ログインThe meeting happened that afternoon.Heavy. Intense.But clear. Kael took full accountability. He explained the rationale behind the changes, apologized for the misalignment, and clarified that my team executed based on approved directives. Walang paligoy-ligoy. By the end of it, the client agreed to stay conditionally. May revisions ulit. May pressure pa rin.Pero buo at malinis ang pangalan ko at ng team. Paglabas ng boardroom, ramdam ko ang panghihina ng katawan ko. Doon ko lang narealize kung gaano kabigat ang araw na ito.Kael walked beside me hanggang sa hallway.“You okay?” tanong niya, mahina.Tumango ako, kahit nangingilid ang luha dahil ko lang na-experience ‘yung ganitong kabigat na problema.“Thank you,” sabi ko. “You didn’t have to—”“Yes, I did,” sagot niya. “Because I’m courting you and I love you. And this is part of it.”Huminto siya sa harap ko.“But you also need to know something,” he continued. “There will be days like this… messy, complicated. And I won’t
Cataleya’s Point of View Akala ko magiging okay na ang lahat, akala ko hindi magiging problema kung makita ng lahat kung anong meron sa amin ni Kael… pero hindi pala. Nagkamali ako. Kinabukasan, pagkatungtong ko pa lang sa 47th floor, ramdam ko na agad ang kakaibang tensyon sa hangin. May mga bulong-bulongan sa floor, mabilis na lakad ng mga staff, at seryosong mukha ng mga managers… bihirang mangyari nang sabay-sabay. Hindi pa man ako nakakaupo nang lumapit agad ang team lead namin sa akin.“Ma’am Cataleya, There’s an emergency meeting in the conference room. Right now.” Napatigil ako, biglang dumagundong ang kakaibang kaba sa dibdib. Pagpasok ko sa conference room, naroon na ang ilang department heads. Sa screen sa unahan, naka-flash ang pangalan ng isang malaking client… isa sa pinakamahalagang account ng kumpanya.May problema.Malaki.Iyon agad ang pumasok sa isip ko.“The client is threatening to pull out,” diretsong sabi ng manager. “They’re unhappy with the latest p
Continuation... Bumalik ako sa trabaho. Emails, reports, follow-ups, revisions… walang tigil. Parang lahat ng pending tasks sabay-sabay nagpakita. By mid-morning, halos hindi ko na namalayan ang oras. Ang tanging pahinga ko lang ay pag-inom ng kape at paminsan-minsang pagtingin sa phone ko…umaasang may message siya.At hindi naman niya ako binigo.Kael: Huwag pagurin ang sarili. Me: Ikaw ang huwag masyadong seryoso diyan sa meeting niyo.Hindi pa man ako nakakabalik sa ginagawa ko—Kael: Don’t forget to rest if needed. My heart softened. Kahit sobrang busy siya, iniisip pa rin niya ako. Lumipas ang oras na parang walang hanggan. Dumating ang tanghali nang hindi ko namamalayan. Hindi pa rin tapos ang meeting nila… alam ko iyon dahil ang assistant ni Kael ay dumaan sa harap ko para kumuha ng documents. Nasa gitna ako ng paggawa ng report nang biglang nag-vibrate ang phone ko. Kinuha ko ‘yun gamit ang isang kamay at chineck. Kael: I miss you. Huminto ang mga daliri ko sa key
Cataleya’s Point of View Monday Morning Handa na akong pumasok sa opisina. I’m wearing a black blazer and trouser combination ready for the workday. Dala-dala ang bag ko, bumaba na ako ng hagdan… kaso hindi ko inaasahan ang madadatnan ko pagbaba, biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Nandoon si Kael sa sala, nakaupo habang kausap si Daddy. Fresh na fresh siya sa suot niyang office attire… gray suit, crisp white polo, at perfectly styled na buhok. Napatayo siya nang makita niya ako at agad na ngumiti. “Good morning, Leya,” bati niya, at ramdam ko ang init sa dibdib ko habang nakatingin sa kanya. Naglakad ako palapit sa kanila. “Good morning… what are you doing here?” tanong ko, medyo nagtataka. “Sinusundo ka, sabay na tayo pumasok sa opisina,” sagot niya, simple pero may lambing sa tono ng boses. What? Pumunta lang siya dito para sunduin ako? If I’m not Mistaken ibang way ang bahay niya at hindi niya madadaanan ang subdivision namin.Biglang sumingit naman si Daddy,
CATALEYA's point of view Matapos naming kumain ng lunch, kusa akong tumayo at tinulungan si Mommy sa pagliligpit ng mesa. Kinuha ko ang mga plato, baso, at kubyertos, habang si Mommy naman ay maingat na inaayos ang mga natirang ulam. Kapag ganito, hindi umaasa si Mommy sa mga katulong namin. Gusto niya siya ang nag-aasikaso sa amin at gumagawa ng ibang gawaing bahay. Sa gilid ng mata ko, nakita ko si Daddy na tumayo at tumingin kay Kael. “Kael,” tawag ni Daddy, kalmado pero may bigat pa rin ang boses. “Samahan mo ako sa garden. Mag-uusap lang tayo sandali. Sumama ka na rin, Caleb.” Tumango agad si Kael. “Yes, sir,” tapos tumayo. Bumaling muna siya sa akin, parang nagpapaalam na sasama muna siya kina Dad, kaya ngumiti ako saka tumango. Naglakad silang tatlo palabas ng dining area, at nakasunod lang ako ng tingin sa kanila.Eto na naman. ’Yung kaba. ’Yung pakiramdam na parang may interview na mangyayari kay Kael... mas seryoso pa sa board meeting ang magaganap, sigurado ’yun. U
Lunch began. Mommy served the dishes; everything was hot, fresh, and delicious—shrimp sinigang, chicken pastel, beef caldereta, pork hamonado, at lumpiang shanghai. Kahit simpleng setting lang sa dining room, ramdam mo ang effort ni Mommy na maging special ang araw na ito. At sobra akong touched at masaya dahil ganito si Mommy. Habang kumakain kami, Kael was careful and polite. At minsan bumubulong siya sa akin kung anong gusto ko. Pinag-hihimay din niya ako ng shrimp—parang sa aming dalawa, siya ’yung taga-rito at ako ’yung bisita. Ramdam na ramdam ko ang pag-init ng aking pisngi kaya medyo yumuyuko ako para hindi mahalata nila Dad. Hanggang dito sa mansion, kaharap ang parents ko, inaasikaso pa rin niya ako. “Wow, you two look so sweet. It seems like you’re already used to taking care of my daughter, Kael,” Mommy suddenly spoke. We both looked at her, and she had this big, delighted smile, like she was feeling na kinikilig. Kael smiled and glanced at me briefly. “Y







