LOGINIsabelle POV Medyo may kalakihan ang glass door ng executive lounge ng hotel. Pagkabukas ng bellboy, agad kaming sinalubong ng malamig na aircon na may kaunting amoy ng mamahaling pabango at brewed coffee. Ang sahig ay carpeted, kaya walang ingay ang bawat hakbang ng boots ko habang papasok kami. Bitbit ko ang black portfolio bag ko kung nasaan ang mga blueprint at tablet, habang si Sebastian naman ay kasabay ko lang sa paglakad, nakapamulsa ang isang kamay. "Architect Isabelle! Dito," kaway sa amin ni David Reyes mula sa isang pwesto malapit sa dulo ng lounge, kung nasaan ang mga pabilog na leather sofa. Kasama niya si Architect Hernandez na pormal na pormal ang suot na gray suit, at may dalawang lalaking naka-amerikano na mukhang banyaga dahil sa hawak nilang mga dokumento na may foreign structural stamps. "Good morning, David. Architect Hernandez," bati ko nang makalapit kami. Umupo ako sa tapat nila, habang si Sebastian ay tumabi sa akin pagkatapos makipagkamay sa dalawang
Isabelle POV Sumalubong sa amin ang pamilyar na bugso ng init at amoy ng usok pagbaba namin ng bintana sa may toll gate ng Balintawak. Iba talaga ang hangin sa Manila. Kahit naka-full blast ang aircon ng SUV, parang nararamdaman ko pa rin ang bigat ng siyudad mula sa labas. Alas-nuwebe na ng umaga. Ang maluwag na highway ng NLEX kanina ay napalitan ng mahabang hilera ng mga sasakyang halos hindi gumagalaw sa kahabaan ng EDSA. "Welcome back to reality," sarkastikong bulong ni Sebastian habang nakatingin sa labas ng bintana, pinagmamasdan ang mga naglalakihang billboard at ang siksikang mga bus sa yellow lane. "I missed the view, pero hindi 'tong traffic," sagot ko habang dahan-dahang tinatapak-tapakan ang brake. Umusad kami ng tatlong metro bago huminto uli. "Malayo pa ba 'yung safehouse natin sa Makati?" Tumingin si Sebastian sa phone niya na naka-mount sa dashboard. "Sabi rito sa Waze, it will take us another forty-five minutes. Red lines buong dadaanan natin. Naka-text mo ba si
Isabelle POVMalamig pa ang manibela nang hawakan ko ito para ilagay ang maliit na tumbler ko sa cup holder. Alas-kwatro na ng madaling araw. Sa labas, kulay dark blue pa ang langit at halos hindi mo makita ang daan kung wala ang headlights ng dalawang sasakyan namin. Ramdam ko ang lamig ng Baguio na pumapasok sa tuwing bubuksan ang pinto ng SUV para magpasok ng mga huling bag."Isabelle, dyan mo na lang ilagay 'yung diaper bag sa likod ng seat mo para madaling abutan kung umiyak si Gabriel," sabi ni Sebastian habang isinasara ang trunk. Medyo paos pa ang boses niya, halatang antok pa pero alerto na ang kilos."Sige. Si Gabriel pala, nasaan na?" tanong ko habang inaayos ang seatbelt ko."Karga pa ni Seb sa loob, pinapasuso ng kaunting tubig. Papunta na sila rito," sagot niya bago umikot patungo sa passenger seat.Maya-maya, bumukas ang pinto ng garahe at lumabas si Seb, karga ang anak ko na nakabalot sa makapal na kumot na may disenyong dinosaur. Sumunod sa likod niya si Kuru na may b
Isabelle Cruz POV Puno ang kama namin ng mga damit, sapatos, at mga diaper ni Gabriel. Dalawang malalaking maleta ang nakabukas sa sahig, at kanina ko pa sinusubukang i-fold nang maayos ang emerald green dress na ibinigay ni Marco nang hindi ito nagugusot. Sa susunod na linggo na ang Architecture Gala sa Manila. Kahit anong gawin kong pagpapakabusy sa mga structural checklist ng Pine Haven nitong mga nakaraang araw, hindi ko na pwedeng iwasan ang katotohanan na kailangan na naming bumaba ng bundok. "Isabelle, kailangan mo ba talaga 'tong tatlong pares ng boots?" tanong ni Sebastian habang pumasok sa kwarto, bitbit ang isang tray ng bagong sterilisadong bote ng gatas ni Gabriel. "Kailangan 'yan, Sebastian. Hindi natin alam ang weather sa Manila, baka umulan. At saka magkaiba ang gagamitin ko para sa site layout visits at sa actual presentation sa investors bago ang gala," depensa ko habang maingat na inilalagay ang gown sa ibabaw ng maleta. Naupo si Sebastian sa gilid ng kama at pi
