LOGINPaulit-ulit na umalingawngaw sa isipan ko ang mga salita ni Ms. Cheng.
He wanted to buy me. That Lorenzo Ricci, whoever the fuck he was.
Gusto niya akong bilhin na para bang isa akong laruan o bagay na basta-basta lang binibili.
Paanong may ganitong kalseng tao kung mag-isip?
Matapos naming mag-usap ay dumeretso na ako sa penthouse ko. A unit owned by Foedus Corp. Wala akong ideya sa kanila. Pero sikat ito sa mga mayayamang mga personalidad. Nasa tuktok ng isang one-hundred-storey building ang unit ko.
Unit 1003.
A place na hindi basta-basta mararating ng mga simpleng tao lang. Bukod sa elegante ang bawat silid dito. Umaabot ng milyon ang presyo ng bawat unit.
Pumasok na ako sa loob at dumeretso sa sala. Studio type ang kinuha kong unit. Kaya kita mula sa sala ang kusina. May upper part lang kung nasaan ang kwarto ko.
I only have one room. Mag-isa lang naman kasi talaga ako.
Bata pa lang ako ay ulila na ako. Kaya nga ako napunta sa trabahong hindi ko naman gusto.
Wala akong choice kundi ang gamitin ang ganda at katawan ko noon para lang mabuhay. But thanks to Ms. Cheng, hindi ko na kailangan pang isipin iyon.
Pero matapos ang ibinalita niya ay pakiramdam ko muli akong hinihila pabalik sa nakaraang matagal ko nang tinatakasan.
Kinuha ko agad ang cellphone ko ang sinearch ang pangalan ni Lorenzo Ricci.
I couldn’t find anything, except for a big corporation owned by Ricci Familia.
Siya ba ang may-ari nito?
But the Chairman was someone named Leonard Ricci.
Huminga ako nang malalim at hinagis ang cellphone sa sofa.
Ms. Cheng said that I shouldn’t worry that much. Susubukan naman daw niyang kausapin ulit. Pero dahil nga isang mafia ang nagkakainteres sa akin, hindi siya nangangako.
Napapikit ako ng mariin at isinandig ang ulo ko patalikod sa sandalan ng sofa.
After ten years as an actress, akala ko ay matagal ko ng natapos ang buhay ko na iyon.
Yes, back then. Malayong-malayo sa image ko ngayon ang tunay kong pagkatao.
I was a slut. An escort. Iba’t ibang mga lalake ang nagkakandarapa sa akin gabi-gabi para lang maikama ako. They didn’t care kahit kaka-eighteen ko lang. The moment na nasa legal age na ako ay agad akong ibinenta ng amo ko.
Gabi-gabi ay iba-ibang lalake ang nakakasama ko. Iba-ibang amoy. Iba-ibang laway.
Akala ko noon ay nabura na lahat ng nakaraan ko. Akala ko tapos na ang lahat. Pero heto ako ngayon, nanganganib na maulit ang nakaraan na matagal ko tinakasan.
I’m changed now. Nagbebenta pa rin ng aliw, yes. But in a different way. Everyone wants to be me now.
Minabuti kong mag-ayos na at maglinis ng katawan. Maaga pa ako bukas dahil nga may shooting pa ako. Mabuti na lang at hindi natuloy ang interview na sinabi ni Cheska. Pinatigil na raw ni Ms. Cheng.
Makakapagpahinga ako ngayon nang mas maaga.
Our floor was quiet now. Hindi kagaya noong mga nakaraang gabi. Mabuti na rin. Usually naman mga walang pakealam sa isa’t isa ang mga kapit-bahay ko. Hindi kagaya noon sa tenement.
I went upstairs para maglublob sa bathtub. Madalas ko iyong ginagawa kapag wala akong paraan para magbakasyon.
It was my way of relaxing.
Tinanggal ko isa-isa ang suot kong damit hanggang sa wala ng matira sa katawan ko. At saka hinayaan ang katawan ko na m*****d sa maligamgam na tubig.
Agad akong sumandal sa dulo at iniunan ang ulo ko roon. Kinuha ko ang cellphone ko para mag-scroll sa social media.
I’m using dummy accounts para walang makakilala sa akin. Just scrolling. Hanggang may mabasa akong article tungkol sa akin.
