CHAPTER 4: THE ARCHITECT OF DESIRE

CHAPTER 4: THE ARCHITECT OF DESIRE

Ang buwan ay nakasilip sa pagitan ng mga manipis na ulap, nagbibigay ng isang malamig at misteryosong liwanag sa loob ng glass-walled Sky Terrace ng Building 50. Pero sa loob, ang atmospera ay taliwas sa lamig ng gabi; ito ay nagbabaga, puno ng tensyon na tila kuryenteng dumadaloy sa bawat sulok ng silid. Ang bawat paghinga ni Ava Dominique ay naririnig niya sa sarili niyang mga tainga—mabigat, mabilis, at puno ng kaba na hindi niya maipaliwanag. Tapos na ang presentation, matagal nang nakaalis ang mga board members, at tanging ang mahinang ugong na lang ng air conditioning ang maririnig. Pero para kay Ava, ang pinakamalakas na tunog ay ang marahas na tibok ng kanyang puso na tila gustong kumawala sa kanyang dibdib.

"Zion... u-ugh, gabi na. Kailangan ko na talagang umuwi," bulong ni Ava. Ang kanyang boses ay nanginginig, pilit na iniiwas ang tingin sa 26-year-old CEO na kasalukuyang nakatayo sa harap ng malawak na glass window.

Si Zion Alexander ay dahan-dahang humarap sa kanya. Niluwagan nito ang kanyang itim na kurbata, isang galaw na tila nag-aalis ng lahat ng pormalidad at harang sa pagitan nila. Ang bawat hakbang nito palapit kay Ava ay parang isang predator na dahan-dahang kinokorner ang biktima sa gitna ng kagubatan. "Ang trabaho ay natatapos, Ava. Pero ang 'tutorial' natin... nagsisimula pa lang."

Biglang nag-vibrate ang phone ni Ava sa ibabaw ng makinis na lamesa. Ang pangalang "Mark" ay kumikislap sa screen, tila isang mapait na paalala ng mundong pilit niyang tinatakasan. Sa takot na baka gumawa na naman ng eksena ang kanyang batugang ex-boyfriend sa lobby o sa parking lot ng building, dali-dali niyang sinubukan na abutin ang tawag. Pero dahil sa kanyang likas na pagiging clumsy at sa panginginig ng kanyang mga daliri, muntik na niyang maibagsak ang phone sa glass floor kung hindi lang ito mabilis na nasalo ni Zion—na ngayon ay nasa likuran na pala niya, ang dibdib nito ay halos nakadikit na sa kanyang likuran.

"Ava! Nasaan ka na?! Kanina pa ako naghihintay dito sa parking! Sumama ka sa akin ngayon din bago ko pa pasukin 'yang building na 'yan!" bulyaw ni Mark mula sa kabilang linya. Ang boses nito ay puno ng poot, selos, at kawalan ng respeto na matagal nang tinitiis ni Ava.

Naramdaman ni Ava ang mainit na hininga ni Zion sa kanyang batok, isang sensasyon na nagpadala ng kuryente sa kanyang buong spine. Bago pa man makasagot si Ava para humingi ng tawad o magpaliwanag, kinuha ni Zion ang phone mula sa kanyang nanginginig na kamay. Hindi nagsalita si Zion; malamig ang kanyang mga mata habang pinindot niya ang 'end call' at inilayo ang gadget sa lugar na hindi na maaabot ni Ava.

Dahan-dahang iniharap ni Zion si Ava sa kanya. Hinawakan ni Zion ang pisngi ni Ava, ang kanyang hinlalaki ay marahang humahaplos sa ibabang labi ng dalaga na tila tinitimbang ang lambot nito. Namula nang husto si Ava, ang kanyang mga mata ay nangingilid ang luha dahil sa halo-halong emosyon—takot sa taas ng kinalalagyan nila, hiyâ sa sariling kahinaan, at isang matinding atraksyon na hindi niya kailanman naramdaman sa piling ni Mark.

"Zion... h-hindi ako marunong sa ganito," pagsusumamo ni Ava, halos pabulong na lang ang kanyang boses habang nakatingala sa matikas na lalaki. "Mahiyain ako... clumsy... baka mabigo lang kita. Hindi ko pa yata kaya ang ganitong 'wild' na mundo na kinagagalawan niyo."

Napangiti nang bahagya si Zion, isang tipid na ngiti na hindi umabot sa kanyang mga mata na nananatiling nagniningas sa pagnanasa. "Iyan ang pagkakamali mo, Ava. You think pagiging mahiyain is a weakness. But for me, it's a blank canvas. And I am an architect who loves a complex challenge."

