LOGINHindi alam ni Leila kung ano ang mas gusto niyang gawin pagkagising niya kinabukasan.Ang bumalik sa pagtulog.O ang magtago habang-buhay.Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata habang nakahiga sa kama.Agad na bumalik sa isip niya ang nangyari kagabi.Ang movie night.Ang pagtulog ni Oliver.At…Ang paggising niyang nakasandal sa balikat ni Dylan.Napahawak siya sa noo.“Oh my gosh…”Mahina niyang daing.“Bakit naman kasi nakatulog ako?”Tinalukbungan pa niya ng unan ang mukha niya.“Leila, nakakahiya ka.”Makalipas ang ilang segundo ay sumilip siya sa orasan.Alas-siyete na.“Ano?!”Mabilis siyang bumangon.“Hala!”“Late na ako!”⸻Paglabas niya ng kwarto, una niyang hinanap si Dylan.Tahimik.Wala sa sala.Napabuntong-hininga siya.“Good.”Bulong niya.“Makakaiwas muna ako.”Pero bago pa siya tuluyang makahinga nang maluwag…“Good morning, Mommy!”Napatalon siya sa gulat.Si Oliver pala iyon na abalang-abala sa pagbuo ng isang maliit na Lego car sa carpet.“Good morning, baby.”N
Pagbukas pa lang ng pinto ng condo, sinalubong agad si Dylan ng isang maliit na batang halos tumalon sa kanya.“Daddy!”Napangiti siya at agad na sinalo si Oliver bago pa ito tuluyang makadapa sa sobrang excitement.“Whoa, easy there, buddy.”“Akala ko late ka na naman!”“Traffic lang.”Hinaplos niya ang buhok ng bata bago iniabot ang dala niyang paper bag.“Pero may pasalubong ako.”Nanlaki ang mga mata ni Oliver.“Popcorn!”“And…”May isa pa siyang inilabas.Dalawang malaking bag ng potato chips.Isang kahon ng pizza.At tatlong bote ng paboritong fruit juice ni Oliver.Napahiyaw ang bata.“MOVIE NIGHT!”Napalingon si Leila mula sa kusina.Napailing siya habang natatawa.“Dylan, ano ’yan? Parang may birthday.”Lumapit ang binata at bahagyang nagkibit-balikat.“Wala naman.”“Naisip ko lang… matagal na tayong hindi nakakapag-relax.”Napatingin si Leila sa mga bitbit nito.“Ang dami nito.”“Family movie nights require snacks.”Hindi niya napansin ang salitang ginamit ni Dylan.Pero si
Nanatiling mabigat ang katahimikan sa veranda ng Montenegro Mansion.Hindi pa man tuluyang nakakalayo si Dylan ay huminto siya sa gitna ng kanyang paglalakad.Mariin niyang ipinikit ang mga mata.Pagkatapos ay dahan-dahan siyang humarap muli sa kanyang ina.Hindi pa siya tapos.May mga salitang matagal nang nakakulong sa dibdib niya.“Mom.”Mababa ang boses niya.Ngunit mas matigas kaysa kanina.Tahimik lamang na tumingin si Celeste sa kanyang anak.“May gusto pa akong sabihin.”Ibinaba nito ang tasa ng tsaa.“I’m listening.”Humakbang si Dylan palapit.Hindi na siya ang anak na tahimik na sumusunod sa lahat ng kagustuhan ng kanyang ina.Ngayon…Isa na siyang lalaking handang ipaglaban ang mga taong mahalaga sa kanya.“Ngayong alam ko nang ikaw ang nasa likod ng pagmamanman kina Leila…”“…ito na ang huling beses na pag-uusapan natin ito.”Bahagyang tumaas ang kilay ni Celeste.“I don’t understand.”“I think you do.”Diretso ang tingin ni Dylan.“Ayokong maulit pa.”“Wala nang private
Hindi na nag-aksaya pa ng oras si Dylan.Pagkalabas niya ng presinto ay agad siyang sumakay sa kanyang sasakyan.Mariin ang pagkakahawak niya sa manibela.Hindi niya namalayang napapadiin na pala ang kanyang mga daliri.Paulit-ulit na naglalaro sa isip niya ang sinabi ng investigator.“Mrs. Celeste Montenegro.”Hindi iyon pagkakamali.Hindi rin tsismis.May mga dokumento.May mga pirma.May mga bank records.May mga litrato.Lahat ng ebidensya ay iisa ang tinuturo.Ang sarili niyang ina.“Why, Mom…”Mahina niyang bulong habang binabaybay ang daan patungo sa Montenegro Mansion.“Why would you do this?”⸻Huminto ang itim niyang sedan sa harap ng napakalaking bakal na gate.Agad siyang pinagbuksan ng guwardiya.“Good afternoon, Sir Dylan.”Hindi siya sumagot.Dere-diretso siyang nagmaneho papasok.Napansin ng mga kasambahay ang ekspresyon niya.Hindi ito ang Dylan na palangiting umuuwi noon.Ngayon ay bakas sa mukha nito ang galit at pagkadismaya.“Nasaan si Mom?”Tanong niya sa head bu
