LOGIN(Stefanie’s POV)
Kung may award lang ang universe para sa “Pinaka-Walang Pasok Pero Biglang Na-ambush na Duty,” feeling ko panalo ako ngayon. Kasi imbes na nakaupo ako sa kwarto ko, kumakain ng pancit canton habang nanonood ng k-drama, andito ako ngayon, nakatayo sa harap ng isang malaking wooden door na parang hindi pinto kundi portal papunta sa ibang dimensyon. “Ms.Rivera” tawag ni Dr. Santos sa akin, ‘yung medical director namin, habang inaayos ang coat niya. “Huwag kang kabahan. Sundan mo lang ako, and let me do the talking—unless kausapin ka directly. Got it?” Napalunok ako. “Doc, baka naman puwedeng i-decline ko na lang ito? Hindi ba puwedeng si Nurse Jenny na lang? Mas… sophisticated siya. May pa-English-English pa sa rounds.” Umiling siya, pasimpleng ngumiti. “Sa Lahat ng recommendations and CV na binigay namin, ikaw ang pinili, Stefanie. Hindi siya o kung sino pang nasa isio mong e-proxy sayo.” Ayun na nga. Doña Beatriz Zubiri. Ang alamat. Ang bruhang alamat ng Maynila—at least or sabihin na rin natin - ng Asia.... iyon ang tawag ng mga nurse kapag nagtsi-tsismisan. Ang matriarch na hindi mo pwedeng tingnan ng diretso kung ayaw mong lamunin ng lupa. Ang babaeng may hawak ng kalahati ng industriya ng real estate at business empire ng bansa at may-ari ng pinakamalaking airline company sa Asia. At ngayon, ako ang tatawaging private nurse niya. Habang tumutunog ang heels ko sa polished na sahig ng mansion, halos mabingi ako sa katahimikan. Wala man lang TV, wala ring nag-uusap. Parang lahat ng tao dito may invisible rule na bawal magsalita nang malakas. Pagdating namin sa loob, sinalubong kami ng isang babae na mukhang hindi tumanda mula 1980s—matikas, naka-uniform na gray, at walang ibang aura kundi “I run this household.” “Good afternoon po,” bati ko, pilit na ngumiti. Hindi niya ako pinansin agad. Sinukat muna ako mula ulo hanggang paa. “So… this is the nurse? Mukhang bata pa.” Sumingit si Dr. Santos. “Yes, Yaya Loring. She’s one of our best in the ward. May sense of humor, kaya bagay kay Doña.” Tumikhim ako. “Pashneya, Sense of humor agad ang pambenta?” bulong ko kay Doc. “Shh,” sagot niya. Bago pa ako makapag-react, bumukas ang double door papunta sa main living area. At doon ko unang nakita si Doña Beatriz. Hindi siya mukhang matanda na dapat nasa ospital. Nakaupo siya sa isang wingback chair, naka-silk na emerald green robe, may perlas sa leeg at pulseras na mas mahal pa sa buong sweldo ko sa isang taon. Pero ang mata niya—sharp. Hindi mata ng isang lola. Mata ng isang general na sanay mag-utos ng gera. “Doc,” malamig ang boses niya. “So ito na ba ang kapalit sa mga useless na nurses na pinadala mo last week?” Napakagat-labi ako. Aba, hindi pa nga ako nakakaupo, tinawag na akong kapalit Dr. Santos tried to smooth things over. “She’s Stefanie Rivera, Doña. Dedicated, skilled, and compassionate. I think she’s exactly what you need.” Finally, tumingin siya sa akin diretso. Para bang X-ray ang mga mata niya na tumatagos sa balat. “Stefanie, huh?” dahan-dahan niyang sambit, para bang tinitikman ang pangalan ko. “Mukhang probinsyana. But your CV was attractive and interesting. Marunong ka bang magsalita ng English? Yung totoo.” “A little po,” sagot ko agad, medyo nanginginig ang boses. Napataas ang kilay niya. “A little? That’s not very reassuring.” Huminga ako nang malalim. Bahala na. “Fluent po ako, Doña. Pero English doesn’t save lives in the hospital. Skills do.” Narinig ko ang mahinang “Oh my God” ni Yaya Loring sa gilid, parang gusto na niya akong