อึ๋ยยย...เหม็นโคตร

เขาไม่คิดขายสินค้าเช่นนี้ไปในราคาต่ำแน่ แววตาพ่อค้าทาสลุกโชนไปด้วยความโลภ

หลี่หยุนได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจ ตัวเขานั้น ไม่ได้ดีไปกว่าเหลียนก่งสักเท่าใด ต้องมาเป็นหมออยู่ในขบวนรถค้าทาส ช่างขัดกับจริยธรรมแพทย์ของชายชราที่อยากช่วยเหลือผู้คนนัก..

แต่ครอบครัวหมอหลี่นั้นยากจน ไม่มีทางเลือก ยังดีที่มีความรู้ได้เคยร่ำเรียนวิชามา

ชายชราเป็นแค่หมอตกยาก หากไม่รับงานด้านมืด รายได้ดีเช่นนี้ ครอบครัวคงอดตาย ทำงานกับเหลียนก่งหนึ่งเดือน เท่ากับเงินรายได้ค่ารักษาชาวบ้านในหมู่บ้านของเขาเกือบครึ่งปี

เฮ้อ.. ต่างคนต่างมีภาระ เฒ่าชราอย่างข้าทำอะไรไม่ได้ คงช่วยได้เท่านี้นะพ่อหนุ่มเอ๊ย

“ท่านให้ข้าวเขากินมากหน่อยเล่า หากกินยาไปสามวัน แต่ท่านยังปล่อยเขาอดอยาก มันไม่ช่วยอะไรหรอก ร่างกายเขาทนไม่ไหวคงตายอยู่ดี”

มือหมอเฒ่ายกแขนผอมบาง อ่อนปวกเปียกของชายในกรงขึ้นมาแกว่งไปมา พ่อค้าทาสไม่สบอารมณ์นักแต่ไม่ได้ขัดคอ

“รู้แล้ว ขอบใจท่านหมอมาก ข้าจะกำชับคนให้ดี “

หลี่หยุนทนเห็นทาสจำนวนมาก ที่ถูกขังเรียงรายในลูกกรงด้านหลังขบวนรถไม่ไหว เกวียนม้ายาวเป็นแนวเกือบยี่สิบคัน เห็นแล้วพาลทำใจไม่ได้ หากตนไม่ใช่หมอ หากในกรงเป็นครอบครัวตนเล่า

หมอเฒ่าปลีกตัวรีบเดินหนี ไปอยู่ขึ้นเกวียนตนทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว ไม่อยากเห็นสายตาอ้อนวอนในลูกกรงเหล่านั้นอีก

เหลียนก่งทำสีหน้าเยาะเย้ย หมอชราที่ทำราวกับรังเกียจการค้าของเขา

“เฮอะ ทำตัวเป็นหมอสูงส่งมาจากไหน สุดท้ายเห็นแก่เงินเหมือนกันแหละวะ “

มองดูใบหน้าของชายหนุ่ม ในกรงไม้คับแคบที่ถูกเช็ดทำความสะอาด ทาสชายรูปร่างสูง แขนขายาว แต่ผอมบางเพราะขาดสารอาหาร

ภายใต้เสื้อผ้าสกปรกมีกลิ่นเหม็นเน่านั้น กลับมีผิวพรรณขาวสะอาดนวลเนียน เหมือนพวกคนชนชั้นสูง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร คิ้วคางหมดจดงดงาม

บนศีรษะนั้นมีผ้าพันแผลพันกว่าครึ่ง โชคดีที่ไม่มีบาดแผลบนใบหน้า ใบหน้าเช่นนี้ต้องถูกใจเหล่าลูกค้าที่โรงประมูลแน่ จะขายให้เหล่าคุณหนูหรือคุณชายเอาไปทำชายบำเรอเล่น เป็นสินค้าใช้แล้วทิ้งช่างแสนช่างคุ้มค่า ในใจเขาวาดวิมานใหญ่โตมองเห็นกองเงินกองทองเสียแล้ว

“ไปเอาข้าวมาให้มันกินด้วย เพิ่มเนื้อให้มัน ข้าต้องการให้มันดูดีที่สุด ก่อนจะถึงหอประมูล!”

เช่นนี้หอเจี้ยนสุ่ยคงไม่ปฏิเสธสินค้าเที่ยวนี้เป็นแน่ นึกถึงใบหน้าจ่างกุ้ยที่หนึ่งคนงามนางนั้น หนุ่มใหญ่พลันรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว เสียววูบวาบ ร่างกายร้อนรุ่มกลัดมันขึ้นมา

เขาดึงตัวคนรับใช้คนหนึ่งที่เดินผ่านมา กระซิบเสียงเบา

“ไปเรียกฉือหนิงกับหวั่นถวนมา บอกให้ไปหาข้าที่รถม้าท้ายขบวน “

คนรับใช้หลายคน ได้แต่แอบสบตากันพลางทอดถอนใจ

พวกเขาไม่ใช่คนดี แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะทำเรื่องเลวร้ายไปเสียทั้งหมด หลายคนเป็นทาสเหมือนกัน เพียงแต่อยู่นอกกรง

หญิงสาวที่ถูกพ่อค้าทาสผู้นี้เรียกไป มักมีสภาพยับเยินกลับมาทุกครั้ง น่าสงสารนัก

เจ้านายพวกเขาใช้งานหญิงสาว ราวกับของเล่น ใครโชคดี ได้เป็นคนโปรดยังดีหน่อย มีเงินใช้ไม่ต้องเป็นทาส แค่เพียงรู้จักกัดฟันประจบเอาใจ

หากโชคร้ายโดนทำร้ายไม่พอ ยังเอาไปขายต่อซ่อง เป็นโสเภณีราคาถูกที่ถูกย่ำยีราวกับขยะ หญิงสาวที่ถูกจับมาชีวิตน่าเวทนาอยู่แล้ว ยังจะโดนซ้ำเติมเช่นนี้อีก

“มองอะไร อย่าแส่เรื่องที่ไม่ใช่ของตัวเอง! เคลื่อนขบวนได้แล้ว ต้องไปถึงเมืองเหรินไห่ในอีกห้าวัน! ไป!”

หนุ่มใหญ่มักเหม่อมองหญิงสาวคนนั้นทุกครั้งที่พบและได้สนทนากัน ท่วงท่าของนางช่างสง่างาม ทำให้เขารู้สึกจิตใจไม่สงบ แม้จะปิดบังใบหน้าเห็นเพียงดวงตาคู่นั้น เขายังคิดว่าความงามของนางไม่ธรรมดา....

ยิ่งลึกลับยิ่งน่าประทับใจ! ไม่แน่ว่ายังอายุน้อยด้วย เก่งกาจจนขึ้นเป็นจ่างกุ้ยที่หนึ่ง ดูแลโรงประมูลได้ หากได้นางมาเป็นคู่เรียงเคียงหมอน..

เสียดายแต่เขาไม่มีวาสนาจะเอื้อมถึง จริงอยู่เขาเป็นพ่อค้าทาสมีลูกน้องมากมาย จะดักฉุดหญิงสาวสักนางมาทำเมีย หรือจะลักพาตัวเอาไปขายมันไม่ได้ยากอันใด

เพียงแต่เบื้องหลังของคนที่อยู่เหนือนางน่ะสิ แม้แต่เหลียนก่งที่เป็นคนชั่ว ฆ่าคนนับไม่ถ้วนยังถึงกับหนาวสั่น เกินกำลังเขาเกินไป น่าเสียดาย..