Chapter 3 Night Shift Chronicles

Stefanie’s POV

Suave naman ang buhay ko bilang nurse bago ako napasok sa mundo ni Doña. Siyempre maraming katoxican sa life pero keribels ang mga kinemerut dahil ineenjoy ko lang lahat.

“Stef! Quick! Bed 12, BP dropping!” sigaw ni Marites habang nakahawak ang clipboard at halos maipit ang stethoscope sa leeg niya.

“On my way!” sabay abot ko sa crash cart. Sa hospital, parang palaging may giyera kahit gabi. Sa bawat beep ng monitor, may tension, may adrenaline, at syempre—may konting drama.

Paglapit ko kay Mang Rico sa Bed 12, nakita ko agad ang lungs na parang laban na sa hangin. “Mang Rico, kumusta po?”

“Huwag ka na magsalita, nurse! Baka ma-stress ako,” nakangiti siyang pilit pero halatang nahihirapan.

“Eh di, samahan mo ako sa paghinga. Inhale… exhale… inhale… exhale…” nag-acting coach na parang drama teacher.

Tumawa siya, kahit kaunti lang ang boses. “Ang galing mo mag-act, Stefanie. Nurse ka lang ba o artista?”

“Masaya ako na nagugustuhan niyo po. Nurse ako talaga. Drama optional,” sabay turok ng IV line para masigurado na stable ang pressure niya.

Pagkatapos ng tension, bumalik kami sa nurses’ station.

“Stef, ang bilis mo talaga,” sabi ni Doc Santos, ang shift in-charge namin, at medical director din habang iniinspeksyon ang chart. “Paborito ka ng pasyente, ha. Laging may ngiti kahit kapag code blue.”

“Eh kasi po, Doc… may humor, may tapang. Combination lang po,” sagot ko, sabay ngisi.

“Combination?” singit ni Marites, pilit humihinga sa kakatawa. “Ah, kaya pala lagi kang hinahabol ng drama sa ER.”

“Drama? Ako po ba? Hindi. Ang drama dito, yung pasyente niyo ang bida, ako lang narrator,” natatawa akong sagot.

“Stefanie, remember, someday you’ll get bigger responsibilities. Don’t just rely on charm and humor,” sabi ni Doc.

“Opo, Doc. Pero kahit paano, may charm, may humor… yun lang ang arsenal ko laban sa life,” sagot ko, sabay tapik sa kanyang braso.

Break time, umupo ako sa maliit na pantry. May tatlong mesa, dalawang electric fan, at amoy adobo na tila sumasabay sa hangin ng gabi.

“Stef, alam mo ba kung bakit favorite ka ng patients?” tanong ni Jenny, co-nurse ko.

“Bakit po?”

“Simple. May tapang ka, may angas, at may empathy. Rare ‘yan,” sagot niya, sabay ngiti.

“Empathy? Hindi po ba basic requirement ng nurse yun?” pabiro kong sagot.

“Eh kasi may iba na nagmamasid lang, tapos tatakbo kapag may komplikasyon,” sagot niya.

Napangiti ako. Alam kong may punto siya. Sa hospital, maraming nakakaligtaan ang simple ngunit importanteng bagay—ang human touch....nalilimutan na yung essence ng TLC sa patient care para di toxic. Tawanan-Lokohan-Culitan charot.

Habang nag-iikot ako sa pantry, narinig ko sa TV ang breaking news tungkol sa Zubiri Airlines, yung pinakamalaking airline company sa Asia.

“Zubiri Airlines, profit drops by 40% due to unexpected management issues,” sabi ng anchor.

Biglang tumigil ang puso ko saglit. Alam kong may koneksyon ito sa pamilya namin—yung father ko dati, airline mechanic doon, at dahil sa isang mechanical malfunction scandal, halos mabangkarote kami.

“Stef, okay ka lang ba?” tanong ni Jenny, na parang nabasa ang iniisip ko.

“Po… oo. Okay lang,” pilit kong ngisi. Pero sa loob, kumulo ang galit. Hindi ko makalimutan kung paano namin naranasan ang kahirapan. Yung buong family namin, halos maipit dahil sa galaw ng Zubiri empire noon.

“Funny, noh? Ang irony. Nurse ako ngayon, pero yung family ko noon, naghirap dahil sa airline nila. Life’s twisted,” bulong ko sa sarili ko.

Biglang tumunog ang phone ko. Text message: “Stefanie, report agad sa ICU. May VIP patient na dumating.”

“VIP?” singit ni Marites, tumingin sa akin.

“Yes. Pero wala tayong clue kung sino,” sagot ko.

Pagdating ko sa ICU, nakita ko agad yung nakahiga—isang matandang babae, elegante, halatang mahirap patulan. Hindi niya sinasabi, pero ramdam mo yung aura ng authority niya.

“Good evening, ma’am. Nurse Stefanie po,” bati ko habang inaayos ang bedrails niya.

Hindi siya sumagot agad, pero tinitigan niya ako nang diretso. Para bang tinitingnan ang kaluluwa ko sa loob.

“VIP talaga,” sabi ko sa sarili ko. “At baka ito na ang twist ng gabi ko.”

After shift, bumalik ako sa dorm. Umupo sa balcony, huminga ng malamig na hangin.

“Stefanie, bakit ka lagi nag-iisip tungkol sa Zubiri?” tanong ko sa sarili ko.

“Baka… kasi hindi ko pa sila napapatawad. Baka… sa subconscious, gusto kong patunayan na mas matatag ako kaysa sa kanila. Na kahit sinong Zubiri ,hindi nila kayang guluhin ang mundo ko,” bulong ko sa sarili ko.

Pagpasok ko sa room ko, tinext ni Doc Santos: “Good job tonight. You handled the chaos well. Rest now.”

Ngumiti ako, pero sa puso ko, alam kong ito lang simula. May mas malaki pang darating. May mas malalim pang koneksyon sa Zubiri na hindi ko pa alam.

Pagkatapos kong makaligo at makapagsuot ng komportableng pantulog ay napabulalas ko sa aking sarili...

“Tomorrow… another night, another challenge. But at least, I survived tonight,” sabi ko sa sarili ko, sabay umupo sa kama, huminga, at pinikit ang mata, habang iniisip yung irony ng buhay—nurse ngayon, pero sa family ko dati, parang nabangkarote kami dahil sa empire na yan.

Sa huling sandali ng gabi, may nag knock-knock sa cellphone ko... that's my message alert. Hindi ko alam kung warning, o bagong assignment. Pero parang may mensahe: “Your life is about to change, Stefanie. Prepare.”

At sa pagkakataong iyon, hindi ko alam kung excited ba ako o natatakot.