CHAPTER 4

“THE ZAMORA family?” mahinang ulit ni Yumi habang nakaupo sa likod ng sasakyan.

“Indeed,” sagot ni Mang Lito sa mahinahong tinig. “Ang pamilya Zamora. At mula ngayon, iyon na rin ang tahanan mo.”

Ilang segundo siyang nanahimik. Si Don Rafael Zamora ang kanyang tunay na ama. Ang bilyon-bilyong ari-arian na iniwan nito ay ngayon ay nasa pangalan niya. Maaga o huli, haharapin niya rin ang pamilya Zamora. Hindi niya iyon maiiwasan. At hindi rin niya kailangang iwasan.

Tumango siya.N“Alright,” kalmadong sabi ni Yumi. “Kung iyon ang bahay ko, dapat ko nga sigurong makita.” Kung ano man ang mangyayari, mangyayari rin.

Habang papunta sila sa mansyon, maikling ipinaliwanag ni Mang Lito ang kasalukuyang sitwasyon ng pamilya. Malawak ang negosyo ng Zamora family. Karamihan ng shares ay hawak noon ni Don Rafael, habang ang maliit na bahagi ay nasa kamay ng matandang patriyarka ng pamilya at ng kapatid ni Don Rafael.

Ngunit ngayon, lahat ng personal na ari-arian ni Don Rafael ay napunta kay Yumi. Ibig sabihin, siya na ang pinakamalaking shareholder ng Zamora Group. Sa ngayon, ang matandang Zamora ay nagpapagaling sa ibang bansa. Ang mga gawain sa bahay ay pinamamahalaan ng biyuda ni Don Rafael na si Amara Zamora. Samantala, ang negosyo ng grupo ay pinapatakbo ng kanilang adopted son na si Marco Zamora.

---

HALOS isang oras ang lumipas bago tuluyang pumasok ang mahabang Rolls-Royce limousine sa loob ng Zamora Estate. Napakalawak ng lupain. Mula sa gate hanggang sa main villa ay inabot pa ng halos sampung minuto ang biyahe. Ang buong compound ay parang isang pribadong resort ng mga hardin, fountain, at mga gusaling klasikong Europeo ang disenyo.

Ang mismong villa ay tila mas engrande pa kaysa sa mga mansyon sa mga pelikula. Halos bawat detalye ay mukhang mahal. Para kay Yumi, ito ang unang beses niyang mapunta sa ganitong klaseng lugar. Kung sasabihin niyang hindi siya kinakabahan, magsisinungaling siya. Pero pilit niyang pinanatiling kalmado ang sarili.

Dinala siya ni Mang Lito sa main reception hall. Binuksan ng isang kasambahay ang mabigat na pintuan. Sa loob, tumambad sa kanya ang isang elegante at magarang babae na nakatayo malapit sa floor-to-ceiling window. May dalawang kasambahay sa tabi nito.

Sa sofa naman ay nakaupo ang isang binatang naka-suit.nNang makita si Yumi, mabilis lang siyang sinipat ng babae mula ulo hanggang paa. Pagkatapos ay lumapit ito.

Mahinang bumulong si Mang Lito sa kanya. “Ang babaeng iyan ay si Madam Amara Zamora, asawa ni Don Rafael. At ang lalaki sa sofa ay si Marco Zamora, adopted son nila.” Matapos ang pagpapakilala, tahimik na umalis si Mang Lito kasama ang mga kasambahay.

Sa loob ng malawak na sala, si Yumi na lamang at ang mag-ina ang naiwan. “Your name is Yumi, right?”

Tumango si Yumi.

Bagaman nakangiti ang babae, ramdam niyang hindi ito palakaibigan. “Sit down,” sabi ni Amara. “Nasa bahay ka na ngayon. No need to be so stiff.”

Sumingit din si Marco. “Please, have a seat.” Magalang ang tono nito ngunit malamig.

Tahimik na umupo si Yumi sa kabilang dulo ng sofa. “Aunt Amara… pinatawag niyo ako dahil—”

Diretso siyang pinutol ng babae. “Let’s not waste time.”

Gumalaw si Marco at inilapag sa mesa ang isang folder. “Pinatawag ka namin ngayon dahil gusto naming isuko mo ang bahagi ng mana mo.”

