บททั้งหมดของ The Quadruple Sin : บทที่ 1 - บทที่ 10

Ang sikat ng araw sa labas ng dambuhalang salamin ng Maximilian & Co. Headquarters ay kasing-tindi ng kaba sa dibdib ni Ava Dominique. Habang naglalakad siya sa hallway patungo sa main cafeteria, ramdam niya ang bawat tingin ng mga empleyado. Paano ba namang hindi, suot niya ang isang office attire na hiniram lang niya kay Aria—isang hapit na pencil skirt na tila sumisigaw ng awtoridad, pero dahil kay Ava ito nakasuot, bawat hakbang niya ay parang isang aksidenteng naghihintay na mangyari."Ava! Dito!" kaway ni Aria Veronique mula sa isang sulok ng napakagarbong cafeteria.Dahil sa pagmamadali at sa pagiging clumsy, hindi napansin ni Ava ang basang sahig na kakalinis lang ng janitor. Muntik na siyang sumubsob sa sahig kung hindi lang siya nakakapit sa gilid ng isang mesa, dahilan para mayanig ang mga baso ng tubig ng mga empleyadong kumakain doon."S-sorry! Pasensya na po!" nauutal at namumulang hingi ng paumanhin ni Ava bago tuluyang makarating sa table ng kanyang kakambal."Diyos ko

CHAPTER 4: THE ARCHITECT OF DESIREAng buwan ay nakasilip sa pagitan ng mga manipis na ulap, nagbibigay ng isang malamig at misteryosong liwanag sa loob ng glass-walled Sky Terrace ng Building 50. Pero sa loob, ang atmospera ay taliwas sa lamig ng gabi; ito ay nagbabaga, puno ng tensyon na tila kuryenteng dumadaloy sa bawat sulok ng silid. Ang bawat paghinga ni Ava Dominique ay naririnig niya sa sarili niyang mga tainga—mabigat, mabilis, at puno ng kaba na hindi niya maipaliwanag. Tapos na ang presentation, matagal nang nakaalis ang mga board members, at tanging ang mahinang ugong na lang ng air conditioning ang maririnig. Pero para kay Ava, ang pinakamalakas na tunog ay ang marahas na tibok ng kanyang puso na tila gustong kumawala sa kanyang dibdib."Zion... u-ugh, gabi na. Kailangan ko na talagang umuwi," bulong ni Ava. Ang kanyang boses ay nanginginig, pilit na iniiwas ang tingin sa 26-year-old CEO na kasalukuyang nakatayo sa harap ng malawak na glass window.Si Zion Alexander ay d

Ang penthouse ni Zion ay nababalot ng katahimikan, maliban sa marahas na paghinga nina Ava at Zion na tila nakikipagkarera sa bilis ng tibok ng kanilang mga puso. Pagkatapos ng mainit at medyo nakakatawang "tutoring" session sa master bedroom, dinala ni Zion si Ava sa tapat ng malawak na glass window kung saan tanaw ang buong siyudad ng Golden East. Ang buwan ay nagbibigay ng maputlang liwanag, pero ang init sa loob ng silid ay sapat na para tunawin ang kahit anong pag-aalinlangan."Lesson number three, Ava," bulong ni Zion, ang kanyang baritonong boses ay nanginginig sa pagnanasa habang nakatayo siya sa likuran ni Ava. "Ang paghawak ay dapat may layunin. Every touch should tell a story."Inalalayan ni Zion ang mga kamay ni Ava at ipinatong ito sa sarili niyang katawan—sa matigas na dibdib at pababa sa matitikas na muscle ng kanyang tiyan na resulta ng matinding disiplina sa gym. Naramdaman ni Ava ang init ng balat ni Zion na tila nanunuot sa kanyang mga daliri. Dahil sa pagiging clum

(Ava’s POV)Ang tunog ng intercom ay tila isang martilyo na bumabaon sa bungo ko. Bawat pitik nito ay nagpapaalala sa akin na ang impiyernong tinakasan ko sa bisig ni Mark ay nasa labas na ng pinto. Ngunit sa loob ng penthouse na ito, may mas matinding apoy na sumusunog sa akin."Zion... u-ugh, ang mga pulis... si Dad..." nanginginig kong sabi.Hindi ako makahinga nang maayos. Ang mahiyaing Ava na laging yumuyuko sa harap ng utos ng iba ay nagpupumiglas sa loob ko, pero ang presensya ng lalakeng nasa harap ko ay tila isang tanikala na hindi ko kayang kalasin.Si Zion Alexander ay hindi man lang kumurap. Dahan-dahan niyang tinanggal ang kanyang suot na tuxedo jacket at itinapon ito sa sahig nang hindi inaalis ang kanyang nagniningas na titig sa akin. Ang kanyang mga mata—na dati ay puno ng mapaglarong pagnanasa—ay naging madilim at puno ng bagsik."Look at me, Ava Dominique," baritono niyang utos.Sa sobrang kaba at pagiging clumsy, muntik na akong matumba nang subukan kong umatras. Pe

(Ava’s POV)Ang bawat segundo sa loob ng matte black sports car ni Zion ay parang isang habambuhay na paglalakbay sa pagitan ng langit at impiyerno. Ang adrenaline na dulot ng barilang naganap sa rooftop ay hindi pa humuhupa nang hilahin ako ni Zion patungo sa garahe ng Northern Estate. Sa bawat hakbang, ramdam ko ang pagmamadali at ang awtoridad sa kanyang pagkakahawak sa aking kamay—isang mahigpit na pag-angkin na tila nagsasabing kahit ang kamatayan ay walang karapatang kumuha sa akin mula sa kanya.Pinasok kami sa loob ng sasakyan, at bago ko pa man maikabit ang seatbelt, narinig ko na ang galit na ugong ng makina na tila isang hayop na nagpapakawala ng pagnanasa. Ang tunog na iyon ay hindi lang tunog ng makina; ito ay tunog ng aming pagtakas mula sa lahat ng mundong nagpahirap sa akin.Sa loob ng masikip at marangyang cabin, ang amoy ng mamahaling leather ay humahalo sa bango ng pawis, ulan, at ang nakakalasing na scent ni Zion—isang halo ng sandalwood at purong kapangyarihan. Da