Chapter 4

Maaga akong nagising kinabukasan. Sunod-sunod kasi ang ring ng cellphone ko. Pagtingin ko ay si Cheska pala iyon. 

It was four in the morning! Ano naman ang kailangan niya? Eight pa ang schedule ng shooting  ko kaya sobrang aga pa.

Pinilit kong maupo at sinagot ang tawag ni Cheska. 

“What is it?” I asked. Paos pa ang boses ko dahil kagigising ko pa nga lang. 

“Y-You need to come to Love Talent now! Please!” 

Nangunot ang noo ko. 

“Huh? Bakit? Nasa baba ka na ba?” 

“Wala, Ellaine. Nandito nga ako sa company.” 

“What? Bakit nandiyan ka? Paano ako pupunta diyan? Andito ba si Manong?” 

“Yes. Sinabihan ko na siyang sunduin ka ngayon. Just come here now,” mariing sabi nito. 

I want to dismiss her. Pero hindi ko maitanggi ang pagmamadali sa kaniyang boses. She was almost begging me to go there. 

“May problema ba si Ms. Cheng?” tanong ko. 

Tumayo na ako mula sa kama at nagpunta sa walk-in wardrobe ko. 

Hindi sumagot si Cheska. Bagkus ay pinatay lang nito agad ang tawag. 

Nakakunot ang noo na tiningnan ko ang cellphone ko. She really ended the call. 

Doon na ako biglang nakaramdam ng kaba. 

What was going on there?

Napailing na lang ako. Nagmamadaling nagbihis lang ako ng fitted jeans at white T-shirt. Pinatungan ko iyon ng oversized hoodie at black cap. Nagsuot na rin ako ng face mask para matakpan ang mukha ko. Then I went out of my unit. 

Paglabas ko ay may nakasalubong akong isang babae. Usually ay hindi ako namamansin ng mga kapit-bahay ko. But there was something different about this woman. Pumasok siya sa unit 1007. She looked in a hurry but still managed to look elegant. 

Nagkibit na lang ako ng balikat at pumasok ng elevator. Ang mga nakatira sa penthouse dito sa building ay may sariling elevator. Kaya hindi ako nag-aalala na maari akong makasalamuha ng ibang tao. Kung mayroon man, for sure na wala ring pakealam sa akin. 

I went to the garage. Nakita ko na roon si Mang Ben, ang driver ko. Nasa labas na siya ng kotse at naghihintay sa akin. Agad nitong binuksan ang pinto ng van, kaya pumasok na ako. 

Hindi na rin nagtagal ay umandar na kami at nagbiyahe papunta sa company. 

Madilim pa rin ang paligid. Papasikat pa lang kasi ang araw. Hindi ko pa nga ito matanaw sa langit. Minabuti ko na matulog pa saglit dahil hindi pa talaga gising ang diwa ko. 

Pagkarating ko sa company ay madilim iyon. Nagtaka pa ako dahil akala ko ay narito sila Cheska. 

Tatawagan ko na sana siya noong biglang may lumabas na text sa akin. 

“Come to Ms. Cheng’s office.” 

Unknown number. May hinala ako na si Cheska. Pero bakit ibang number ang gagamitin niya? 

Nagpaalam na ako kay Mang Ben at mag-isa na lang ako na pumasok sa loob ng building. Kahit naman na madilim na ang paligid ay may guard pa rin doon. Kaya kahit gabi na ay working pa rin ang mga elevator. 

I arrived at the top floor. Kita ko sa siwang ng pinto ng opisina ni Ms. Cheng ang liwanag mula sa loob. Huminga muna ako nang malalim bago tuluyan nang pumasok sa loob. 

Natigilan pa ako sa nakita ko pagkapasok ko sa loob. 

Hindi lang si Ms. Cheng ang naroon sa loob. There were at least ten people inside. 

Nakaupo si Ms. Cheng sa mahabang sofa. Katabi niya si Cheska na nakatungo lang at halatang kabado. She was not on her usual spot. Sa pang isahang sofa na nagsisilbing trono niya sa loob ng opisinang iyon. 

Someone else was there. 

A man wearing a suit was there. His sharp eyes instantly caught mine. Napalunok ako noong magkatitigan kami. Those green eyes were like seeing my soul. I could see from his sharp jaw that his teeth were gnashing. Nakaupo siya na para bang siya ang may-ari ng mundo. Nakapatong pa nga ang kanang siko niya sa armrest ng sofa. At hindi ko maitatanggi ang kakaiba niyang awtoridad. 

Sa likod nito nakapwesto ang ilan pang kalalakehan na seryoso rin kung makatingin. 

“Ellaine! Mabuti naman at narito ka na!” Ms. Cheng said noong mapansin niya ako. 

Naglakad ako palapit kay Ms. Cheng. 

“Ms. Cheng… pinapunta mo raw ako rito?” 

Tumayo si Ms. Cheng at lumapit sa akin. “Yes. Come on. Sit here.” 

Tumayo agad si Cheska at pumwesto sa may likod ng sofa. Hindi pa rin siya tumitingin sa akin kahit na sigurado ako na alam niyang narito na ako. 

Naupo ako roon at tinanggal ang suot kong face mask at sumbrelo. 

“Hindi ko alam na may bisita ka pala, Ms. Cheng.” 

Ngumiti sa akin si Ms. Cheng. “Yes. Biglaan lang kasi, Ellaine. I hope hindi ka namin na istorbo.” 

Nag-alinlangan akong sagutin siya. Naistorbo naman talaga nila ako. 

“Who is he?” tanong ko. 

Tumingin ako ulit sa lalake. Nakatitig pa rin ito sa akin. Na para bang makawawala ako bigla kapag inalis niya kahit isang tingin lang sa akin. 

“Ahm… this is… This is Mr. Ricci, Ellaine. He is here to see you.” 

Natigilan ako sa sinabi ni Ms. Cheng. 

“Ricci?” 

I stared at the man. His jaws tightened. Then he finally smirked. He showed his perfectly lined white teeth. 

“I finally meet you, Ellaine.”