로그인Nanatiling mabigat ang katahimikan sa veranda ng Montenegro Mansion.Hindi pa man tuluyang nakakalayo si Dylan ay huminto siya sa gitna ng kanyang paglalakad.Mariin niyang ipinikit ang mga mata.Pagkatapos ay dahan-dahan siyang humarap muli sa kanyang ina.Hindi pa siya tapos.May mga salitang matagal nang nakakulong sa dibdib niya.“Mom.”Mababa ang boses niya.Ngunit mas matigas kaysa kanina.Tahimik lamang na tumingin si Celeste sa kanyang anak.“May gusto pa akong sabihin.”Ibinaba nito ang tasa ng tsaa.“I’m listening.”Humakbang si Dylan palapit.Hindi na siya ang anak na tahimik na sumusunod sa lahat ng kagustuhan ng kanyang ina.Ngayon…Isa na siyang lalaking handang ipaglaban ang mga taong mahalaga sa kanya.“Ngayong alam ko nang ikaw ang nasa likod ng pagmamanman kina Leila…”“…ito na ang huling beses na pag-uusapan natin ito.”Bahagyang tumaas ang kilay ni Celeste.“I don’t understand.”“I think you do.”Diretso ang tingin ni Dylan.“Ayokong maulit pa.”“Wala nang private
Hindi na nag-aksaya pa ng oras si Dylan.Pagkalabas niya ng presinto ay agad siyang sumakay sa kanyang sasakyan.Mariin ang pagkakahawak niya sa manibela.Hindi niya namalayang napapadiin na pala ang kanyang mga daliri.Paulit-ulit na naglalaro sa isip niya ang sinabi ng investigator.“Mrs. Celeste Montenegro.”Hindi iyon pagkakamali.Hindi rin tsismis.May mga dokumento.May mga pirma.May mga bank records.May mga litrato.Lahat ng ebidensya ay iisa ang tinuturo.Ang sarili niyang ina.“Why, Mom…”Mahina niyang bulong habang binabaybay ang daan patungo sa Montenegro Mansion.“Why would you do this?”⸻Huminto ang itim niyang sedan sa harap ng napakalaking bakal na gate.Agad siyang pinagbuksan ng guwardiya.“Good afternoon, Sir Dylan.”Hindi siya sumagot.Dere-diretso siyang nagmaneho papasok.Napansin ng mga kasambahay ang ekspresyon niya.Hindi ito ang Dylan na palangiting umuuwi noon.Ngayon ay bakas sa mukha nito ang galit at pagkadismaya.“Nasaan si Mom?”Tanong niya sa head bu
Hindi makapaniwala si Dylan.Paulit-ulit niyang tinitigan ang mga dokumentong nasa harap niya.Isang authorization letter.Mga bank transfer.Vehicle registration.Lahat ng detalye ay iisa lamang ang tinuturo.Hindi na ito maaaring nagkataon.Tahimik na ibinalik ni Capt. Reyes ang folder sa mesa.“Sir…”“Hindi po kami agad naniwala.”“Kaya tatlong beses naming vinerify ang impormasyon.”Hindi pa rin makapagsalita si Dylan.Parang may bumara sa kanyang lalamunan.“May isa pa po.”Napatingin siya sa opisyal.“Nahuli namin ang isa sa mga investigator.”“Handa siyang tumestigo.”“Ipinatawag namin siya kung gusto ninyo siyang makausap.”Tumango si Dylan.“I want to hear it from him.”⸻Ilang minuto ang lumipas.Pumasok sa interrogation room ang isang lalaking nasa singkwenta anyos.Simple lamang ang suot nito.Halatang puyat at pagod.Pagkaupo nito ay agad siyang tumingin kay Dylan.“Kayo po ba si Attorney Dylan Montenegro?”“Yes.”Saglit na yumuko ang lalaki.“Pasensya na po.”Napakunot-n
Hindi na nakatulog si Dylan matapos ang tawag ni Capt. Reyes.Tahimik niyang isinara ang pinto ng balcony bago muling sumulyap kay Leila.Napansin niyang bakas pa rin ang pag-aalala sa mukha nito.“Ano’ng sabi?” mahina nitong tanong.Ngumiti si Dylan, ngunit halatang pilit.“May bagong lead.”“Good news ba?”“I don’t know yet.”Nais sana niyang sabihin ang lahat, ngunit ayaw muna niyang bigyan ng panibagong dahilan para matakot si Leila.“I’ll handle it.”“Dylan…”Lumapit si Leila.“Please be careful.”Marahan niyang hinawakan ang kamay ng dalaga.“I promise.”⸻Kinabukasan, hindi na muna dumiretso si Dylan sa opisina.Sa halip, nakipagkita siya kay Capt. Reyes sa isang maliit na conference room sa presinto.Pagpasok pa lamang niya ay may makapal nang folder na nakapatong sa mesa.“Good morning, Sir.”“Morning, Captain.”Umupo si Dylan.“So… what did you find?”Huminga nang malalim ang opisyal.“Nahuli namin kagabi ang isa sa mga lalaking nagmamanman sa apartment ni Miss Leila.”Hindi
