อึ๋ยยย...เหม็นโคตร

หนุ่มใหญ่มักเหม่อมองหญิงสาวคนนั้นทุกครั้งที่พบและได้สนทนากัน ท่วงท่าของนางช่างสง่างาม ทำให้เขารู้สึกจิตใจไม่สงบ แม้จะปิดบังใบหน้าเห็นเพียงดวงตาคู่นั้น เขายังคิดว่าความงามของนางไม่ธรรมดา....

ยิ่งลึกลับยิ่งน่าประทับใจ! ไม่แน่ว่ายังอายุน้อยด้วย เก่งกาจจนขึ้นเป็นจ่างกุ้ยที่หนึ่ง ดูแลโรงประมูลได้ หากได้นางมาเป็นคู่เรียงเคียงหมอน..

เสียดายแต่เขาไม่มีวาสนาจะเอื้อมถึง จริงอยู่เขาเป็นพ่อค้าทาสมีลูกน้องมากมาย จะดักฉุดหญิงสาวสักนางมาทำเมีย หรือจะลักพาตัวเอาไปขายมันไม่ได้ยากอันใด

เพียงแต่เบื้องหลังของคนที่อยู่เหนือนางน่ะสิ แม้แต่เหลียนก่งที่เป็นคนชั่ว ฆ่าคนนับไม่ถ้วนยังถึงกับหนาวสั่น เกินกำลังเขาเกินไป น่าเสียดาย..

ไฟราคะยังคงโหมกระพือ ร่างใหญ่ยักษ์ใบหน้าโฉดราวกับโจรภูเขา สาวเท้าก้าวเดินไปด้านหลังขบวน ไม่วายด่าคนในกรงที่เขาเดินผ่านตามประสาคนพาล

“โชคร้ายที่พวกแกเกิดมาอัปลักษณ์แล้วยังจะจนอีก โชคดีแล้วที่เจอข้า ไปเป็นทาสบ้านพวกคนรวยไม่แน่ว่าอาจจะได้ดิบได้ดี อย่างน้อยไม่ต้องรองรับอารมณ์บนเตียงไงเล่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า “

รอยยิ้มหื่นกระหายผุดบนใบหน้าหนุ่มใหญ่ พลางจับจ้องหญิงสาวหน้าตาดีในกรงขัง ผู้หญิงที่เขาเลือกมาใช้ส่วนตัว จะเลือกหน้าตาปานกลาง แต่สัดส่วนอวบอัด เต็มอิ่มเต็มไม้เต็มมือ

เขาไม่ได้โกหกเลย ในวงการตลาดมืด คนโชคดีน่ะคือพวกหน้าตาธรรมดานี่แหละ อย่างมากแค่ถูกขายเป็นทาสเข้าเรือน ได้มีที่อยู่ที่กิน ไอ้พวกโชคร้ายคือไอ้พวกของเล่นหน้าตาดีนี่ต่างหาก

ถูกพวกคนรวยซื้อขายราวกับสิ่งของ บางคนถูกเล่นจนเสียสภาพตายไป ไม่มีค่าให้ใครเหลียวแล เขาแค่ใช้ความรุนแรงบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น เทียบกับพวกนั้นได้ที่ไหน

พวกบัณฑิตคุณหนู ฮูหยินคุณชายตระกูลดี แต่ใจโหดพวกนั้นน่ะวิปริตพิสดารกว่าเขาซะอีก ยิ่งพวกขุนนางที่ต่อหน้าทำตัวสูงส่งพวกนั้นอีก

เหลียนก่งเคยต้องกลับไปเก็บศพที่ตายคาเตียง สภาพนั้นยิ่งกว่าฝันร้าย ราวกับโดนสัตว์นรกรุมทึ้ง เมื่อนานมาแล้ว ยามที่เขาเป็นเพียงนายหน้าซื้อขายทาสทำงานครั้งแรก เขายังแทบก้าวขาไม่ออก

เขาเลิกม่านรถม้าคันที่รออยู่ท้ายขบวน ขบวนรถเริ่มเคลื่อนไปด้านหน้าอย่างเชื่องช้า ด้านในมีหญิงสาวต่างวัยรูปร่างอวบอัดสองคน นั่งอยู่อย่างหวาดกลัว หัวหน้าพ่อค้าทาสขึ้นไปนั่งเบียดตัวแทรกกลางแนบชิดพวกนางทั้งสองอย่างเป็นเจ้าของ

มือแห้งกร้านเอื้อมไปจับหนั่นเนื้อหน้าอก แน่นกลมกลึงอย่างมีอารมณ์ มองใบหน้างามคุ้นเคยที่น้ำตาคลอเบ้าทั้งสอง ซ้ายและขวา ให้รู้สึกพอใจนัก

มือใหญ่อีกข้างเอื้อมไปปลดเข็มขัดมากำไว้แน่น ดวงตาเป็นประกายดุร้ายด้วยความหื่นกระหาย