Sebastian (Kalix) POVMedyo sumasakit ang balikat ko paggising ko galing sa pagbubuhat ng mga glass panels kahapon. Tumingin ako sa orasan sa tabi ng kama—alas-singko y media pa lang ng madaling araw. Mas malamig ang hangin ngayon, ramdam ko kahit nakasara ang mga bintana ng kwarto namin. Sa tabi ko, mahimbing pa ang tulog ni Isabelle. Nakayakap siya sa unan niya, habang si Gabriel naman ay nakatihaya sa maliit niyang higaan sa gilid, bahagyang nakabukas ang maliit na bibig.Dahan-dahan akong bumangon para hindi sila magising. Nagsuot ako ng makapal na hoodie bago bumaba sa kusina. Pagdating ko sa ibaba, nagulat ako nang makita kong gising na rin si Seb. Nakaupo siya sa breakfast bar, may hawak na baso ng kape habang nakatitig sa tablet niya."Ang aga mo yata ngayon, Seb?" tanong ko habang lumalapit sa coffee maker para magsalin ng para sa akin."Hindi ako masyadong nakatulog, Sebastian," sagot niya nang hindi inaalis ang tingin sa screen. Iniharap niya sa akin ang tablet nang makaupo
Isabelle POVTahimik ang naging byahe namin pabalik sa subdivision mula sa site ng Pine Haven. Ang amoy ng basang lupa at putik mula sa construction site ay sumama sa amoy ng mga herbs na nasa likod ng sasakyan. Nakasandal ang ulo ko sa may bintana habang pinagmamasdan ang mga pamilyar na pino na nadadaanan namin. Kahit na maayos ang naging pag-uusap namin kay Architect Hernandez, hindi ko pa rin maiwasang maramdaman ang kakaibang tibok sa dibdib ko. Kilala niya ako. Alam niya kung paano ako gumuhit noong nasa Italy pa ako."You're overthinking again," basag ni Sebastian sa katahimikan habang maingat na inililiko ang SUV pumasok sa gate ng subdivision."Hindi naman sa ganoon, Sebastian. Medyo nabigla lang ako," sagot ko habang inaayos ang pagkakahawak sa tablet ko. "Architect Hernandez was one of the strict professors in Milan. Siya 'yung tipo na isang tingin pa lang sa lines mo, alam na kung kinopya mo lang o kung nanggaling talaga sa sarili mong ideya.""Pero narinig mo naman ang si
Isla Moretti POV Nang huminto ang van sa tapat ng "Moretti's Sweets," parang may kung anong rumeserba sa lalamunan ko. Ang makulay at masayang facade ng munti kong pangarap ay wala na. Ang glass window na pinag-ipunan ko nang matagal ay basag na, parang kristal na ikinalat sa bangketa. Ang signboa
Isla Moretti POVHindi pa man humuhupa ang puting usok ng harina sa lobby, narinig ko na ang muling pag-atungal ng mga makina sa labas. Mukhang hindi sapat ang pagiging "powdered donuts" ng unang wave para panghinaan sila ng loob."Kalix, meron pa!" tili ko habang daling-daling binubuksan ang isa p
Isla Moretti POVKung akala ko ay sapat na ang "harina tactics" para maging ligtas kami, nagkamali ako. Habang binabaybay namin ang kalsada palayo sa nagbabagang labi ng bakeshop ko, ramdam ko ang bigat ng katahimikan sa loob ng sasakyan. Hindi ito ang katahimikang komportable; ito ang katahimikan
Isla Moretti POVSabi nila, ang pagbe-bake ay isang sining. Kailangan ng tamang timpla, tamang temperatura, at higit sa lahat, matinding pasensya. Pero habang nakatayo ako sa loob ng underground firing range ng The Vault, suot ang dambuhalang noise-canceling headphones at protective goggles, pakira


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