Inilapit ni Zion ang kanyang mukha sa tenga ni Ava, sapat na para maramdaman ng dalaga ang bawat pagbuga ng mainit na hininga nito. "Hindi mo kailangang malaman ang lahat ng teknikalidad ngayon. Tuturuan kita. I’ll teach you how to breathe properly when the world feels too heavy on your shoulders. I’ll teach you how to want something with your whole soul, and more importantly... how to be wanted until you can't breathe."

Naramdaman ni Ava ang malalaking kamay ni Zion na bumababa mula sa kanyang pisngi patungo sa kanyang manipis na baywang. Humawak ito nang mahigpit pero may kasamang pag-iingat na tila humahawak ng isang mamahaling porselana. Dahil sa labis na vertigo mula sa glass floor na tila bumubukas sa ilalim ng kanyang mga paa at sa tindi ng presensya ni Zion, muling nawalan ng balanse si Ava. Napakapit siya sa matitigas na balikat ni Zion, ang kanyang mga kuko ay bahagyang bumaon sa mamahaling tela ng suit nito para lamang manatiling nakatayo.

"U-ugh... Zion..." Isang malalim at galing-sa-pusong ungol ang nakawala sa mga labi ni Ava nang maramdaman niya ang labi ni Zion na dumampi sa gilid ng kanyang leeg. Ang bawat halik ni Zion ay parang isang marka ng pag-aari, isang aralin sa senswalidad na hindi matatagpuan sa kahit anong textbook sa eskwelahan.

Ang paghinga ni Ava ay naging pasumpong-sumpong, parang isang musikang kulang sa ritmo pero puno ng damdamin. Bawat "ugh" na lumalabas sa kanya ay tila gasolina sa apoy na nagpapaningas sa pagnanasa ni Zion. Ang mahiyaing dalaga na dati ay takot na takot sa ika-50 palapag ay unti-unti nang nakakalimot sa taas; ang tanging alam niya ay ang init ng katawan ni Zion at ang matamis na pangako na tuturukan siya nito ng lahat ng bagay na ipinagkait sa kanya ng kanyang nakaraan.

"Listen to your own breath, Ava," bulong ni Zion habang tinitingnan siya nang diretso sa mga mata, ang kanyang mga kamay ay lalong humigpit sa kanyang bewang. "That's the sound of you finally waking up from a long, boring dream."

Sa gitna ng kanilang matinding tagpo, kung saan ang bawat segundo ay tila tumitigil, biglang bumukas ang glass door ng terrace. Pumasok si Aria at ang totoong Zane, na parehong may dalang mapanuksong ngiti sa kanilang mga labi. Si Aria ay may hawak na isang eleganteng itim na box, tila hindi man lang nagulat sa nakitang intimate na posisyon ng dalawa sa gitna ng silid.

"The security already handled Mark. Pinapaalis na siya sa premises at hinarangan na ang lahat ng access niya," sabi ni Aria bago ilapag ang box sa gitna ng glass table. "And Ava... Zion... here is the dress for the grand contract signing and celebration tomorrow. It's short, it's red, and it's definitely not designed for a shy girl."

Tumingin si Zion kay Ava, ang kanyang mga daliri ay marahang hinahaplos ang buhok ng dalaga habang nakatingin sa box. Isang mapanuksong ngiti ang gumuhit sa kanyang labi na nagpabilis lalo sa tibok ng puso ni Ava. "Ready for your next lesson, my little apprentice? Or should I say... my soon-to-be queen?"

Napatingin si Ava sa red box. Alam niya na sa oras na isuot niya iyon, kailangan niyang iwan ang mahiyaing bersyon ng kanyang sarili. Habang nakatingin kina Aria at Zane na nagsisimulang magtawanan sa nakitang "clumsy" position nila sa sahig kanina, naramdaman ni Ava ang isang bagong uri ng tapang.

"U-ugh... s-sige," mahinang sagot ni Ava, pero may determinasyon na sa kanyang mga mata. "Tuturuan mo ako, 'di ba?"

Ngumisi si Zion, ang kanyang aura ay lalong naging mapanganib. "Lahat, Ava. Tuturuan kita ng lahat."

Sa gitna ng tawanan nina Aria at Zane, biglang hinila ni Zion si Ava patungo sa pribadong elevator. "Umuwi ka na muna, Ava. Pero isasama mo ako," utos ni Zion. "Dahil ang tutorial natin... hindi natatapos sa loob ng opisina."

Habang bumababa ang elevator, nakita ni Ava ang kanyang repleksyon sa salamin—isang babaeng gulo-gulo ang buhok pero may ningning sa mga mata na hindi niya kailanman nakita noon. Handa na ba siya para sa gabing hinding-hindi niya malilimutan?