ลิขิตรัก 11 ไร้ยางอาย

ลิขิตรัก 11

ไร้ยางอาย

“อุ้ย พี่เฟยหลง”

“เดินระวังๆสิ  เหมยเอ๋อร์”   เสียงทุ้มที่เดินตามหลังประคองร่างบอบบางของคนรักไว้ในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอม สายตาคมดุคนในอ้อมแขนไม่จริงจังนัก

“คิกๆ เหมยเอ๋อร์รู้อยู่แล้วว่าพี่ต้องไม่ปล่อยให้เหมยเอ๋อร์เป็นอันใด”  เสียงหวานใสตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม

“พี่อยู่กับเจ้าได้มิตลอด  เจ้าก็ต้องระวังตัวให้มาก” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยความเป็นห่วง  พลันครุ่นคิดเรื่องที่ได้ยินมาตลอดเวลา  ศัตรูย่อมต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเร้นหาจุดอ่อน  หากพวกมันรู้ว่าเขามีคนรักต้องหาทางทำร้ายนางเป็นแน่

“อย่าทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างงั้นสิเจ้าคะ  เหมยเอ๋อร์มิเป็นอันใดง่ายๆหรอกนะ”  นางบอกคนรักที่ทำหน้ากลัดกลุ้มใจอย่างชัดเจน

“พี่ก็หวังให้เป็นเช่นนั้น”

“จริงสิ สร้อยที่น้องให้...”

“พี่ใส่ติดตัวไว้ตลอดเลยล่ะ” หยางหลงสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไปก่อนจะยกแขนข้างขวาที่สวมสร้อยลูกปัด ซึ่งคนรักร้อยเองกับมือขึ้นมาให้ดู เขาใส่ติดตัวไว้ตลอดไม่เคยถอดเลยสักครั้งตั้งแต่ได้รับมา

“พวกเขารักกันมากใช่หรือไม่”  ข้าถามพลางมองภาพทั้งคู่ประคองกอด ส่งยิ้มให้กันด้วยแววตาเจ็บปวด

“เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพมิเคยมองหญิงใดนอกจากคุณหนูเหมยฟาง”  สาวใช้ที่ท่านอาคเนย์คอยสั่งให้ดูแล(จับตาดู)เอ่ยด้วยท่าทีเรียบๆเสมือนบอกกลายๆว่าเจ้านายของตนจะไม่มองหญิงใดนอกจากหญิงผู้นั้น

“แต่ข้ามิถอยหรอกนะ”  ยิ้มเพื่อให้กำลังใจตัวเอง  ลองต่อสู้เพื่อชะตารักครั้งนี้สักตั้ง  ให้สมกับเดินทางมาไกลแสนไกล

“ท่านเป็นหญิงงดงาม  หากท่านแม่ทัพเมตตาต้องได้รับความเอ็นดูเป็นแน่เจ้าค่ะ”  นางเอ่ยบอกอย่างให้กำลังใจข้า สายตาไม่มีเค้าความไม่พอใจ ทว่าทำให้ข้าแปลกใจถึงกับต้องขมวดคิ้วยุ่นเพราะเจ้านายของหญิงรับใช้ผู้นี้มีคนรักอยู่แล้ว  หากตนเข้ามายุ่งก็เหมือนกำลังเป็นหญิงไม่ดีที่คิดจะแย่งคนรักผู้อื่นไม่ใช่หรือ

“ทำไมเจ้าไม่ต่อว่า ข้ากำลังจะ…”

“ไม่เลยเจ้าค่ะ  ตามธรรมเนียมแล้วชายสามารถมีฮูหยินเอกเพียงคนเดียวได้ก็จริงแต่สามารถมีอนุเท่าใดก็ได้เจ้าค่ะ” หลังจากได้ฟังทำให้ข้ารู้สึกไม่พอใจ ข้าโตมากับท่านพ่อที่มีท่านแม่เป็นภรรยาเพียงคนเดียว ทั้งๆที่มีนางปีศาจหลายตนพยายามยั่วยวน  แต่ท่านพ่อก็มั่นคงไม่คิดจะทำให้ท่านแม่เสียใจ 

