7

คนที่เธอชอบ

By: Wayu

 วันศุกร์ เวลา 18.00 น.

“มาตรงเวลาดีนี่” ผมเอ่ย หลังจากเปิดประตูห้องต้อนรับเธอ ในมือของน้อยหน่าเต็มไปด้วยวัตถุดิบสำหรับทำอาหารตามที่ผมรีเควสต์ไป

“วันนี้นายไม่ออกไปไหนเหรอ?” เธอถามระหว่างที่เดินเข้าห้องมา สายตาที่มองมาราวกับคนกำลังหวาดระแวงอะไรในตัวผม ท่าทางก็ดูเก้ ๆ กัง ๆ

“ไม่ได้ไปไหน ทำไม? กลัวฉันขนาดนั้นเลย เมื่อคืนฉันเมานิดหน่อย เห็นหน้าเธอเหมือนคนที่แอบชอบ ตอนนี้มีสติดี ไม่หน้ามืดตามัวไปคว้าผู้หญิงหน้าตาธรรมดามาร่วมเตียงด้วยหรอกน่า”

“อืม ดี” เธอตอบกลับพร้อมกับทำท่าค้อนเคืองใส่ ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ตรงไปที่ห้องครัว วางของแล้วเดินต่อไปหลังห้องเพื่อไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาด ฮึ ๆ เธอน่ารักดีนะเวลาหน้าทำงอแบบนี้

เฮ้ย! นี่ผมมองว่าเธอน่ารัก? เอาอีกแล้วไอ้ลม ปากบอกไม่ใช่สเปกแต่หน้ายิ้มระรื่น ผมว่าควรอยู่ให้ห่างเธอจะดีที่สุด อาการอย่างกับคนโดนของ

สามสิบนาทีผ่านไปเธอจัดการเก็บ กวาด และถูทุกซอกมุมจนสะอาด ทุกการเคลื่อนไหวของเธออยู่ในสายตาผมแทบจะทุกสิบวินาที ถึงมือจะถือหนังสือการ์ตูน ทว่าหางตาแอบชำเลืองแม่บ้านจำเป็นอยู่ตลอด แม้กระทั่งเข้าไปล้างห้องน้ำ ผมยังชะโงกหัวดูบ่อย ๆ

กว่าครึ่งชั่วโมงที่เธอวุ่นอยู่ในห้องน้ำ ออกมาเนื้อตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อไคล ดูเธอตั้งใจขัดถูทุกซอกมุมจริง ๆ คุ้มค่ากับเงินที่จ่ายไป ปกติผมให้แม่บ้านแค่วันละห้าใบแดง ไม่รู้อะไรดลใจถึงกล้าให้เธอตั้งสิบใบแดง แถมบวกเพิ่มอีกห้าร้อยบาท ป๋าไหมล่ะผม

“เสร็จแล้วเหรอ?” ผมถามเมื่อเห็นเธอเดินมาจากหลังห้อง

“อืม เหลือแค่ทำอาหารให้คุณชายค่ะ” ออกลูกประชด แต่จะไม่ถือสาอะไร

“เธอไปอาบน้ำอาบท่าก่อนดีกว่ามั้ย เหงื่อเต็มตัวหมดแล้ว”

“ไม่เป็นไร ฉันทำอาหารให้นายเสร็จก่อน”

“ฉันไม่กินนะถ้าแม่ครัวเนื้อตัวดูไม่สะอาดสะอ้านแบบนี้”

“นี่นาย...เรื่องเยอะจังเลยนะ ก็แค่เหงื่อจะอะไรนักหนา” เธอมองค้อนผมอีกแล้ว

“ทำตามที่นายจ้างสั่งด้วยครับ ไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยขึ้นมาใหม่ หรือจะอาบที่ห้องฉันก็ได้นะ ไม่ติด”