ชายหนวดเครารกครึ้ม ก้มลงใช้มือเชยคางที่สั่นเทาของหญิงสาวตรงหน้า ให้เงยสบตาตน บนใบหน้าเหลียนก่งเปี่ยมไปด้วยตัณหาหยาบโลน

” ไม่ต้องกลัว ครั้งนี้ข้าจะเอ็นดูพวกเจ้าเป็นอย่างดี “

เสียงกรีดร้องของหญิงสาวแว่วลอยมาตามลม แต่ขบวนยาวเหยียดยังคงเคลื่อนตัวต่อไป

เซียวต้าเหรินกะพริบตาปริบ ๆ เส้นเลือดบริเวณขมับเต้นตุบ ๆ ด้วยความเจ็บปวด มือใหญ่ลูบศีรษะไปมา ของเหลวกลิ่นคาวซึมผ่านผ้าพันแผลเปื้อนมือเขาจนเปียกชุ่ม

" ...อะไรละเนี่ย “

ดวงตาชายหนุ่มขยับไปมา เพ่งตามองอีกครั้ง เลือดนี่นา..

ไหนดมดูหน่อยใช่เลือดเปล่าวะ เขาสูดหายใจดมทำเสียงฟุดฟิด

“เลือดจริงด้วย”

เดี๋ยว!? เลือดใครน่ะ มาจากหัวเขาแล้วมันจะเป็นเลือดใครได้ล่ะ

" เชี่ย! เลือดชั่วบนหัวออก ใครมันเป็นคนทำวะ “

นึกดูเมื่อคืน เขาไม่ได้มีเรื่องกับใครนี่หว่า นอกจากเมาแอ๋เดินเป๋กลับไปขึ้นแท็กซี่ น่าจะไม่มีเรื่องไปเหยียบตาปลาใครนี่นา เอ๊ะ หรือว่ามีนะ?

มือใหญ่คลำไปมา พบว่าน่าจะถูกทำการรักษา มีการพันแผลเรียบร้อย หรือว่าใครตีหัวเขาแล้วลากมาโรงพยาบา.. เสียงพึมพำหยุดลงทั้งที่ยังไม่จบ

” แม่ง! ที่ไหนวะเนี่ย? “ชายหนุ่มจับราวลูกกรง ดวงตาแทบถลน เบื้องหน้าสายตาคือขบวนเกวียนรถม้าเรียงเป็นแนวยาว ไม่ต่ำกว่ายี่สิบคัน ขับตามกันมาเรียงเป็นแถว ข้างหน้ารถแต่ละคันมีม้าตัวใหญ่อ้วนพี

คันที่ตามหลังเห็นชัดได้สุด คนขับรถม้าสองคนกุมบังเหียนจ้องมองดูเขา ไอ้คนหน้าโหดนั่นมองเขาด้วยสายตาดูแคลน เซียวต้าเหรินรู้สึกขนลุกซู่อย่างไม่มีสาเหตุ

นอกจากแถวรถม้าฝุ่นฟุ้งยาวเป็นกิโลแล้ว ด้านหลังแต่ละเกวียนมีลูกกรงทุกคัน ลูกกรงไม้ขังคนที่ร้องไห้หวาดกลัวแน่นขนัด ด้านในมีทั้งคนแก่ คนหนุ่มสาว แม้กระทั่งเด็กเล็กสภาพมอมแมมกำลังร้องไห้จ้า

นี่มันขบวนการค้ามนุษย์นี่!

“ไม่ดีแล้ว ต้องรีบโทรแจ้งตำรวจ!”

นิ้วมือเรียวยาวลูบคลำเนื้อตัวหาโทรศัพท์มือถือมากดด้วยความร้อนรน ไม่มี? เอ๊ะ ชุดเน่า ๆ นี่มันอะไรวะ?

มีใครไม่ได้อาบน้ำมาเป็นเดือนแน่ อึ่กกก.. กลิ่นเรานี่หว่า อึ๋ยยย.. เหม็นโคตรเลย

เขาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เพื่อตั้งสติ สมองเซียวต้าเหรินพยายามประมวลผล ภาพรวมข้อมูลทั้งหมดหลังอาการเมาค้างอย่างยากลำบาก จับผมยาวกระเซอะกระเซิงด้านหลังตน

อ่าาา.. หนังหัวนี้ของเราสินะ ผมยาวขนาดนี้

มือใหญ่จับดึงเส้นผมเหนียวเหนอะเป็นก้อนสังกะตังของตน เขาใส่ชุดเก่าเหม็นกลิ่นตุ ๆ ด้านหน้าด้านหลังมีรถม้ายาวเหยียด บรรยากาศโคตรจะบ้านนอก ป่าเขาทางหินกรวดโบราณสุด

คนขับรถม้าที่แต่งตัวประหลาดนี่อีก ยังกับหนังจีนกำลังภายใน เขากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก

ไม่จริงหรอกน่า..

นี่มันต้องเป็นรายการแกล้งกันเล่น จะไปใช่ยุคโบราณ ทะลุมิติอะไรแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ

เอ๊ะ หรือว่าใช่วะ!?