Ellaine Sandoval, A slut she was.
Awtomatikong naningkit ang mga mata ko.
Hindi talaga nila ako tatantanan, ‘no? Madalas talaga ang mga inggit ay gagawin ang lahat para lang masira ang kinaiinggitan nila.
Well, they should try harder. Hindi pa oras para mapabagsak nila ang isang Ellaine Sandoval.
So what kung dati akong p****k? Kung marami ng mga lalake ang nakatikim sa akin?
I did it hindi dahil sa gusto ko iyon. Kundi dahil sa wala na akong naaging choice.
I lost my parents. Lumaki ako sa lansangan. At para makakain ay kinailangan kong ibenta ang sariling katawan para lang mabusog.
Sinubukan ko namang mamuhay ng marangal noon. Pero dahil ilang taon pa lang ako noon at napapalibutan ng mga matatandang hayok ang laman ay wala akong nagawa.
I did what I had to do.
Nilunok ko ang natitirang hiya at moralidad sa katawan ko.
At ngayon ay may balak na ibalik ako sa dati kong pinagmulan? I won’t let that happen.
Hindi ako matatakot kahit sino pa siyang Poncio Pilato.
Hindi ko pa rin maproseso ang mga sinabi ni Cheska sa akin. I tried to remember it as much as I could. Pero dahil nga sa halo-halong emosyon na ang nararamdaman ko ay hindi ko na alam kung maalala ko ba ang lahat ng bilin niya. Umalis ako ng walang paalam sa set kanina. Ngayon ay narito na ako sa bus terminal, papunta na sa probinsya na sinasabi ni Cheska. Mayroon na akong ticket at hinihintay ko na lang na dumating ang bus ko. Pumwesto ako sa pinakasulok ng waiting area. Sa may dulo malapit sa pader. Doon ay kita ko ang lahat ng papasok at lalabas sa gate ng terminal. Kabado pa rin ako dahil alam ko na sa oras na iyon ay pinaghahanap na ako ng mga tauhan ni Mr. Ricci. Sa dami ng habilin ni Cheska sa akin ay ang sinabi niya lang na h’wag basta-basta magtitiwala sa mga nakakausap ko ang naalala ko at siguraduhing walang makakakilala sa akin. E paano ko iyon gagawin? I am Ellaine Sandoval! Halos lahat ata ng tao sa Pinas ay kilala ako. Kahit nga dito sa terminal ay nakita kong nakak
Naging tahimik ang buhay ko matapos ang tagpong iyon. Nagpatuloy ang buhay ko bilang artista. Tapping dito, photoshoot doon. Interviews. Events. Mall shows. I did it well. I always did. Pero habang tumatagal ay bigla akong nakaramdam nang kakaiba. I felt like someone was always watching me. I felt eyes behind my back. Sinubukan kong h’wag pansinin iyon. But the feeling was strong, kaya halos nakakaapekto na iyon sa trabaho ko. Nasa probinsya kami. Somewhere in Cebu. Para iyon sa isang movie na ginagawa namin. Dito ang setting ng movie namin. As usual, ako ang bida. Katatapos ko lang ng isang take at pansamantalang nagpapahinga sa sarili kong tent. May sarili akong folding bed doon na sobrang komportable. Hindi pa man nagtatagal ang pahinga ko noong tumunog naman bigla ang cellphone ko. Ayaw ko sana sagutin dahil bawal. Pero wala namang ibang tatawag sa akin sa set kundi si Ms. Cheng. Napabuga na lamang ako ng hangin at inabot ang cellphone sa gilid ko. Sinagot ko iyon habang pi
Pakiramdam ko ay nagtayuan lahat ng balahibo ko sa katawan noong marinig ko ang baritono nitong boses. Hindi ako nakaimik at nakaawang lang ang bibig na nakatingin sa kaniya. Hindi pa nga kami nagkakadaupang palad pero pakiramdam ko ay hinuhubaran na niya ako sa mga tingin niya pa lang. Those green eyes were like memorizing every inch of my body. Especially my face. Hindi mawala-wala ang nakaangat na gilid na labi nito. He was as if enjoying watching me. Bigla akong nakaramdam nang pagkailang. Sanay naman ako na may mga taong nakatingin sa akin. Kahit nga nakahubad ay sanay na sanay na ako. Pero iba ang mga tingin nito. Para akong inaarok kahit sa mga tingin pa lang niya. Pero hindi ako dapat magpadala sa kakaibang presensya niya, at sa kaniyang mga titig na kaakit-akit. He was the one who wanted to buy me after all. Nagsalubong ang mga kilay ko at umayos ng upo. “Mr. Ricci? I… I didn’t know, Ms. Cheng,” tugon ko. Hindi ko iniwas ang mga tingin ko sa kaniya. Sinigurado ko na ma
