KABANATA 9

SANDRA'S POV

Kinabukasan ay ginising ako ng mabigat na pakiramdam. Ang aking ulo ay parang tinataga sa sakit na animo'y mabibiyak na. Mabigat ang aking buong katawan at nakakapaso ang temperatura nito. Halos hindi ako makatayo dahil sa labis na sakit. Kahit ganoon ang aking nararamdaman ay tumayo pa rin ako upang makauwi na. Alas otso ang first subject namin at alas singko pa lamang ng madaling araw.

Naggising din ang lalaki nang umuga nang kaonti ang higaan. Napabangon siya at tinignan ako gamit ang mga nagtatanong niyang mga mata. Nasilayan ko kung paano lumambot ang ekpresyon ng kaniyang mukha nang umubo ako nang kaonti.

"Your cheeks are red, are you feeling well?" Tanong niya at kinapa ang aking leeg at noo, ngunit tinabig ko ang kaniyang kamay.

"Kailangan ko nang makauwi, may klase pa ako." Sagot ko at dali-dali tumayo upang makapagbihis na.

"You're sick for god's sake!... You stay here and I'll fetch my personal doctor." Aniya at dali-daling nagsuot ng sleeveless shirt at pajamas, hindi man lang hinintay na sumagot ako.

Walang ano-ano'y lumabas siya ng motel at rinig ko mula sa bintana ang paghahurot ng kaniyang sasakyan papalayo. Sa mga oras na iyon ay ramdam ko na lalong lumalala ang init ng aking katawan.

Wala na akong balak na hintayin pa siya kaya naman nang maisuot ang lahat ng aking saplot ay dali-dali akong lumabas ng motel bago niya pako ako maabutan. Pumara ko ng taxi at agad na nagpahatid sa club house. Sa ilang minutong biyahe ay nakarating na ako agad.

Mabibigat ang aking bawat hakbang habang umaakyat patungo sa aking silid upang makapaghanda na. Kailangan naming makarating 30 minutes bago ang scheduled time dahil ngayon ang unang araw ng aming midterm examination.

Kailangan kong maipasa ito dahil major subject din. Hindi ko kayang bumagsak at umulit dahil para na rin akong nagtapon ng pera. Nang maisuot ang aking uniporme pagkatapos maligo ay bumaba na ako upang magsuot ng sapatos. Kahit pa man hilong-hilo ay naglakad ako sa may eskinita kung saan ang abangan ng mga pang kalyeng transportasyon.

Mas lalo kong nararamdaman ang nag-aapoy kong katawan at ang ginaw na nagpapatayo sa aking mga balahibo. Nang makasakay ng taksi ay nais kong matulog dahil sa lamig noon sa loob kaya naman, kinuha ko sa loob ng bag ang dalang jacket na sinadya ko dahil malamang ay giginawin ako lalo pa't alam kong may lagnat ako. Isinuot ko ito at umidlip ng sandali upang ipahinga ang aking utak.

Naggising ako nang eksaktong tumapat ang taxi sa harap ng gate ng school namin. Nagbayad ako at mabagal na naglalakad patungo sa aming building. Ramdam ko ang init na nagmumula sa araw na humahalik sa nag-iinit ko ring balat.

Umupo agad ako at eksaktong pumasok na rin ang instructor. Napatingin ako sa aking relos at napag-alamang 7:24 pa lamang ng umaga. Kamuntikan ko nang ma-late pero buti na lamang at hindi. Tahimik lamang ako sa buong anim na minuto dahil wala rin naman ako kasundo sa klase namin. Kahit paiba-iba ang aking mga kasama, ay hindi ako nagkaroon ng kaibigan sa kanila.

Alam nila ang aking trabaho dahil nakikita at napapanood nila akong sumasalang sa entablado upang ibalandara ang aking hubong katawan. Tinatanggap ko ang masasakit nilang mga salitang ibinabato, ang mga pangungutya at pangmamaliit na para bang may ambag sila sa aking pag-aaral at araw-araw na pangangailangan.

Totoo naman ang lahat ng kanilang sinasabi at hindi ko rin alam kong bakit hindi na iyon nakakarating sa aking dibdib. Siguro nga ay namanhid na.

"You are given an hour to finish this exam. Don't forget to write your name in capital letters, read the instructions carefully, and use black or blue pen," habilin ng aming instructor at nagsimula na kaming magsagot.