palabasin. Pero hindi ko nakita na nagalit si Doña Beatriz. Sa halip, bahagya siyang ngumiti—pero ‘yung tipong smile na hindi mo alam kung natutuwa siya o pinagtitripan ka. “May angas,” sabi niya. “Finally, someone with backbone.” Nagpatuloy ang maikling silence. Ako naman, gusto ko nang lumubog sa sahig. “Stefanie” sabi niya bigla, “I have read your CV but I wanna hear it straight from you, tell me something. Bakit ka nurse?” Nagulat ako. “Po?” Hindi ko naman ginustong mapunta dito pero mukhang magigisa pa ako sa screening at interrogation.Pag minamalas nga naman.... “Hindi kita tatanungin kung ano ang kaya mong gawin. I want to know… bakit? Bakit nurse? Out of all careers.” Tumingin ako kay Doc, pero umiwas siya ng tingin. Ah, so ganito pala. Interview pala ito. “Honestly po?” sagot ko. “Because I wanted to prove people wrong.” “Wrong about what?” “That we’re weak. That people like us—ordinary families—don’t matter. My father… he was terribly sick and hardly managed in hospital room dahil walang nagbigay ng proper care. And I promised myself, hindi mauulit iyon sa iba. Not on my watch.” Tahimik ang buong sala. Narinig ko lang ang mahina niyang pagtapik ng daliri sa armrest ng upuan niya. “So it’s personal,” bulong niya. “Yes po. Very personal.” “Good.” Bahagya siyang tumango. “I like personal. Passion drives people better than money.” Nagulat ako sa sagot niya. For someone na tinatawag na greedy matriarch, hindi ko in-expect na iyon ang sasabihin niya. Bago pa tumagal ang tensyon, biglang sumingit ang driver na mukhang kanina pa nakatayo. “Doña, oras na po ng gamot ninyo.” “Bring it here,” utos niya, hindi man lang tumingin. Ako na ang iminwestra ni Doc at inabutan ng pill box. Lumapit ako sa kanya, medyo kinakabahan pa rin. “Doña, here’s your medication. With water po.” Tinignan niya ako, tapos imbes na kunin agad, she said, “Feed it to me.” Nanlaki ang mata ko. “Po?” “Don’t make me repeat myself, hija. You’re my nurse, aren’t you?” Okay. Challenge accepted. Nilagay ko ang tablea sa kamay ko, inalalayan ang baso ng tubig, at diretso ko siyang pinainom. Pagkatapos niyang inumin, pinatong niya ang baso, saka ngumiti ulit—this time mas genuine. “Hmm. Steady hands. Hindi ka man lang nanginig.” Ngumiti ako, kahit nanginginig na ang kaluluwa ko sa loob. “Sanay na po, Doña. Kahit sa mas malalalang pasyente.” Tumawa siya. Malutong pero malamig. “Good. You’ll need that skill in this house.” Nagkatinginan kami ni Doc. Ano raw? Anong ibig sabihin nun? Bago pa ako makapagtanong, tumayo si Doña Beatriz nang dahan-dahan. “Stefanie from now on, you’ll be staying here in the mansion. I don’t like nurses who come and go. I want consistency.” Para akong natuliro. “Po? Staying… here?” “Yes. You’re not just my nurse anymore. You’re about to become part of my household.” At doon ko naramdaman—yung weird na kilabot sa dibdib ko. Yung pakiramdam na parang isang pintuan ang binuksan, at hindi ko alam kung makakalabas pa ako kapag tumuloy ako. “Welcome to my world, Stefanie” dagdag ni Doña Beatriz, sabay lakad papalayo. Naiwan ako roon, hawak pa ang baso ng tubig, parang biglang lumiit ang buong katawan ko. Yaya Loring cleared her throat, saka lumapit. “Miss Nurse,” bulong niya, malamig ang tono. “Kung ako sa’yo, umalis ka na habang kaya mo pa. This house… swallows people alive.” At sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung biro ba iyon o warning."Isuot mo ang kwintas na iyan, Stefanie... hindi dahil kailangan mo ng proteksyon ni Doña Beatriz, kundi dahil gusto kong makita