นั่นทำให้ข้าฝังใจมาตลอดว่าการรักใครสักคนนั้นไม่ใช่แค่ใช้ความรู้สึก แต่ต้องยอมละทิ้งกิเลสทั้งหมดเพื่อที่จะมีเพียงคนเดียว ชายมักมากไม่ยอมละทิ้งกิเลสตัณหาก็เหมือนบุคคลล้มเหลวที่รู้จักความรักทว่ากลับไม่รู้จักดูแล

 “แล้วฝ่ายหญิงล่ะ” ข้าไม่เข้าใจวิถีชีวิตมนุษย์เลยสักนิด คงมีเรื่องที่ข้าต้องเรียนรู้อีกมาก

“มีได้เพียงคนเดียวเจ้าค่ะและหากเป็นหญิงม่ายจะไม่สามารถมีใครได้ตลอดชีวิต”

ผู้ชายมีเท่าใดก็ได้ ในขณะที่ผู้หญิงสามารถมีได้เพียงคนเดียว  หึ โคตรไม่ยุติธรรม!!

“แล้วถ้าฝ่ายหญิงขอหย่า…”

“นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้เพราะผู้หญิงอย่างเรามิสามารถฟ้องหย่าได้เจ้าค่ะ”   นางเอ่ยด้วยสีหน้ากล้ำกลืนฝืนทน  หากเดาไม่ผิดนางก็คงรู้สึกไม่ต่างจากข้านัก 

“ข้าเข้าใจสิ่งที่เจ้าคิด”  มองนางอย่างเข้าใจ  โลกแห่งนี้ไม่มีอะไรยุติธรรมมาตั้งแต่แรก เริ่มตั้งแต่การแบ่งชนชั้นด้วยยศถาและเงินทอง  คนยากจนแทบไม่มีอะไรประทังชีวิต ในขณะที่คนมั่งคั่งกลับใช้ของฟุ่มเฟือย  ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าว่าโลกมนุษย์นี้ช่างบิดเบี้ยว  แต่จะโทษใครก็มิได้ ขนาดปีศาจเองยังมีทั้งดีและชั่วและนางเองก็กำลังเป็นหญิงชั่วที่แย่งคนรักผู้อื่น  จะว่าแย่งก็มิถูก ต้องเรียกทวงเสียมากกว่าเพราะคนรักที่ว่าเป็นคนของนางมาตั้งแต่ต้น เพียงแต่นางจะเลือกเป็นหญิงชั่วดั่งที่ปรามาสไว้งั้นหรือ

หลายวันต่อมา

“ไปไหนหรือเจ้าคะ”  ข้าถามชายคนรักที่วันนี้แต่งตัวออกไปข้างนอกเหมือนอย่างวันก่อนๆ แต่พอกลับมาเสื้อผ้ากลับชโลมไปด้วยเลือด จนนางอดเป็นห่วงไม่ได้ จะแอบตามไปก็กลัวเขาจับได้ แล้วจะยัดเยียดให้เป็นสายต่างแคว้นอีก 

ผ่านไปไม่นานพบว่าตนเองอยู่ที่นี่มาได้อาทิตย์กว่าแล้ว  ส่วนทางบ้านเองก็ได้ให้หมิงซินสาวใช้ที่คอยดูแลข้าตั้งแต่วันแรกนำจดหมายฝากทหารรับจ้างไปให้จึงเบาใจได้ว่าพวกเค้าคงหายเป็นห่วง  จะเหลือก็แต่คนรักของข้าที่นับวันยิ่งทวีความเย็นชาใส่

“ถามข้าทุกวันไม่เบื่อบ้างหรือ” คนตัวสูงชะงัก สายตาราบเรียบตอบกลับมาด้วยท่าทางนิ่งๆคล้ายเบื่อหน่ายเต็มทน