“ฮึย เรื่องมากชะมัด เออ...เดี๋ยวกลับมา” เธอเดินลงส้นเท้าหนัก ๆ หน้าบูดบึ้งออกไปจากห้อง แค่อยากให้สบายตัวผิดตรงไหน อีกอย่างคืออยากให้เธออยู่กินข้าวกับผมก่อน ผมควรใช้เหตุผลไหนมาเกลี้ยกล่อมเธอให้ยอมนั่งร่วมวงกินส้มตำกับผมดีนะ

กว่าครึ่งชั่วโมงที่เธอหายไป เสียงเคาะประตูห้องจึงดังขึ้น ผมรีบไปเปิดประตู ทว่า...คนที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่คนที่รอ

“พี่ก็อต มีอะไรรึเปล่าพี่?” หนุ่มหล่อสายไอทีนี่เอง พี่เขาอยู่ห้องตรงข้ามกับผม เคยให้พี่เขามาช่วยดูคอมพิวเตอร์ให้ จึงค่อนข้างสนิทกันในระดับหนึ่ง

“วันนี้พี่ได้กับข้าวมาหลายอย่างเลย มีเครื่องดื่มด้วยนะ กินคนเดียวคงไม่หมด เลยอยากชวนนายมากินด้วยกัน”

“เอ่อ...คือ...” ไม่รู้จะตอบยังไงดี ผมอยากกินข้าวกับน้อยหน่าแค่สองคน ปฏิเสธพี่เขายังไงดีวะ

“พี่ก็อต?” ในขณะที่ผมยังตัดสินใจไม่ได้ เสียงใสที่คุ้นหูก็ดังลอยมาแทรก “พี่ก็อตจริง ๆ ด้วย” เธอกลับมาแล้ว แล้วนี่รู้จักคนตรงหน้าผมเหรอ?

“เอ่อ...น้องคือ?” แต่พี่เขาทำหน้าเหมือนคนไม่รู้จักเธอเลยนะ

“น้อยหน่าค่ะ พี่ก็อตคงจำน้อยหน่าไม่ได้ เราจบมัธยมเดียวกัน พี่ก็อตอยู่มอหกน้อยหน้าอยู่มอสี่”

“อ๋อ...เป็นรุ่นน้องพี่นี่เอง โทษทีนะ พี่ความจำไม่ค่อยดี อย่าถือสาคนแก่เลยนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ก็อตยังไม่แก่ซะหน่อย ยังดูดีไม่เปลี่ยนเลยนะคะ” เสียงสองก็มาแฮะ ดูจากสายตากับรอยยิ้มที่มองพี่เขาแล้ว หรือจะเป็นผู้ชายที่เธอเคยแอบรัก ฮึ บังเอิญเกิ้น

“เข้าไปทำกับข้าวรอฉันข้างในก่อนไป” ผมสั่งเธอ

“อืม” เธอตอบรับด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก

“แฟนนายเหรอ?” พี่ก็อตบุ้ยปากไปที่เธอ พร้อมยกยิ้มกริ่ม

“ไม่ใช่นะคะ น้อยหน่ายังโสดค่ะ แค่มาทำความสะอาดห้องให้เขา แม่บ้านชั่วคราวน่ะค่ะ หารายได้พิเศษ” รีบออกตัวปฏิเสธเชียวนะ ชิ น้อยหน่ายังโสดค่ะ กลัวผู้ชายไม่รู้รึไงว่าโสด ระริกระรี้ขัดหูขัดตาชะมัด

“อ๋อครับ แบบนี้นี่เอง”

“พี่ก็อตพักหอนี้เหรอคะ?”

“ใช่ครับ ห้องตรงข้ามนี่เอง วันนี้ได้กับข้าวมาเยอะ เลยลองเคาะห้องชวนวายุมากินด้วยกัน แต่คงไม่รบกวนเราสองคนแล้ว พี่เข้าไปกินเงียบ ๆ คนเดียวในห้องดีกว่า”