ng buong mundo na sa bawat pagtibok ng puso mo, ako ang nagmamay-ari ng bawat segundo ng buhay mo."Ang boses ko ay bahagyang pumiyok habang isinasabit ko ang maliit na pendant sa kanyang leeg. Nandito kami sa balkonahe ng aming private villa sa New Zealand, malayo sa usok ng Zubiri Tower at sa galamay ng mga kaaway na pilit kaming pinaghiwalay. Ang hangin dito ay malamig, humahaplos sa aming mga balat, pero ang init na nanggagaling sa mga mata ni Stefanie ay sapat na para tunawin ang anumang yelong namuo sa aking pagkatao sa loob ng mahabang panahon. Pinagmasdan ko ang repleksyon niya sa salamin... ang nurse na dati ay tinitingnan ko lang bilang isang obligasyon, ngayon ay ang reynang nagpabagsak sa lahat ng pader na itinayo ko."Adrian... akala ko ay pagod ka na sa mga laro ng lola mo. Akala ko ay ayaw mo na sa bigat ng pangalang Zubiri... ayaw mo na sa ak
"Ibagsak mo ang baril na iyan, Adrian... hindi iyan ang paraan para bawiin ang kumpanyang matagal mo nang isinuko sa akin."Ang boses ni Marcus ay tila isang malat na musika na humihiwa sa tensyon sa loob ng ballroom ng Zubiri Tower. Pero hindi ang presensya ni Marcus ang nagpatigil sa tibay ng aking paninindigan... kundi ang babaeng dahan-dahang lumabas mula sa likod ng malaking screen. She was draped in a crimson silk dress... her movements were fluid, elegant, and dangerously familiar. Nang magtama ang aming paningin... naramdaman ko ang isang malamig na haplos ng nakaraan na akala ko ay tuluyan ko nang nabaon sa limot noong naging nurse pa lang ako ni Doña Beatriz. Ang kabanatang ito na pinamagatang Past Returns ay ang huling piraso ng puzzle na hindi ko inaasahang makikita sa gitna ng digmaang ito."Elena? How... how are you even here? You were supposed to be in Geneva... years ago," bulong ni Adrian, ang kanyang boses ay nanginginig sa halong gulat at isang emosyon na hindi ko a
"Ibagsak ang lahat ng satellite feed sa sector seven... ngayon din! Ayokong may makalampas na kahit isang pixel ng impormasyon tungkol sa kinalalagyan namin habang hindi ko pa nakikita kung sinong hudas ang naglakas-loob na gambalain ang pamilya ko."Ang boses ko ay umalingawngaw sa loob ng advanced command center ng aming private jet habang lumilipad kami palayo sa nagbabagang guho ng 'The Vault'. Ang kabanatang ito na pinamagatang A New Threat ay isang malupit na paalala na sa mundong aming ginagalawan... ang kapayapaan ay isang marupok na ilusyon lamang. Akala ko ay sapat na ang pagsabog ng server ni Lola Beatriz para maputol ang mga kadenang nakagapos sa amin ni Stefanie... pero nagkamali ako. May mas malalim na galamay ang nakapulupot sa legasiya ng mga Zubiri... isang pwersang hindi namin nakita dahil masyado kaming nabulag sa mga multo ng nakaraan."Adrian, kailangan nating kumalma... nasa atin na si Mateo, ligtas na ang anak natin," bulong ni Stefanie habang mahigpit niyang ya
"Bitiwan mo ang tablet na iyan, Stefanie... hindi mo alam ang pintong binubuksan mo sa bawat segundong panonood mo sa videong iyan."Ang boses ni Adrian ay bumasag sa lamig ng madaling araw dito sa balkonahe ng aming villa sa Amanpulo. Ang kanyang tinig ay hindi galit... ito ay puno ng pagbabala... isang uri ng takot na ngayon ko lang narinig sa loob ng pitong taon naming pagsasama bilang mag-asawa. Ang kabanatang ito na pinamagatang The Untold Truth ay ang simula ng pagguho ng katahimikang pilit naming binuo. Akala ko ay tapos na ang lahat nang makuha namin si Mateo mula sa mga Valderama... akala ko ay ang tanging kalaban na lang namin ay ang pagpapalago ng Zubiri International Airlines... pero nagkamali ako. Ang katotohanan ay tila isang sumpa na hindi namamatay... naghihintay lang ito ng tamang pagkakataon para muling sumibol sa gitna ng aming paraiso."Adrian, nakita ko ang anino sa CCTV footage... may kinuha siyang folder bago nasunog ang ebidensya sa hangar pitong taon na ang na