“ไม่เบื่อเลยเจ้าค่ะ ท่านก็รู้ว่าข้าระ…” และข้าก็ตอบกลับไปด้วยประโยคเดิมๆ

“หยุดพูดคำนี้เสียที !!”  เขาตะคอกเสียงดังแต่ข้าหาสนใจไม่

“ทำไมหรือเจ้าคะ ข้ารักท่านมันผิดมากหรือ”  เลิกคิ้วถามด้วยความยียวน  ตอนแรกก็รู้สึกเจ็บกับท่าทีหมางเมินของเขา แต่พอนานวันเข้าข้าก็เริ่มชิน

กรอด

“เจ้ามันไร้ยางอาย”  เขาขบฟันแน่นจนกรามขึ้น ตาวาวโรจน์ทว่าเพียงแวบเดียวที่สั่นไหวจนแทบมองไม่ทัน  แต่พอดีข้าตาดีเลยเห็น 

“ไร้ยางอายอันใดเจ้าคะ ข้ารู้ว่าท่านก็หวั่นไหว…” ข้าเดินไปใกล้เขา มองด้วยสายตาลึกซึ้งแล้วลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลาด้วยความคิดถึงตัวตนของเขาเฉกเช่นหลายร้อยปีก่อน

“ยะ หญิงชายมิควรชิดใกล้”  ผละหน้าออกห่างจากการรุกรานของข้า  ทั้งที่เขาสามารถผลักข้าออกเหมือนวันแรกได้แต่ก็ไม่ทำ  นั่นทำให้ข้าเริ่มมีความหวังมากขึ้น

“งั้นต้องเป็นอันใดเล่าถึงจะชิดใกล้ได้”  ข้าแสร้งทำตัวเป็นหญิงไร้ยางอายอย่างเขาว่า  ใช้สายตายั่วยวนชนิดที่ว่าชายใดเห็นเป็นต้องหลง  เกิดมายังไม่เคยทำแต่เพื่อทำให้เขาตกหลุมรักอีกครั้งไม่ว่าต้องเสียตัวหรือเสียใจข้าก็จะทำ !!

“อย่างเจ้าคงเป็นได้แค่อนุ !”  ก็รู้อยู่แล้วว่าคนปากร้ายต้องตอกกลับด้วยถ้อยคำแสนเจ็บปวด  แต่ข้ากลับไม่ล้มเลิกความตั้งใจ คิดเล่นกับไฟ

“งั้นอนุอย่างข้าจะปรนนิบัติทะ…” 

หมับ !

“อุ้บบ อื้อออ” ร่างสูงใหญ่กระชากร่างเล็กที่เถียงคำไม่ตกฟากเข้ามาปิดปากอย่างรุนแรง ไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยน กลิ่นคาวเลือดอบอวลอยู่ในปาก

ผลัก !  ชายหนุ่มผลักหญิงสาวจนล้มลง

“ท่าน !!” 

“ข้าพูดผิดไป อย่างเจ้าเป็นได้แค่หญิงคณิกา !!!”

จุก

นางจุกจนพูดไม่ออก มองแผ่นหลังกว้างของชายคนรักเดินจากไป ได้แต่ทรุดตัวลงด้วยสภาพเวทนา  หากข้าไม่รู้ความหมายของคำว่าหญิงคณิกายังจะรู้สึกดีกว่านี้

นี่หรือราชินีปีศาจ นี่หรือผู้ที่ปกครองเหล่าปีศาจตนอื่น ทำไมจึงได้ทำตัวน่าสมเพชเช่นนี้นางคิดในใจพร้อมน้ำตารินไหล

‘ลูกขออภัยท่านพ่อท่านแม่ด้วยนะเจ้าคะที่ทำตัวเช่นนี้  แต่ลูกขอสาบาน  หากเมื่อใดที่ลูกตัดใจจากเขาได้ ลูกจะขอจากไปไม่หวนคืน !’