LOGIN(Yvaine’s POV)—AFTER TWO YEARS...MALAMIG at may kasamang sariwang na simoy ng hangin mula sa Indian Ocean ang sumasalubong sa malawak na wooden deck ng aming private overwater villa sa Maldives. Dalawang taon ang mabilis na lumipas. Dalawang taon mula noong gabing muntik nang mawala sa akin si Julian. Dalawang taon din mula noong pormal na inanunsyo ng aming pamilya ang aming relasyon sa harap ng buong alta sosyedad. Sa nakalipas na dalawang taon, ang buhay na dating nababalutan ng mga pader, takot, at lihim ay napalitan na ng isang payapa at malayang buhay. Nakatayo ako sa gilid ng glass railing, nakasuot ng isang malambot at flowing white silk maxi dress. Nakalugay ang aking buhok sa malamig na hangin, at hawak ko ang isang maliit na folder na naglalaman ng mga plano para sa nalalapit naming kasal.Ayaw namin ng napakalaking corporate wedding na pinalilibutan ng media o business partners.nIsang simpleng beach wedding sa pribadong islang ito sa Maldives ang napagkasunduan namin k
(Yvaine’s POV)—MALIWANAG at maaliwalas ang sikat ng araw na tumatama sa main straight ng Clark International Speedway. Maingay ang buong racetrack. Bumabalot sa ere ang nakatutulig na roar ng mga modified V8 engines, ang aming maalat at pamilyar na amoy ng nasusunog na gulong, at ang maingay na cheer ng libo-libong racing fans sa grandstand.Ito ang huling round ng Philippine Grand Touring Championship. Ito ang kauna-unahang opisyal, pormal, at legal na karera kung saan pinayagan ako nina Daddy Adrian at Mommy Yumi na lumaban sa ilalim ng buong suporta ng Villareal-Zamora Group. Wala nang mga iligal na midnight street races sa BGC o Subic. Wala nang mga patago at peligrosong karera bilang si Phoenix.Nakatayo ako sa gilid ng pit lane, nakasando ng aming pampribadong dark blue racing suit na may naka-embroidery na logo ng kumpanya at ang pangalang Yvaine Zamora-Villareal sa dibdib.Sa harap ko, nakaparada ang aming pampribadong midnight blue Porsche 911 GT3 RS. Nakatayo si Julian sa
(Yvaine’s POV)—MALIWANAG ang silaw ng daan-daang crystal chandeliers sa matayog na kisame ng Grand Ballroom sa Shangri-La Fort, BGC. Sabado ng gabi. Ang taunang Villareal-Zamora Grand Gala, ang pinaka-engrande, pinakamalaki, at pinakakaabang-abang na corporate gathering sa buong bansa. Dumalo ang pinakamayayaman at pinakaimpluwensyal na pamilya, mga matataas na foreign investors, diplomats, at ang buong pambansang media. Bumabalot sa buong ballroom ang maingay ngunit pormal na tugtog ng orkestra, ang pagkakalansing ng mga crystal champagne flutes, at ang sunod-sunod na pagkislap ng mga camera flash sa kahabaan ng kulay pulang karpet.Nakatayo ako sa gitna ng VIP balcony sa ikalawang palapag, nakadungaw sa libo-libong bisita sa ibaba. Nakasuot ako ng isang breathtaking floor-length midnight blue velvet gown na may thigh-high slit at fitting corset bodices na pinalilibutan ng maliliit na sapphire crystals. Ang aking buhok ay nakalugay sa mga kaakit-akit at malalambot na kulot sa akin
(Yvaine’s POV)—MALAMIG ang hangin na nagmumula sa kabundukan habang sumisikat ang araw sa malawak na lawn ng aming pampribadong Tagaytay Estate.Isang buwan na ang nakalipas mula noong magkamalay si Julian sa ospital. Dahil sa kagustuhan nina Daddy Adrian at Mommy Yumi na masubaybayan nang maayos ang kanyang pagpapagaling, pormal naming inilipat si Julian sa aming rest house sa Tagaytay. Ang malaking mansyon na dating pinalilibutan ng matinding banta at kaba ay napalitan na ngayon ng isang tahimik at payapang tahanan.Nakatayo ako sa malaking balcony ng second floor, nakasando ng malambot na beige knitted sweater at maong shorts. Hawak ko ang isang tasa ng mainit na tsokolate habang nakatitig sa makapal na fog na dahan-dahang napapawi sa mga puno.Sa ibaba, sa gitna ng malawak na hardin, nakita ko ang dalawang lalaking naglalakad. Si Athan at si Julian. Wala na ang mga wheelchair o IV lines. Nakasuot si Julian ng simpleng white fitted t-shirt at dark sweatpants. Bagama't may kauntin