พี่ก็อตกำลังจะหันหลังให้ แต่แม่บ้านจำเป็นของผมกับจุ้นจ้านไม่เข้าเรื่อง

“เดี๋ยวสิคะพี่ก็อต น้อยหน่าว่ากินด้วยกันหลาย ๆ คนน่าจะอร่อยกว่านะคะ วันนี้น้อยหน่าจะตำส้มตำ เข้ามากินด้วยกันมั้ยคะ?” เดี๋ยวนะตกลงใครเป็นเจ้าของห้องเนี่ย ผมไม่ได้อยากรั้งพี่เขาไว้เลยด้วยซ้ำ “ใช่มั้ยวายุ นายบ่นว่าเหงา ไม่มีเพื่อนกินข้าวอยู่พอดีเลย” เธอหันมาขยิบตาส่งซิกให้ผมเออออห่อหมกตาม ร้ายไม่เบานะผู้หญิงคนนี้ ธาตุแท้เริ่มออกแล้วสินะ

“ครับ เข้ามากินด้วยกันดีกว่านะครับพี่ กินคนเดียวคงเหงา” ผมจำใจตามน้ำไปกับเธอ อยากดูปฏิกิริยาของผู้หญิงคนนี้เหมือนกัน จะอ่อยผู้แบบไหน

“เอางั้นเหรอ พี่ไม่ไปรบกวนใช่มั้ย?”

“ไม่เลยค่ะ” ผมยังไม่อ้าปากพูดสักคำ ตอบแทนหน้าด้าน ๆ เลย

“นั่งรอตามสบายนะพี่ ให้เธอจัดการคนเดียวไป ผมจ้างเธอแล้ว” ผมเชิญรุ่นพี่เข้ามานั่งรอในห้องนั่งเล่น รอให้เธอประกอบอาหารและตั้งโต๊ะให้เรียบร้อย

“เฮ้ย ชอบน้องเขาเหรอ?” พี่ก็อตแอบสะกิดถามผมเบา ๆ

“เปล่า พี่ดูยังไงเนี่ยถึงคิดว่าผมชอบยัยนั่น”

“เห็นนะว่าแอบมองน้องเขาอยู่เรื่อย ๆ แววตานายก็ดูเปล่งประกายแปลก ๆ นะวายุ” โดนแซวแล้วไหมล่ะ

“ไม่ใช่เลยพี่ ยัยนี่ไม่ใช่ไทป์ของผมเลยสักนิด แค่กลัวว่าเธอจะแอบขโมยของในห้องผมไป” แก้ตัวน้ำขุ่น ๆ เนี่ยแหละ

“แน่นะ”

“จริงงงงง”

“เสียงสูงเชียว ชอบก็สารภาพกับเธอไป” ยังไม่หยุด อีกนิดเดียวจะเคลิ้มตามแล้วนะเนี่ย

“พอเลยพี่ ดื่มดีกว่า” ผมเฉไฉยกเบียร์ดื่ม

“กับข้าวพร้อมแล้วนะคะ เชิญทางนี้เลยค่ะพี่ก็อต” ผ่านไปสักพักเสียงเธอเรียกพี่ก็อตไปที่โต๊ะอาหาร แทนที่จะเรียกคนจ่ายเงินให้ เชอะ

“ไปกินข้าวกันพี่” ผมชวนพี่เขา ก่อนจะดีดกายลุกเดินไปที่โต๊ะอาหาร

 “นี่” เธอเข้ามาสะกิดแขนผม กระซิบกระซาบเสียงแผ่วเบา “วันนี้ฉันขอนั่งร่วมวงด้วยนะ จะไม่คิดเงินห้าร้อยเพิ่ม ได้มั้ย?” นึกว่าจะพูดอะไรที่แท้ก็ขอกินข้าวด้วย อุตส่าห์คิดว่าจะใช้วิธีไหนเพื่อขอให้เธออยู่กินข้าวด้วย ไม่นึกว่าเธอจะเป็นฝ่ายมาขอก่อน คงชอบพี่ก็อตมาก ถึงยอมหน้าหนาบากหน้ามาขอร่วมโต๊ะด้วย