Maaga akong nagising kinabukasan. Sunod-sunod kasi ang ring ng cellphone ko. Pagtingin ko ay si Cheska pala iyon. It was four in the morning! Ano naman ang kailangan niya? Eight pa ang schedule ng shooting ko kaya sobrang aga pa.Pinilit kong maupo at sinagot ang tawag ni Cheska. “What is it?” I asked. Paos pa ang boses ko dahil kagigising ko pa nga lang. “Y-You need to come to Love Talent now! Please!” Nangunot ang noo ko. “Huh? Bakit? Nasa baba ka na ba?” “Wala, Ellaine. Nandito nga ako sa company.” “What? Bakit nandiyan ka? Paano ako pupunta diyan? Andito ba si Manong?” “Yes. Sinabihan ko na siyang sunduin ka ngayon. Just come here now,” mariing sabi nito. I want to dismiss her. Pero hindi ko maitanggi ang pagmamadali sa kaniyang boses. She was almost begging me to go there. “May problema ba si Ms. Cheng?” tanong ko. Tumayo na ako mula sa kama at nagpunta sa walk-in wardrobe ko. Hindi sumagot si Cheska. Bagkus ay pinatay lang nito agad ang tawag. Nakakunot ang noo na
Paulit-ulit na umalingawngaw sa isipan ko ang mga salita ni Ms. Cheng. He wanted to buy me. That Lorenzo Ricci, whoever the fuck he was. Gusto niya akong bilhin na para bang isa akong laruan o bagay na basta-basta lang binibili. Paanong may ganitong kalseng tao kung mag-isip? Matapos naming mag-usap ay dumeretso na ako sa penthouse ko. A unit owned by Foedus Corp. Wala akong ideya sa kanila. Pero sikat ito sa mga mayayamang mga personalidad. Nasa tuktok ng isang one-hundred-storey building ang unit ko. Unit 1003. A place na hindi basta-basta mararating ng mga simpleng tao lang. Bukod sa elegante ang bawat silid dito. Umaabot ng milyon ang presyo ng bawat unit. Pumasok na ako sa loob at dumeretso sa sala. Studio type ang kinuha kong unit. Kaya kita mula sa sala ang kusina. May upper part lang kung nasaan ang kwarto ko. I only have one room. Mag-isa lang naman kasi talaga ako.Bata pa lang ako ay ulila na ako. Kaya nga ako napunta sa trabahong hindi ko naman gusto. Wala akong c
Pagpasok sa loob ng opisina ni Ms. Cheng ay ramdam ko na ang tensyon. Something na unang beses kong maramdaman sa sampung taon ko na sa industriya. Pero hindi ko iyon pinansin. Dumeretso ako sa mahabang sofa at naupo roon. Inilapag ko ang dalang bag sa tabi ko. Tumingin ako kay Ms. Cheng na nasa lamesa niya at nakaupo sa swivel chair. Mayroon itong binabasa sa hawak nitong tablet. Nakakunot ang noo at seryoso ang mukha. “Ms. Cheng, I’m already here,” ani ko. Hindi pa rin nag-angat ng ulo si Ms. Cheng. Na para bang hindi niya ako narinig. Napailing na lang ako. Isinandal ko ang likod ko saka pinagkrus ang mga braso. Hindi ko pa talaga makakausap si Ms. Cheng hanggat mayroon itong binabasa. Higit na mas matanda sa akin si Ms. Cheng. Sa katunayan ay parang nanay ko na ito. Pero sa edad nitong fifty-five ay hindi pa rin ito kinakikitaan ng katandaan. Dahil na rin siguro sa dami nitong pera. Kaya nitong alagaan ang sarili. Si Ms. Cheng ang nagdala sa akin sa kung nasaan man ako ngayo