Napatigil si Yumi. Tahimik niyang kinuha ang dokumento at binasa.

“Voluntary surrender of all shares under Zamora Group… relinquishing management rights… surrendering all real estate assets…” Habang nagbabasa siya, kalmadong humigop ng tsaa si Amara.

“Alam ko ang sitwasyon mo,” patuloy ng babae. “Nagkaroon ng maikling relasyon ang nanay mo at si Rafael. Nabuo ka nang hindi planado.”

“Pagkatapos, iniwan ka sa orphanage noong bata ka pa. Marami kang pinagdaanan.”

Huminto siya sandali bago nagsalita muli. “Ang 100 million pesos ay malaking halaga para sa isang taong tulad mo. Pero ang tagapagmana ng Zamora family, hindi maaaring isang anak na lumaki sa labas ng pamilya.” Bahagyang ngumiti pa si Amara. “Pero anak ka pa rin ni Rafael. Kaya mananatili kang panganay sa pangalan.”

“Kung may kailangan ka, lumapit ka lang sa akin.” Kung makapagsalita ito ay parang napagdesisyunan na nito ang lahat.

Tiningnan ni Yumi ang babae. Maganda pa rin ang kutis nito, elegante, at mukhang mas bata kaysa sa tunay na edad.

“Miss Yumi,” dagdag ni Marco habang tinutulak ang ballpen palapit sa kanya. “If there are no issues… please sign.”

Tahimik na inilapag ni Yumi ang dokumento sa mesa. “I refuse.”

Nanahimik ang buong sala. Matagal na niyang inaasahan na hindi siya tatanggapin ng pamilya. Ang negosasyong ito ay hindi talaga negosasyon. Isa itong pilit na pag-agaw.

Ilang segundo siyang tahimik bago nagsalita. “Aunt Amara calls me an illegitimate child,” sabi niya nang kalmado. “But the law only recognizes blood. May will ang tatay ko. May DNA report. At personal siyang pumirma sa inheritance agreement. I’m the legal heir.”

Biglang tumigas ang mukha ni Amara. Sinuri niya si Yumi na para bang ngayon lang niya ito nakita nang mabuti. Hindi niya rin inaasahan na tatanggi ang babae.

“Yumi,” malamig na sabi niya, “you’re just an illegitimate daughter. Kahit ibigay namin sa’yo ang Zamora assets… hindi mo rin kayang pamahalaan.”

Napatingin din si Marco kay Yumi.bSa buong city, walang taong naglakas-loob na tanggihan ang kanyang ina. “Miss Yumi,” diretsong sabi niya. “This is not a discussion. Ang Zamora family ay mas komplikado kaysa sa iniisip mo. Hindi mo kayang kalabanin ang buong pamilya.”

Pero malinaw sa isip ni Yumi ang lahat. Sanay ang mga mayayaman na maliitin ang iba. Akala nila sapat na ang 100 million para patahimikin siya. Ngunit hindi siya ang tipo ng taong nagpapasindak kaya ngumiti siya nang bahagya.

“Mr. Marco,” sagot niya, “sabi mo hindi ito discussion? Unfortunately, hindi pwedeng bawiin ang legal inheritance sa isang salita. I’ve studied the Zamora Group these past few days. Your core real estate alone is worth hundreds of billions. Annual revenue of the group exceeds 80 billion pesos. Tapos bibigyan ninyo ako ng 100 million para mag-give up? I know the difference between millions and hundreds of billions. Hindi iyon compensation. Robbery iyon.” Matapos niyon ay isinara niya ang folder at ibinalik kay Marco.

Sandaling nagkatinginan ang mag-ina. Mukhang hindi nila inaasahan ang sagot niya. Tumayo na si Yumi. “If there’s nothing else… I’ll leave.” Huminto siya sa pintuan bago nagsalita muli. “Marco Zamora, adopted son ka ng tatay ko. Legally speaking, mas una pa rin ako sa inheritance kaysa sa’yo. So tell me, inaasahan ba ng Zamora family na isang adopted son ang magmamana ng lahat?”

Pagkasabi niya, binuksan niya ang pinto. Ngunit biglang nagsalita si Marco.