“อืม” ผมพยักหน้าเบา ๆ

“ขอบคุณนะ” ยิ้มร่าอะไรขนาดนั้น หมั่นไส้จริง ๆ ไม่เห็นเคยยิ้มแบบนี้ให้ผมสักครั้ง

“อืม...ส้มตำรสนัวมากเลย เปิดร้านได้เลยนะเนี่ย” กินคำแรกพี่ก็อตก็เอ่ยปากชมรสชาติของส้มตำ มันจะสักแค่ไหนกันเชียว

“ขอบคุณนะคะ” คนถูกชมยิ้มไม่หุบ ตัวลอยแล้วมั้ง

“ขนาดนั้นเลยเหรอพี่ หน้าตาก็พอใช้ได้นะ แต่ขอชิมก่อน” ผมตักส้มตำปูปลาร้าขึ้นมาชิมคำหนึ่ง “อื้อหืม นี่ส้มตำหรือของหวานเนี่ย ใส่น้ำตาลเยอะเกินไปแล้ว” ชิมคำแรกผมบอกเลยว่ารสมือเธอไม่ผ่าน เพราะผมไม่ชอบอาหารติดหวาน จะหวานน้อยหวานมากก็ไม่ชอบ ของคาวไม่ใช่ของหวาน

“แต่พี่ว่ามันหวานพอดีนะ ไม่เลี่ยนเกินไป นัวมากด้วย สงสัยนายไม่ชอบอาหารติดหวานใช่มั้ย?” ที่แท้ก็ตำเอาใจผู้ชายคนอื่น คงรู้แน่ ๆ ว่าเขาชอบกินรสชาติแบบไหน นี่ผมเป็นคนจ่ายค่าแรงให้เธอนะ ต้องตามใจผมสิ เมื่อคืนยังส่งแชตบอกไปแล้วว่าไม่ชอบกับข้าวติดหวาน

“เอาไว้วันหลังฉันจะตำแบบไม่ใส่น้ำตาลให้ก็แล้วกันนะ วันนี้มะละกอหมดแล้ว”

“อืม” ผมพยักหน้าตอบรับอย่างไม่เต็มใจนัก

“เดี๋ยวน้อยหน่าตักปลาให้นะคะ” ว่าแล้วเธอก็เอื้อมมือตักเนื้อปลาคำใหญ่ไปให้คนที่แอบชอบ แล้วผมล่ะ ไม่ตักให้ เออดี

“ขอบคุณนะครับ”

“ของฉันล่ะ” ผมผลักจานเปล่าไปให้เธอตักปลาให้บ้าง

“ปลาอยู่ตรงหน้านาย นายก็ตักเอาสิ” ว่ายังไงนะ ยัยนี่โคตรร้าย พี่ก็อตไม่อยู่ผมต้องคิดบัญชีกับเธอหน่อยแล้ว

ตักเองก็ได้วะ

ระหว่างรับประทานอาหาร เธอกับพี่ก็อตคุยกันเรื่องอดีต สมัยเรียนโรงเรียนเก่าด้วยกัน หัวเราะคิกคักสนุกสนาน ไม่สนใจผมเลยสักนิด ทำเหมือนผมเป็นอากาศ รู้สึกว่าตัวเองเป็นก้างขวางคอยังไงไม่รู้

ขณะที่บทสนทนาของแขกทั้งสองกำลังลื่นไหล จู่ ๆ ต้องสะดุดกลางคัน เพราะเสียงโทรศัพท์ของพี่ก็อตดังแทรกขึ้น

“พี่ขอตัวรับโทรศัพท์ก่อนนะครับ” พี่ก็อตเดินออกไปคุยที่ห้องนั่งเล่น ผมเลยใช้โอกาสนี้ถามสิ่งที่ค้างคาใจกับเธอ

“คนนี้ใช่มั้ย ที่เธอบอกว่าแอบชอบ”

“ใช่ นายอย่าบอกพี่เขานะ” เธอตอบโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

“ฮึ” จะบอกทำไม บอกก็โง่ดิ ผมไม่ให้เธอสมหวังหรอก

ไม่นานพี่ก็อตก็เดินกลับมา ทว่าพี่เขาไม่ได้นั่งลงที่เดิม

“คือ...พอดีพี่มีธุระด่วน คงไม่ได้อยู่กินต่อแล้ว โทษทีนะ คงไม่ได้อยู่ช่วยล้างจาน”

“ไม่เป็นไรค่ะ เป็นหน้าที่ของน้อยหน่าอยู่แล้วค่ะ”

“ดูรีบ ๆ นะพี่ เรื่องด่วนเหรอ?”