Unang tanong pa lamang ay nasagutan ko na. Nag-review ako noong isang araw at mabuti na lamang ay hindi ko nakalimutan ang lahat ng aking inaral. Hindi na masama kung makakuha ako ng 75 percent dito, dahil iyon lang din naman ang kailangan upang makapasa.

Hilong-hilo ako nang tumayo upang ipasa ang aking testpaper matapos itong masagutan at i-review. Lumabas na rin agad ako upang makauwi na. Isang subject lamang kami ngayon at bukas ang dalawa pa. Kailangan kong makapag-review pauwi dahil mamayang gabi ay hindi ko na magagawa dahil kailangan kong mag-trabaho.

Habang naglalakad palabas ng gate ay nakasalubong ko si Julius. Nakangisi siya habang nakatitig sa akin na para bang marami siyang gustong sabihin ngunit, hindi niya masabi. Nang lumingon ako sa likuran ay nakita kong pasunod pala sa amin ang isa sa nga instructors ng university. Kaya pala siya hindi nagsasalita ng masama. 

Naalala ko rin na makailang beses na siyang na-suspended dahil sa pambubuyo sa kapwa ka eskwela. Bago pa man niya ako buyuin ay dali-dali na akong naglakad papalayo. Masakit na rin sa balat ang init dahil alas otso na ng umaga. Tirik na tirik ito dahil walang masyadong puno sa dinadaanan kung pathway patungo sa main gate.

Gusto ko na lamang mahiga nang umikot ang aking sikmura. Wala pa akong kain at walang sapat na tulog sa mga nagdaang linggo. Hindi na ako aasa na muling mararanasan ang kumpletong pahinga dahil na rin sa uri ng trabahong mayroon ako.

Nang makauwi sa club house ay uminom ako ng maraming tubig at umidlip ng sandali. Hindi na ako nakapagbihis at nang magising ay nag-review ako para sa exam kinabukasan. Mas lalong bumibigat ang aking pakiramdam sa bawat oras na lumilipas. Nanginginig na rin ako sa sobrang ginaw na para bang nagyeyelo ang aking kalamnan.

Habang nagbabasa para sa huling subject ay kumatok si Madam Rowena sa aking kwarto. Agad kong isinara ang aklat at tinignan siya.

"Malapit na mag alas seis, Sandra... Magbihis ka na, hija." Aniya at agad akong tinalikuran. Rinig ko agad ang pagbaba niya ng hagdan.

Napabuntong-hininga ako at tamad na tumayo upang kunin ang tuwalya para makaligo na. Sobrang bigat ng aking pakiramdam at nais ko na lamang magpahinga buong gabi upang makabawi ng lakas.

Nang akmang papasok na ako ng banyo ay tumunog ang aking cellphone. Napakunot ang aking noo nang makita ang sandamakmak na text messages ng isang Unknown number. Hindi ko napansin ang ibang messages dahil pinatay ko ang cellphone ko habang nag-eexam kanina at sinet na mag-oon muli kapag alas singko na nang hapon upang makapag-focus ako sa pag-r-review.

+639*********

F*ck woman! Why did you leave? I told you to stay!

6:09 A.M.

+639*********

Where are you now?

6:25 A.M.

+639*********

I went to the club house and your co-workers said that you're in school, how are you feeling now?

7: 32 A.M.

+639*********

I waited for an hour outside and didn't even had the chance to see you, nasaan ka ba talaga?!

8:35 A.M.

+639*********

Are you still in school today?

9:01 A.M.

+639*********

I'm f*cking worried, just tell me where are you?!

10:45 A.M.

+639*********

Hey, still feeling sick?

11:12 A.M.

+639*********

I passed by the club house and your gay manager said that you were sleeping. I left knowing that you were resting. Sleep well, baby.

12:14 P.M.

+639*********

Just for now, please rest.

3:00 P.M.

Hindi ako nakagalaw nang mapagtanto kung sino ang pwede mag-text sa akin ng ganito. Ramdam ko ang mabilis na tibok ng aking puso nang parang may humaplos doon.

Paano niya nakuha ang number ko? Bakit niya kailangang mag-alala sa akin ng ganito? At ano ang nararamdaman kong ito?