LOGIN“They can't know it, Zaria. They’ll make your life hard if they find out, and you already betrayed your side. Wala ka nang mapupuntahan.”Ngumuso ako. Tama nga naman siya. Nawalan nga ng malay si Papa dahil sa galit niya sa akin.“Kawawa ako. Kapag nalaman ng pamilya mo, galit din sila sa akin. Ikaw lang ang nakakaintindi sa akin.”He snorted. “Obviously, kaya maging mabait ka sa akin. I will protect you.”“But hiding the truth from your family about me is already a betrayal. Imagine if they find out you hid the truth from them, magagalit sila sa’yo. Pareho tayong mapapahamak.”Tumango siya. Isinandal niya ang ulo niya sa pader at saka pumikit.“I will still try to make them accept you. We will suffer, but if in the end they let us be together, it would be worth it,” seryoso niyang sabi.Ngumuso ako. “Ang hirap kalabanin ang pamilya mo. Imagine all of them vs me? Hindi ka na kasali doon kasi they’ll try to separate you from me. And with the severity of my fault, I might even end up in
Pumikit ako nang mariin. Ano bang inaasahan ko na magiging tugon sa akin kundi ganito? I betrayed them. Sino ang matutuwa sa akin?“How’s the sanctuary?” tanong ko kahit galit si Silas sa kabilang linya.He laughed sarcastically. “How’s the sanctuary? You dare ask that when we almost got traced by the Vergaras’ men?” Sarcasm laced his voice. “Why don’t you come here and face us, especially your father, who is now resting in the hospital because of what you did!”My eyes widened at his news. “Anong nangyari kay Papa?”He clicked his tongue menacingly. “What do you think he felt when he realized his only child betrayed him over a man? Not just any man but a mortal rival of your family?” he said with disgust. “Nawalan siya ng malay dahil sa galit niya. We were only letting you off as we waited for him to regain his consciousness. Kapag nagising siya at iutos niyang dalhin ka sa sanctuary, kahit ilan pang bodyguards ang meron ang lalaki mo, we will have a bloody fight just to bring you t
Ilang araw ang lumipas, wala pa rin akong balita sa sanctuary. And I started to hate not knowing what was happening. I felt like I was walking in a constant threat.Kaso hindi ako makatawag sa sanctuary kasi nasa condo ko ang cellphone na pwede kong gamitin para makatawag doon.Kaya rin palagi na akong naaabutan ni Matteo na malalim ang iniisip. At kapag ganoon, mas lalo pa siyang naghihigpit sa akin. He knows I will not tell him what I'm really thinking and would lie if he forces me to, kaya mas naghihigpit lang siya na hindi ako mawala sa paningin niya.He felt that because of the evidence I gave him, I am in trouble. Na-feel ko na totoo nga.But I had enough. Nasa baba si Matteo at nagbibihis na ako para umalis. I needed to go to my condo. Kailangan ko nang tawagan ang sanctuary. I can't live in constant threat. At least kapag nakausap ko sila, may idea ako kung galit sila o hindi. Malalaman ko kung paano nila ako kakausapin. I can start there.Pagbaba ko, dalawang tao ang napating
Binigay ni Matteo ang records kay Sabel. And with their power and influence, within a few days, bumaliktad ang lahat.Yong si River Romero na nagpasimuno ng lahat ng to ang unang umamin na may nagbayad sa kanya kaya niya iniba ang statement niya. But they can't trace who really paid him. Pero kahit na umamin siya, pinakulong pa rin siya. Pinasara ng mga Vergara ang mga website na nagpakalat ng article tungkol sa kanila. Bumagsak ang print media na kumalaban sa kanila.They all reasoned out na may nagbayad lang sa kanila para gawin iyon. But the Vergaras had enough of them twisting things against them. Unless they point out who is behind the scheme, lahat ng makasalanan sa kanila ay uunti-untiin nila.Kaya sunod-sunod ang mga dumarating na imbitasyon at regalo sa mga Vergara just so families could save themselves from their wrath.I'm glad everything went well with their family. Kaya lang, hindi ko maiwasang mag-alala para sa sarili ko. I kept on overthinking what was happening now in
Wala na akong rason para umatras pa sa plano kong gawin. Nasa akin na ang ebidensya. Pumikit ako nang mariin at saka ibinaon ang ulo sa unan ko.Naisip ko si Papa. Siya lang ang natitirang pamilya ko. But recently, I don't feel secure even when I'm in the sanctuary. He made me feel so alone and suffocated.Gusto kong matulog. Gusto ko munang kalimutan ang gagawin kong kataksilan sa pamilya ko. Pero kahit anong pilit kong matulog, hindi ako dinadapuan ng antok.Kaya kahit ang sabi ko na dito muna ako matutulog sa condo ko, nag-iba rin ang desisyon ko.I transferred the file to my laptop and printed the documents. Matapos ay pinatay ko ang cellphone na ginamit ko at saka itinago ulit.Bumaba ako sa parking lot dala ang hiningi ko kay Silas. It was already midnight, kaya wala akong nakakasabay.Nang umalis ako ng building ko, mabagal akong nagmaneho. I feel so torn. I will be a traitor to my family and a savior to the Vergaras. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako. Kung hindi ko lang narin
I felt so disappointed when the chopper arrived. Gusto ko pa na magtagal kami. Lalo na at kinakabahan ako sa naiisip kong gagawin.“I guess this ends here. Back to reality,” umiiling na sabi ni Miguel.Sabay-sabay kaming pumasok sa chopper. At kalaunan ay bumiyahe kami pabalik ng Manila.“Make the chopper land on our tower. Hindi na kami bababa sa ancestral mansion,” rinig kong utos ni Matteo sa pilot.Hindi ko na magawang pagmasdan ang view sa baba. I was already occupied with what I'm going to do. Mabuti at may pinag-uusapan si Matteo at Miguel kaya hindi nila napapansin ang pagkakabalisa ko.After hours of traveling, natauhan ako nang maramdaman kong bumababa ang chopper na sinasakyan namin. Doon ko pa lang nagawang tumingin sa baba. And I saw the helipad just above Miguel's penthouse.“We're here,” rinig kong sabi ni Matteo sa akin.Bahagya akong tumango. Medyo nanibago ako ngayon na bumalik kami. Kakaalis lang namin sa isla at gusto ko na ulit bumalik doon. I already miss the pri
Medyo nagtagal pa ako sa bathroom bago ako nagpasyang lumabas. Habang naglalakad pabalik sa table namin, nilibot ko ang mata ko sa mga customer. Pero hindi ko na pala kailangang maghanap. Nang malapit na ako, nakita ko kung saan nakaupo ‘yong babae. Nasa tabing lamesa lang namin. Kaya pala niya nari
It took me a while to stop crying. At nang tumahan ako, basang-basa ang t-shirt na suot ni Leon.He was wiping my cheeks now, removing the remaining tears. Marahan ang pagdapo ng likod ng daliri niya sa pisngi ko.“Are you mad at me?” tanong ko habang nakatitig siya sa mata ko.“How can I, when you
Leon VergaraI licked my lips as I watched Francesca go upstairs to my bedroom. And the moment the door closed upstairs, Matteo chuckled.“May binabahay na ang Leon namin,” he teased.I winked at him at saka nagpatuloy sa pagluluto.I was still surprised by what she revealed, but it explained every
Ever since the wedding anniversary of Leon’s Tito and Tita, I started to loosen up. I realized na masyado akong takot kay Arthur na kahit wala naman siya dito sa Pilipinas, pinagbabawalan ko ang sarili kong magsaya.And it was freeing to mingle with people without the worry na baka may makakilala s







