Se connecter“Anong kailangan mo?” agad na tanong ni Zedhryx, bahagyang napahigpit ang tindig, tila inihahanda ang sarili sa kung ano mang hihilingin.
Mahina ang boses ni Alice nang sumagot, may halong pag-aalangan. “Yung telang nakatakip sa mata ko kanina… pwede mo bang isuot ulit sa akin?”
Sandaling nagulat si Zedhryx, bahagyang kumunot ang noo. &ldqu
“Anong kailangan mo?” agad na tanong ni Zedhryx, bahagyang napahigpit ang tindig, tila inihahanda ang sarili sa kung ano mang hihilingin.Mahina ang boses ni Alice nang sumagot, may halong pag-aalangan. “Yung telang nakatakip sa mata ko kanina… pwede mo bang isuot ulit sa akin?”Sandaling nagulat si Zedhryx, bahagyang kumunot ang noo. “Bakit?”Napabuntong-hininga si Alice, tila walang ibang paraan kundi ipaliwanag kahit papaano. “Out of sight… out of mind,” mahina niyang sagot.Kahit pa hindi direkta ang sinabi niya, agad na naintindihan ni Zedhryx ang ibig niyang ipahiwatig. Marahan siyang napaubo bago yumuko at kinuha ang manipis na lace na nakahandusay sa sahig. Dahan-dahan niya itong itinaas at maingat na
Sa sumunod na segundo, mabilis na iniabot ni Zedhryx ang kamay at walang pag-aalinlangang itinulak ang pinto. Ngunit pagkasilip pa lamang niya sa loob, tila natigilan siya sa kinatatayuan, parang biglang nabura ang lahat ng iniisip niya.Agad na bumigat ang hangin sa paligid, napuno ng malamig at nakakatakot na presensya. Dahan-dahang bumaling ang kanyang tingin kay Zane, matalim at mapanganib, na para bang kayang pumatay ng tingin lamang. “Tumingin ka?” malamig niyang tanong.Halos mapaatras si Zane sa takot, sumandal sa pinto habang pilit na pinipigilan ang panginginig ng kanyang boses. “Kung hindi ako tumingin, paano ko malalaman na siya pala ang sister-in-law ko?” mabilis niyang depensa. “Huwag mong sabihing pagseselosan mo pa ‘to? Wala naman akong nakita! Natatakpan siya ng damit at mga petals, okay? At saka, kung hindi
Maagang dumating si Doleno sa private resort na iyon, dala ang balitang narinig niya, may isang exclusive drinking party para sa negosyo, at dadalo roon si Zedhryx.Hindi niya pinalampas ang pagkakataon.Pinaghandaan niya iyon nang husto, halos wala nang iniwan sa pagkakataon. Nagdala siya ng mamahaling regalo, inayos ang lahat ng detalye, at sinigurong magiging perpekto ang gabing iyon. Ngunit sa kabila ng lahat ng paghahandang ginawa niya, isa-isa lamang iyong bumagsak.Hindi man lang sinulyapan ni Zedhryx ang antique calligraphy scroll na pinaghirapan niyang makuha. Kahit pa napakamahal at bihira nito, tila wala lang iyon, parang isang ordinaryong bagay na walang halaga. Hindi rin umubra ang isa pa niyang “regalo”, isang batang babae na maingat niyang pinili, maganda at inosente ang itsura. Maingat niyang ipinaabot ang intensyon, pero ang natanggap lang niya ay isang malamig na tingin.Para bang gulay lang ang tinitingnan nito.Unti-unting pinawisan si Doleno. Nagsisimula na siyang
“Napakawalanghiya mo! Anong klaseng tingin ‘yan!” halos sumabog sa galit si Alejandro, nanginginig ang boses sa pagpipigil.Ngunit bago pa siya tuluyang makapagsalita, bumukas ang pinto ng ward mula sa loob.Agad na napalingon sina Alejandro at Alena. Sa isang iglap, tila nakalimutan nila si Alice at dali-daling lumapit sa pinto.“Harvey, kumusta si Angela?” sabay nilang tanong, halatang puno ng pag-aalala.Napabuntong-hininga si Harvey, halatang pagod, bago sumagot, “She’s fine for now. Pwede na kayong pumasok.”Pagkatapos magsalita, napatingin siya kay Alice. Napansin niya ang bahagyang pamamaga at pamumula ng pisngi nito, isang bakas na hindi niya pinalampas. Bumigat ang tingin niya, ngunit wala siyang sinabi.Hindi na nag-aksaya ng oras si Alena. Agad siyang lumapit sa kama at halos yakapin ang anak.“Anak ko… kumusta ka? Masakit ba? May iba ka bang nararamdaman?” sunod-sunod niyang tanong, nanginginig ang boses sa takot.Mahinang ngumiti si Angela, tila pilit pinapakalma ang ina.
Agad na nagbago ang ekspresyon ni Angela nang makita si Harvey. Mula sa pagod na mukha ay napalitan iyon ng mahinhin at halos mapaglarong ngiti. Bahagya siyang yumuko at parang nahihiyang nagsalita, “Ikaw kasi… pinagod mo ako.”Napailing si Harvey, halatang walang laban sa lambing nito. “Ikaw kaya ang nang-akit sa akin,” sagot niya, may halong helpless na ngiti. Itinaas pa niya ang bitbit na plastic bag. “I bought chicken porridge for you. Kain ka muna para mabawi mo lakas mo. Huwag kang puro ‘I’m tired’ diyan.”“Ang kulit mo talaga…” mahinang reklamo ni Angela, ngunit bakas sa boses niya ang lambing.Hindi pa tuluyang humuhupa ang eksenang iyon nang sumunod agad ang susunod na shooting, ang laban sa gitna ng kagubatang kawayan.Mahigit dalawang oras silang tinuruan ng martial arts instructor. Halos kabisado na nila ang bawat galaw, mula sa pag-atras, pag-iwas, hanggang sa eksaktong anggulo ng pag-atake. Sa totoo lang, balak ng direktor na gumamit ng stunt doubles. Ngunit dahil mahusa
Pagbalik nina Harvey at Angela sa dressing room, halatang mabigat ang kanilang mga hakbang. Pareho silang tahimik, at ang dating kumpiyansa sa kanilang mga mukha ay napalitan ng lungkot at pagkadismaya. Napatigil si Angela sa harap ni Harvey, tila hindi alam kung saan magsisimula. Ilang segundo siyang natigilan bago tuluyang pumatak ang isang luha mula sa gilid ng kanyang mata.“Harvey… do you blame me?” mahina niyang tanong, halos pabulong, habang nanginginig ang boses. “Galit ka ba kasi hindi ko tinanggap ang kondisyon ni Alice?”Hindi nagdalawang-isip si Harvey. Lumapit siya at marahang pinunasan ang luha sa pisngi ng dalaga, bakas sa kanyang mga mata ang awa at pag-aalala. “Why would I blame you?” sagot niya, malumanay ngunit puno ng paninindigan.Parang nabunutan ng tinik si Angela. Agad siyang yumakap kay Harvey, para bang doon lamang siya nakakahanap ng ligtas na sandalan. “Harvey… thank you,” bulong niya, puno ng emosyon. “Thank you for trusting me, for understanding me. Hind