(Julian’s POV)—MABIGAT ang aking mga talukap. Pakiramdam ko ay nagmula ako sa isang napakalalim, napakadilim, at napakahabang paglutang sa gitna ng walang katapusang kadiliman. May mahinang kirot na dahan-dahang gumagapang sa kanang bahagi ng aking dibdib sa bawat mababaw kong paghinga, pero mas nangingibabaw ang tuyong pakiramdam sa aking lalamunan at ang nakatutulig na puting liwanag na pilit na dumidiretso sa aking mga mata.Ang pamilyar at mabagal na tunog ng cardiac monitor ang unang tunog na pormal na pumasok sa aking pandinig.Dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata.Bahagyang malabo ang aking paningin sa unang ilang segundo. Nakakabit ang isang maliit na nasal cannula sa aking ilong, at pinalilibutan ako ng malinis, puti, at pampribadong suite ng ospital.Nang dahan-dahan kong pinalikot ang aking ulo patungo sa gilid ng kama, dalawang pamilyar na mukha ang agad na pumasok sa aking paningin.Nakatayo sa gilid ng silya ang aking ina na si Anastacia, nakahawak sa aking kam
(Yvaine’s POV)—APAT NA ARAW na ang nakalipas mula noong gabi ng pamamaril sa resort. Apat na araw na ring nakatutok ang paulit-ulit at mabagal na tunog ng cardiac monitor sa gitna ng pampribadong silid.Nakasandal ako sa tabi ng malaking hospital bed, nakaupo sa isang silya habang nakahawak ang dalawa kong kamay sa nanginginig at malamig na mga daliri ni Julian. Nakasuot ako ng hospital gown, magulo ang aking buhok, at malalalim ang maitim na marka sa ilalim ng aking mga mata. Hindi ako umalis sa tabi niya. Hindi ako umuwi sa Manila, hindi ako dumalo sa mga corporate meetings ng board, at hindi ako natulog nang mahimbing kahit isang beses sa nakalipas na oras.Nakatitig lang ako sa kanyang mukha.May nakakabit na breathing tube sa kanyang mga labi, at may nakatali na maraming IV lines sa kanyang mga braso. Ang kanyang malapad at matipuno na chest ay bahagyang nakatali sa makapal na surgical bandages matapos ang higit pitong oras na napakapeligrosong open-chest surgery para matanggal
NANG araw ding iyon, maagang nagpunta si Yumi sa opisina ng Monteverde Group, at dumiretso agad siya sa opisina ni Clyde. Ito ang perpektong pagkakataon. Wala ang lalaki. Maari niyang hanapin ang mga dokumentong kailangan niya. Ngunit kahit halughugin niya ang buong opisina, ay wala siyang nahanap.
TUMIGIL sandali ang Bentley sa gilid ng kalsada. Bahagyang lumingon si Victor Zamora kay Yumi bago niya muling binuksan ang pinto ng sasakyan.“Come,” mahinahon niyang sabi. “Pag-usapan natin sa loob ng kotse.”Sandaling nag-alinlangan si Yumi. Hindi pa rin nawawala sa isip niya ang nangyari sa loo
TAHIMIK na umandar ang sasakyan palabas ng driveway. Habang papalayo, hindi napigilan ni Clyde ang sarili na sundan si Yumi palabas ng bahay. Sanay na silang sabay pumapasok sa opisina tuwing umaga. “Yumi...” tawag ni Clyde, bahagyang nagmamadali. “Sabihin mo na lang sa assistant mo na ihatid ka
“THE ZAMORA family?” mahinang ulit ni Yumi habang nakaupo sa likod ng sasakyan.“Indeed,” sagot ni Mang Lito sa mahinahong tinig. “Ang pamilya Zamora. At mula ngayon, iyon na rin ang tahanan mo.”Ilang segundo siyang nanahimik. Si Don Rafael Zamora ang kanyang tunay na ama. Ang bilyon-bilyong ari-a