“แฟนจะมาค้างด้วยน่ะ ต้องรีบไปเก็บกวาดห้องก่อน” สายตาผมชำเลืองมองดูสีหน้าของใครบางคนแถวนี้ หน้าถอดสีเลยแฮะพอรู้ว่าคนที่ชื่นชอบมีเจ้าของแล้ว ฮ่า ๆ รอยยิ้มเปื้อนหน้าเมื่อครู่หายไปไหนแล้ว เป็นผมที่เผยอยิ้มออกมาแทน แอบสะใจเบา ๆ

“ไม่ยักรู้ว่าพี่มีแฟนแล้ว” ขอขยี้ใจเธอหน่อยเถอะ

“พึ่งคบกันน่ะ ยังไม่ถึงเดือนเลย ครั้งแรกที่เธอจะมาค้างด้วย” สีหน้ามีความสุขเจือตื่นเต้นของพี่ก็อตทำให้ผมพลอยมีความสุขตามไปด้วย

“ไวไฟเหมือนกันนะครับ ขอให้แฮป-ปี้! นะพี่ อิจฉาจังเลย คืนนี้ก็ไม่เหงาแล้วอะดิ” ผมแซวพลางแซะคนแถวนี้ ดูหน้าเธอสิ นิ่งงันไม่ติงไหว จุกในอกจนพูดไม่ออกกันเลย อย่างน้อยก็น่าจะอวยพรให้รุ่นพี่สักหน่อย

“อย่าแซวดิ เกรงใจน้อยหน่าหน่อย”

“คะ? ยินดีด้วยนะคะ ขอให้มีความสุขมาก ๆ” คำอวยพรดูฝืน ๆ นะ

“พี่เขาไม่ได้จะแต่งงานนะ” ผมเอ่ย

“งั้นพี่ไปนะ เจอกันวันหลัง” บอกลาเสร็จ พี่ก็อตก็รีบเร่งฝีเท้ากลับห้องตัวเอง ทิ้งให้ใครบางคนมองตามหลังตาละห้อย ดีนะที่ไม่ร้องไห้ออกมาด้วย ซึมไปเลยทีนี้

“ดื่มแก้ช้ำในหน่อยมั้ย?” ผมยื่นเบียร์ที่ยังดื่มไม่หมดให้กับเธอ

หมับ! อึก ๆ ๆ เธอคว้ากระป๋องเบียร์จากมือผม แล้วกระดกรวดเดียวหมด ผมอ้าปากค้างมองเธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ปกติปฏิเสธเครื่องดื่มมึนเมาตลอด คงเฮิร์ทพอสมควร เจ็บตั้งแต่ยังไม่เริ่ม เอาใจลงไปเล่นเร็วเกินไง

“ชอบเขามากขนาดนั้นเลย?” ผมถามเสียงเรียบ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกเจ็บที่ใจขึ้นมาแปลบ ๆ

“เปล่า”

“ยังไม่ได้บอกรักเขาด้วยซ้ำ อกหักซะแล้ว น่าสมเพช”

เธอตวัดหางตาหันมามองผมด้วยแววตาขุ่นเคือง พูดจี้ตรงจุดล่ะสิ

“ใช่ ฉันมันน่าสมเพช” พูดจบหันไปคว้ากระป๋องเบียร์มาเปิดอีก ซดรวดเดียวราวกับคนกระหายน้ำ คิดจะใช้น้ำเมาบรรเทาอาการช้ำในอก?

ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี

เธออกหักแล้ว...

เศร้ายังไม่ทันข้ามวัน กลับมากระโดดโลดเต้นได้แล้วสิเนี่ย หมายถึงผมนะ