"Mommy, bakit kailangang si Daddy lagi ang nasa harap ng cockpit kapag aalis tayo? I can assist him... I already memorized the pre flight checklist for the Zubiri G700."Napatingin ako sa aking pitong taong gulang na anak na si Mateo habang inaayos ko ang kanyang necktie. Ang batang ito... he is literally a carbon copy of his father. Mula sa matang mapanuri hanggang sa kurbada ng kanyang labi kapag seryoso siya... he is every bit a Zubiri. Pero sa kabila ng awtoridad na ipinapakita niya sa murang edad... nakikita ko pa rin ang lambot ng puso na nakuha niya sa akin. Ang kabanatang ito na pinamagatang Years Later ay patunay na ang aming 'Home' ay hindi lang nanatiling pangarap kundi naging isang buhay na realidad. Pitong taon na ang lumipas mula nang matapos ang madugong corporate war laban kina Julian at Bianca... at sa loob ng pitong taon na iyon... marami nang nagbago sa Zubiri International Airlines."Mateo... let your father have his moment... alam mo naman na gusto niyang siya ang
"Stef... bago tayo tuluyang lamunin ng katahimikan ng gabing ito, gusto kong malaman mo ang isang bagay na matagal ko nang itinago sa likod ng aking kayabangan." Hinawakan ko ang iyong mga kamay... ang mga kamay na dati ay nandidiri akong mahawakan noong isa ka pa lamang nurse na pilit isinisiksik ni Lola sa buhay ko. Sino nga ba ang mag-aakala na ang babaeng binansagan ko noon na 'The Nurse Who Ruined My Life' ang siya palang magliligtas sa akin mula sa sarili kong kadiliman? Tinitigan ko ang bawat linya sa iyong palad... ang mga kamay na humilom hindi lang sa mga sugat ng katawan ko, kundi sa mga lamat ng pagkatao ko. Noong una tayong magkita, akala ko ay sinira mo ang perpekto kong mundo. Akala ko, ikaw ang magiging mitsa ng pagbagsak ng aking imperyo, ang maayos kong plano, at ang mataas kong lipad bilang isang Zubiri. Galit ako sa iyo dahil pumasok ka sa buhay ko nang walang pasintabi... bitbit ang iyong prinsipyo na hindi nabibili ng pera at ang tapang na hindi natitinag ng aki
“Nasaan ang baby ko?”Walang sumagot.Ang unang bagay na narinig ko ay ang mahinang patak ng ulan sa labas ng bintana. Parang may rhythm—steady, calm, almost cruel. Kasi sa loob ko, walang steady. Walang calm.Puting kisame.Puting ilaw.Puting kumot.Amoy antiseptic.At isang mabigat na katahimika
“Hija… hindi mo kailangang maging matatag palagi.”Napapikit ako sa marahang tinig ni Doña Beatriz habang hawak niya ang kamay ko. Mainit. Matatag. Parang sandigan sa gitna ng bagyo.“Nandito ako,” dagdag pa niya, bahagyang hinigpitan ang hawak. “At kahit gaano ka pa kalakas, kahit gaano ka pa kata
“Adrian, mahal, relax ka lang...nakatingin sila.”Ngumiti si Bianca habang inaayos ang pagkakakapit ng kamay niya sa braso ko, para bang karapatan niya ‘yon. Para bang hindi ko nararamdaman ang paninikip ng dibdib ko sa bawat segundo na kasama ko siya sa red carpet ng charity gala na ‘to.“Hindi ak
Sa loob ng malawak na hall ng Zubiri estate, nagsimulang bumigat ang katahimikan matapos ang kaguluhang sumabog kanina sa opisyal na pagbabasa ng huling habilin ni Doña Beatriz. Ang mga bintanang may kurtinang burgundy ay tila mga matang nagmamasid sa bawat bulungan, at ang malalaking chandelier ay