Hindi makapaniwala si Dylan.Paulit-ulit niyang tinitigan ang mga dokumentong nasa harap niya.Isang authorization letter.Mga bank transfer.Vehicle registration.Lahat ng detalye ay iisa lamang ang tinuturo.Hindi na ito maaaring nagkataon.Tahimik na ibinalik ni Capt. Reyes ang folder sa mesa.“Sir…”“Hindi po kami agad naniwala.”“Kaya tatlong beses naming vinerify ang impormasyon.”Hindi pa rin makapagsalita si Dylan.Parang may bumara sa kanyang lalamunan.“May isa pa po.”Napatingin siya sa opisyal.“Nahuli namin ang isa sa mga investigator.”“Handa siyang tumestigo.”“Ipinatawag namin siya kung gusto ninyo siyang makausap.”Tumango si Dylan.“I want to hear it from him.”⸻Ilang minuto ang lumipas.Pumasok sa interrogation room ang isang lalaking nasa singkwenta anyos.Simple lamang ang suot nito.Halatang puyat at pagod.Pagkaupo nito ay agad siyang tumingin kay Dylan.“Kayo po ba si Attorney Dylan Montenegro?”“Yes.”Saglit na yumuko ang lalaki.“Pasensya na po.”Napakunot-n
Hindi na nakatulog si Dylan matapos ang tawag ni Capt. Reyes.Tahimik niyang isinara ang pinto ng balcony bago muling sumulyap kay Leila.Napansin niyang bakas pa rin ang pag-aalala sa mukha nito.“Ano’ng sabi?” mahina nitong tanong.Ngumiti si Dylan, ngunit halatang pilit.“May bagong lead.”“Good news ba?”“I don’t know yet.”Nais sana niyang sabihin ang lahat, ngunit ayaw muna niyang bigyan ng panibagong dahilan para matakot si Leila.“I’ll handle it.”“Dylan…”Lumapit si Leila.“Please be careful.”Marahan niyang hinawakan ang kamay ng dalaga.“I promise.”⸻Kinabukasan, hindi na muna dumiretso si Dylan sa opisina.Sa halip, nakipagkita siya kay Capt. Reyes sa isang maliit na conference room sa presinto.Pagpasok pa lamang niya ay may makapal nang folder na nakapatong sa mesa.“Good morning, Sir.”“Morning, Captain.”Umupo si Dylan.“So… what did you find?”Huminga nang malalim ang opisyal.“Nahuli namin kagabi ang isa sa mga lalaking nagmamanman sa apartment ni Miss Leila.”Hindi
Kinagabihan, hindi sinasadyang ikwento ni Dylan si Leila.Nasa isang bar siya kasama si Marco, kaibigan niyang sanay nang makinig sa mga random biglang iniisip ni Dylan na biglang nagiging interesting.“May bago na naman ba tayong i-ooverthink ngayon?” agad na bungad ni Marco habang umiinom.Hindi
Kinabukasan, nakatayo si Leila sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ang mahimbing na tulog ng anak. Bahagyang nakaawang ang maliit nitong labi habang yakap ang paborito nitong maliit na unan. At gaya ng dati… hindi niya maiwasang mapatitig. “Hay naku…” mahina niyang bulong habang nakapamewang. “
Nanatiling nakahawak si Dylan sa sentido habang pilit inaayos ang mabigat na pakiramdam sa ulo niya.Isang babae.Mainit na yakap.Masayang tawa.At isang pakiramdam na tila matagal na niyang hinahanap.Mariin siyang napapikit.What the hell was that?Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay habang pil
Fine,” bulong niya sa sarili habang pilit pinipigilan ang sakit sa dibdib. “If that’s how you want to play it…” Tahimik na nagsara ang pinto ng opisina sa likod niya. Ngunit pagkalabas na pagkalabas ni Leila sa executive floor, saka niya lang tuluyang nailabas ang mabigat na hininga na kanina pa







