dahilan ng panibagong problema sa bahay.

Bumalik ako sa ginagawa ko at ipinagpatuloy ang paglilinis ng sasakyan.

Makalipas ang ilang minuto, dumaan si Senyora Matilda sa garahe.

“Ysmael.”

“Po, Senyora?”

“Maayos na ba ang sasakyan?”

“Opo. Sinuri ko na rin po ang makina.”

“Salamat.”

“Walang anuman po.”

Saglit niya akong tiningnan bago siya pumasok muli sa bahay.

Napansin kong tila may gusto siyang sabihin, pero hindi niya itinuloy.

Hindi ko na rin iyon pinansin.

Sanay na akong hindi magtanong sa mga bagay na hindi naman ako kasama.

Pagsapit ng gabi, muling bumuhos ang ulan.

Nasa sala ako nang biglang mawalan ng kuryente.

“Ma!”

Narinig ko ang sigaw ni Cristella.

Mabilis akong kumuha ng flashlight.

“Senyorita!”

“Ysmael!”

Sinundan ko ang boses niya.

Nakita ko siyang nakatayo sa tabi ng sofa, nanginginig sa takot.

“Okay lang po. Wala lang pong kuryente.”

“Pero ang lakas ng kulog!”

Isang malakas na dagundong ang kasunod.

Napapikit siya.

“Ysmael…”

“Po?”

“Dito ka lang.”

Umupo ako sa kabilang bahagi ng sofa.

“Hindi po ako aalis.”

Ilang minuto kaming tahimik.

Unti-unting humina ang panginginig niya.

“Bata pa lang ako, takot na ako sa kulog,” mahina niyang sabi.

“Bakit po?”

“Hindi ko alam. Siguro dahil noong bata ako, may malakas na bagyo at mag-isa ako sa kuwarto.”

“Hindi na po kayo mag-isa ngayon.”

Napatingin siya sa akin.

“Salamat.”

Ngumiti lamang ako.

“Trabaho ko pong siguraduhing ligtas kayo.”

“Hindi lahat ng nagtatrabaho rito ay ganoon.”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko.

“Siguro po, depende sa tao.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Hindi ka pala puro tahimik.”

“Kapag kailangan lang po.”

Napatawa siya nang mahina.

Maya-maya, narinig namin ang yabag ni Criselda mula sa hagdan.

Pagkakita niya sa amin, agad siyang napakunot-noo.

“Ano'ng ginagawa ninyo?”

“Takot po si Cristella sa kulog,” paliwanag ko.

“Alam ko.”

Lumapit siya.

“Cristella, umakyat ka na.”

“Ayaw ko.”

“Bakit?”

“Dito muna ako.”

Napatingin si Criselda sa akin.

“Ysmael, huwag mong pagsamantalahan ang pagkakataon.”

Napabuntong-hininga ako.

“Hindi ko po gagawin iyon.”

“Sigurado?”

“Opo.”

Tahimik siyang tumingin sa akin.

Maya-maya, bahagyang lumambot ang kanyang ekspresyon.

Sa wakas ay humupa ang ulan.

Nang bumalik ang kuryente, tumayo si Cristella.

“Salamat, Ysmael.”

Ngumiti ako.

“Walang anuman.”

Pag-akyat niya, nanatili si Criselda sa sala.

“Ysmael.”

“Bakit po?”

“Sorry.”

Napatingin ako sa kanya.

“Para saan po?”

“Sa mga sinabi ko sa iyo.”

Hindi ko agad nasagot.

“Sanay na po ako.”

“Hindi dapat.”

Napayuko siya.

“Akala ko kasi… dahil mahirap ka, wala kang kakayahang maging maayos na tao.”

Masakit iyon, pero hindi ako nagalit.

“Hindi naman po nasusukat ang tao sa pera.”

Napatingin siya sa akin.

“Alam ko.”

“Hindi ko naman kayo sinisisi.”

“Pero dapat kong malaman iyon noon pa.”

Tahimik kami.

Sa unang pagkakataon, nakita ko si Criselda hindi bilang isang mayabang na amo kundi bilang isang taong may sarili ring insecurities.

“May problema po ba kayo?” tanong ko.

Umiling siya.

“Wala.”

Hindi ko na siya pinilit.

Ngunit bago siya umalis, bigla siyang nagsalita.

“Ysmael.”

“Po?”

“Kung may makita ka ulit…”

Huminto siya.

“Ano po?”

“Sabihin mo sa akin.”

Tumango ako.

“Okay po.”

Umakyat siya sa hagdan.

Naiwan akong nakatingin sa kanya.

Hindi ko alam kung anong sikreto ang tinatago niya.

Pero alam kong hindi lamang simpleng relasyon ang dahilan kung bakit ganoon siya kumilos.

Gayunpaman, hindi ko iyon gagawing dahilan para husgahan siya.

Hindi ko alam ang buong kuwento niya.

At hindi ko rin alam kung ano ang pinagdaraanan niya.

Bilang isang taong minsan ding nakaranas na husgahan dahil lamang sa katayuan sa buhay, alam kong hindi tama ang bumuo ng konklusyon nang hindi alam ang buong katotohanan.

Kaya pinili kong manahimik.

Siguro, darating din ang araw na sila mismo ang magsasabi sa akin kung ano ang tunay na nangyayari.

At sa gabing iyon, nagsimula akong magtanong sa sarili ko.

Ano nga ba ang totoong nangyayari sa pamilyang ito?