“Stop.”

Paglabas niya sa corridor, dalawang hanay ng bodyguards ang agad na humarang. Napatingin si Yumi kay Amara. “Aunt Amara… pinipilit niyo ba akong pumirma?”

Ngumisi ang babae. “Yumi, hindi mo pa siguro kilala ang ugali ko. Mas mabuting makipag-usap ka habang may pasensya pa ako.”

Lumapit din si Marco. Matangkad ang lalaki at tila sinasapawan siya ng presensya nito. “If you're not satisfied,” sabi nito, “name your price.”

Diretsong tumingin si Yumi sa mata nito. “You can’t afford my price. Hindi ko ibibigay kahit isang piso sa bilyong iniwan ng tatay ko.”

Bahagyang sumimangot si Marco. “Then we have no choice but to offend you.”

Isang hakbang pasulong ang ginawa ng mga bodyguard. Samantala, lumakad si Amara papunta sa French window at dahan-dahang nagsara ang pintuan ng sala.

Nakatayo si Yumi sa gitna. Diretso ang likod. Malamig ang tingin sa mga lalaking papalapit. Pero sa sandaling iyon, biglang umalingawngaw ang mabilis na mga yabag sa corridor. Pumasok ang higit sampung lalaking naka-itim na suit. Kasama nila si Mang Lito.

Nagulat si Marco. Lalong lumaki ang mata niya nang makita ang mga bagong dating. “Madam,” mabilis na lumapit si Mang Lito kay Amara at bumulong.

Biglang nagbago ang ekspresyon ng babae. “What did you say?”

“Tumawag po ang matandang Zamora. Confirmed. Napili ng pamilyang Villareal si Miss Yumi.”

Sa sandaling iyon, lumapit ang isa pang lalaki kay Yumi. “Hello,” magalang nitong sabi. You must be Miss Yumi.”

Tumango siya.

“My boss hopes to have dinner with you tomorrow night.”

Iniabot nito ang isang itim na business card na may gintong emboss. Hindi pa man siya nakakapagsalita, umalis na agad ang grupo.

Tiningnan niya ang card. Isang pangalan lamang ang nakasulat —Adrian Villareal.

Matapos umalis ang mga lalaki, tumingin ang mga bodyguard kay Marco para sa utos. Nag-alinlangan ito sandali. Ngunit iwinagayway ni Amara ang kamay at pinayagan nilang makaalis si Yumi.

Agad na lumabas si Yumi ng mansyon Sa labas, nakita niya ang convoy ng mga itim na van na papalayo. Ang plaka ay nagsisimula sa “NCR-1.” Sa likod ng tinted glass, pakiramdam niya may mga matang nakamasid sa kanya.

“Yumi.” Napalingon siya.

Huminto sa tabi niya ang isang puting Bentley. Bumaba ang bintana. Isang lalaking nasa limampung taong gulang, naka-casual na polo at slacks, ang nakaupo sa loob.

“Magpakilala muna ako,” sabi nito. “Ako ang tiyuhin mo, si Victor Zamora. Sumakay ka. Ihahatid kita.”

Tiningnan siya ni Yumi nang mabuti. May pagkakahawig nga sila. Ngunit sariwa pa sa isip niya ang nangyari sa loob.

“Thank you,” kalmado niyang sagot. “Pero kaya kong umuwi mag-isa.”

Mabagal na umusad ang Bentley kasabay ng paglalakad niya. “Huwag kang matakot,” sabi ng lalaki. “Hindi ako tulad ng mga nasa loob. Nandito ako para tulungan ka.”

Hindi pa rin siya huminto. Kaya nagpatuloy ito sa pagsasalita. “Isipin mo. Bigla kang nagmana ng bilyones bilang illegitimate daughter. Anong pamilya ang papayag na basta na lang iyon mangyari? Pero swerte ka. Napansin ka ng pamilyang Villareal.”

Huminto si Yumi. “Kapag nagtagumpay ang kasal na iyon, hindi ka na kayang galawin nina Amara. Matitiyak ang posisyon mo sa Zamora family.”

Napatingin siya sa lalaki. Unti-unting sumikip ang dibdib niya nang lubusang maunawaan ang sinasabi nito.

“What marriage?!”