LOGINMagsasalita pa sana ito nang may lumapit na house attendant.“Sir Vincent, the legal packet from the city has just arrived.”Kinuha ni Vincent ang sobre nang hindi muna binubuksan. “Study hall.”Tumango ang attendant at mabilis na umalis.Agad na tumalim ang mga mata ni Kleo. “Is that about Leonard?”Hindi nagbago ang mukha ni Vincent. “Probably.”“Ang bilis naman.”“He has lawyers. They exist solely to be fast and deeply unpleasant.”“That’s darkly beautiful.”Nagsimula na itong maglakad patungo sa study hall. Sumunod si Kleo. Naturally.Pagkaraan ng apat na hakbang, huminto si Vincent at lumingon sa kanya. “No.”“Yes.”“This is not meant for you.”“That makes it ten times more interesting.”Tinitigan siya nito. Ngumiti siya. Nagpatuloy ito sa paglakad, at patuloy pa rin siyang sumunod. Of course.Ang study hall ni Vincent sa liwanag ng araw ay mas malala kaysa kung gabi. Kung gabi kasi, madaling isisi sa anino ang matinding atmospera ng silid. Ngayon? Masyadong malinaw ang lahat.Ma
Tumingin si Kianna sa kanyang juice para itago ang lumalabas na ngisi, subalit nabigo ito. Napansin iyon ni Kleo, naturally, at dahil alam niyang buhay pa naman siya, pinili niyang sumagot nang may kaunting panggigigil.“Wala naman. Slightly dramatic lang kapag ginagalaw ko nang mabilis.”Tumango si Vincent nang isang beses. “Good.”Napakurap si Gavin. “That’s it? iyon lang?”“What?” tanong ni Vincent sa patag na boses.“I don’t know. Akala ko may kasunod na sampung bagong utos at isang biglaang route change.”“There may still be one.”“Ah.” Sumandal si Gavin sa upuan. “There he is. Ang kilala nating Vincent.”Kumagat si Kleo sa kanyang toast. “Comforting.”Dapat ay nanatiling normal ang almusal pagkatapos niyon. Subalit siyempre, hindi iyon nangyari.Itinuro ng bata ang kanyang kutsara kay Vincent. “Did you laugh last night?”Bumagsak ang isang napakabigat na katahimikan. Dahan-dahang ibinaba ni Lucien ang kanyang tasa. Tiningnan ni Vivian ang kanyang anak. “Where did you hear that i
Tumingin si Kianna sa kanyang juice para itago ang lumalabas na ngisi, subalit nabigo ito. Napansin iyon ni Kleo, naturally, at dahil alam niyang buhay pa naman siya, pinili niyang sumagot nang may kaunting panggigigil.“Wala naman. Slightly dramatic lang kapag ginagalaw ko nang mabilis.”Tumango si Vincent nang isang beses. “Good.”Napakurap si Gavin. “That’s it? iyon lang?”“What?” tanong ni Vincent sa patag na boses.“I don’t know. Akala ko may kasunod na sampung bagong utos at isang biglaang route change.”“There may still be one.”“Ah.” Sumandal si Gavin sa upuan. “There he is. Ang kilala nating Vincent.”Kumagat si Kleo sa kanyang toast. “Comforting.”Dapat ay nanatiling normal ang almusal pagkatapos niyon. Subalit siyempre, hindi iyon nangyari.Itinuro ng bata ang kanyang kutsara kay Vincent. “Did you laugh last night?”Bumagsak ang isang napakabigat na katahimikan. Dahan-dahang ibinaba ni Lucien ang kanyang tasa. Tiningnan ni Vivian ang kanyang anak. “Where did you hear that i
“Steven’s line covers the lower bend. One guard rotates the upper path. The bridge can be sealed in four seconds flat.”Dahan-dahang lumingon si Kleo. “Na-time mo ang tulay?”“Yes.”“Syempre naman.”Naglakad ito patungo sa terrace doors, sinuri ang panlabas na latch, pagkatapos ay sa side hall, bago sa bedroom arch, na parang isinasaulo ang silid kahit halatang kabisado na nito ang bawat pulgada.Pinanood ito ni Kleo. Pagkatapos ay sumandal ang isang balikat sa hearth.“Hindi mo pa rin nakuha ang pangalan.”Tinitigan siya ni Vincent.“Yung collector.”“No.”“Bakit?”“Dahil akin iyon.”Lumamig muli ang ekspresyon nito. “That answer gets worse every time you say it.”“At gayunpaman, akin pa rin.”Lumapit ito pabalik sa main room at tumigil ilang hakbang ang layo.“Dito tayo palaging nagkakamali,” sabi nito.Napakurap siya. “Excuse me?”“Akala mo ang pagbibigay sa akin ng pangalan ay nangangahulugang inaangkin ko ang sakit.”“Hindi iyon ang sinabi ko.”“Iyon ang nasa ilalim.”Bumuka ang
Nagising si Kleo na may bitbit na inis sa kanyang dibdib.Hindi dahil may masamang panaginip na dumalaw, at hindi rin dahil sa anumang sigaw sa kalaliman ng gabi. Kundi dahil sa sobrang ganda ng umaga sa cliff villa three na parang isa itong napakapersonal na insulto sa kanyang sistema.Pagmulat ng kanyang mga mata, ang dagat ng hamog sa labas ng mahabang bintana ay nagniningning sa kulay ng silver-blue. Ang ambon mula sa malayong falls ay kumikislap sa hangin, habang ang unang sinag ng araw ay maingat na tumatagos sa manipis na kurtina—na parang may sarili itong eleganteng agenda na ayaw niyang pakialaman.“Napaka-unfair talaga,” pabulong niyang reklamo habang nakatalukbong pa ang kalahati ng kanyang katawan sa kumot.Para sa kanya, kapag ganito kaganda ang paligid, dapat ay may awtomatikong discount man lang sa lahat ng emotional damage na nararanasan niya.Isang mahinang katok ang pumutol sa kanyang pagmumuni-muni. Hindi ito malakas. Tatlong eksaktong katok na may sariling disiplin
At doon na nga. Ang tawa ni Kianna ay simpleng ingay lamang. Subalit ang kay Kleo ay mas malala. Dahil hinila nito ang hangin palapit. Dahil pinainit nito ang malamig na gabi. Dahil pinalambot nito ang buong hangal na gabing iyon para maging mas magaang kahit sa isang segundo lamang.At dahil bago pa man ito mapigilan ni Vincent—tumawa rin siya.Maikli. Mababa. Subalit totoo.Natigilan si Kleo. Dahan-dahan itong lumingon sa kanya na parang nakasaksi ito ng isang bulalakaw na nanlait ng tao.“Wait.”Agad siyang tumigil. Too late.Nanlaki ang mga mata nito. “No, no, no. Ano iyon?”“Wala.”“Liar.” Lumapit ito nang kaunti, tuwang-tuwang tunay. “Marunong ka pa lang tumawa nang totoo.”Tumuwid siya ng tayo. “That was a miscalculation.”“That was a literal laugh.”“It wasn’t.”“It literally was.”Nagsimula na itong maglakad patungo sa linya ng villa. Naturally, sumunod siya.“Vincent.”“No.”“Do it again.”“No.”“Kahit isang beses pa.”“No.”“Ang daya mo naman.”“It was purely accidental.”