Pakiramdam ni Oliver ay nanalo siya sa pinakamahalagang misyon sa buong buhay niya.Buong maghapon ay hindi na nawala ang ngiti sa kanyang mukha.Lalo na nang mapansin niyang muli nang nag-uusap sina Leila at Dylan.Hindi na puro “Thank you.”Hindi na rin puro “Okay.”May tawanan na ulit.May asaran.May simpleng tinginan na dati niyang nami-miss.Habang nagluluto si Leila ng hapunan, biglang pumasok sa kusina si Dylan.“Hmm…”Napalingon ang dalaga.“Naghahanap ka ng makakain?”Ngumiti si Dylan.“Hindi.”“Luto ka na naman.”Napataas ang kilay ni Leila.“Excuse me?”“Chef Oliver said…”Pinilit niyang seryosohin ang mukha.“…I’m only your assistant.”Napatawa si Leila.“Hindi ka pa rin maka-move on?”“I was demoted.”“Dahil ikaw ang nagsunog ng toast.”Agad na umiling si Dylan.“Objection.”“Si Oliver ang nag-toast.”“Ikaw ang nagtakdang huwag bantayan.”“Technicality.”Napailing si Leila habang natatawa.“Kailangan mo talagang manalo sa argumento.”“Occupational hazard.”Sagot ni Dylan
Kinabukasan, paggising pa lang ni Oliver ay kakaiba na ang ngiti nito.Iyong tipong may binabalak.Habang nagsisipilyo, panay pa ang tingin niya sa salamin.“Today is the day.”Mahina niyang sabi sa sarili.“Operation… Bati.”⸻Pagkatapos ng almusal ay nagkunwari siyang abalang-abala sa pagguhit.Paminsan-minsan ay sumusulyap siya kina Dylan at Leila.Katulad pa rin ng mga nakaraang araw.parang may invisible wall pa rin sa pagitan nila.“Daddy.”“Hmm?”“Pwede mo ba akong tulungan?”“Of course.”“Ano’ng kailangan?”“Sa room ko.”“May surprise.”“Okay.”Pumasok silang dalawa sa kwarto ni Oliver.Pagkapasok pa lamang ni Dylan ay napansin niyang walang surprise.May mga crayons lang sa mesa.“Buddy?”“Ano’ng—”“Wait lang, Daddy.”Ngumiti si Oliver.“Babalik ako.”Bago pa makapagsalita si Dylan, mabilis nang lumabas ang bata.⸻Sa sala naman…Lumapit si Oliver kay Leila.“Mommy.”“Hmm?”“Tulungan mo naman ako.”“Saan?”“Sa room.”“Nahihirapan ako.”Hindi na nagdalawang-isip si Leila.“Sig
Kinagabihan, hindi sinasadyang ikwento ni Dylan si Leila.Nasa isang bar siya kasama si Marco, kaibigan niyang sanay nang makinig sa mga random biglang iniisip ni Dylan na biglang nagiging interesting.“May bago na naman ba tayong i-ooverthink ngayon?” agad na bungad ni Marco habang umiinom.Hindi
Nanatiling nakahawak si Dylan sa sentido habang pilit inaayos ang mabigat na pakiramdam sa ulo niya.Isang babae.Mainit na yakap.Masayang tawa.At isang pakiramdam na tila matagal na niyang hinahanap.Mariin siyang napapikit.What the hell was that?Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay habang pil
Fine,” bulong niya sa sarili habang pilit pinipigilan ang sakit sa dibdib. “If that’s how you want to play it…” Tahimik na nagsara ang pinto ng opisina sa likod niya. Ngunit pagkalabas na pagkalabas ni Leila sa executive floor, saka niya lang tuluyang nailabas ang mabigat na hininga na kanina pa
Leila! Leila! Sumagot ka na!”Halos mabitawan ni Leila ang cellphone nang biglang sunod-sunod ang tawag ni Sheila sa kanya. Nagmamadali niyang sinagot iyon habang nakasandal sa maliit na kitchen counter ng apartment nila.“Ano ba? Ang aga-aga—”“PASOK TAYO!”Napakurap siya. “Ha?”Napatalon si Sheil







