The Reluctant Heiress

Kabanata 1: Ang Pirma sa Pahina

POv: Mara

Ang tinta ay hindi lang tumatak sa papel tumatak ito sa aking kaluluwa, malamig at madilim, parang selyo ng isang kapalarang hindi ko pinili. Hinawakan ko ang pluma nang mahigpit, halos kumalat ang dugo sa aking mga daliri sa panggigipit. Bawat titik na isinusulat ko ay mabigat, parang bato na ibinabagsak sa aking dibdib.

Mara De leon

Tapos na. Ang lahat ng aking pagtutol, ang lahat ng aking pagtanggi wala nang halaga. Ang pangalang ito ay hindi na akin lang. Ibinibigay ko ito kapalit ng kinabukasan ng pamilya. Kapalit ng kumpanyang itinayo ng aking ama gamit ang pawis at dugo ng kanyang mga kamay. Kapalit ng pangalang hindi dapat lumubog sa putikan.

Itinaas ko ang tingin. Nakatayo siya sa kabilang dulo ng mahabang mesa, tahimik. Gaya ng lagi. Walang ingay, walang paggalaw, walang anuman sa mukha kundi ang seryosong pagtingin na tila ba nakikita niya ang lahat ng nangyayari sa paligid at hindi niya ito pinapansin.

Si Kael.

Hindi ko siya kilala nang lubusan. Ang alam ko lang: galing siya sa isang liblib na bayan sa hilaga, ipinakilala sa amin ng isang taong matagal nang tumutulong sa pamilya, at pumayag siya sa lahat ng kondisyon nang walang pagtatalo. Walang hinihinging kapalit kundi ang pagtupad sa pangako.

Tumingin ako sa kanya mula ulo hanggang paa. Ang damit na suot niya ay maayos ngunit luma hindi yung uri ng damit na isinusuot ng taong nakikihalubilo sa mga mayayaman. Walang relo sa pulso, walang palamuti, walang anuman na magpapahiwatig na mayroon siyang kahit anong yaman sa mundo. Tila isang estrangherong dinala lang dito ng tadhana, handang magpakasal sa isang taong hindi niya kilala.

At ito ang pakakasalan ko? Ito ang lalaking magiging kabiyak ko sa loob ng isang taon? Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga mata. Pinigilan ko ang luha hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa galit. Bakit siya? Sa dami ng tao sa mundo, bakit ganito?

"Huwag kang magtaka," ang sinabi ni Papa noong nakaraang gabi, ang boses niya ay mabigat, pagod na pagod. "Wala na tayong ibang pagpipilian, Lira. Kung hindi ka magpapakasal, babagsak tayo. At hindi lang kumpanya ang mawawala sa atin lahat."

Alam ko iyon. Nakita ko ang mga ulat. Nakita ko ang mga numero. Ang negosyo na pinamahalaan ng ating pamilya sa loob ng tatlong henerasyon ay unti-unting lumulubog, at ang mga kamay na sanay humawak ng ginto ay wala nang mahawakan kundi hangin.

Kaya pumayag ako. Ngunit hindi ibig sabihin noon ay tatanggapin ko na ito nang buong puso. Lumapit ako nang kaunti, hanggang sa magkahiwalay na lang kami ng ilang hakbang. Tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata gusto kong makita kung mayroon man siyang nararamdaman. Kung mayroon man siyang kahit kaunting hiya o pag-aalinlangan.

Ngunit ang kanyang mga mata ay malalim at tahimik, parang ilog sa gabi hindi mo makita ang ilalim, hindi mo malaman kung ano ang nagtatago sa ilalim ng tubig.

"Huwag kang aasa na magiging tunay tayong mag-asawa," ang boses ko ay lumabas na mas matigas kaysa sa inaasahan ko, parang bato na bumabagsak sa semento. Tinitigan ko siya nang hindi kumukurap. "Huwag ka ring umasa sa yaman ng pamilya ko. Wala kang makukuha sa akin. Wala kang makukuha sa atin. Dumating ka lang sa tamang panahon, iyon lang."

Tumahimik siya nang sandali. Tila pinag-iisipan ang bawat salita, bago siya nagsalita nang mahinahon, mababa ang boses walang galit, walang pagtatalo, parang tinatanggap lang niya ang lahat.

"Huwag kang mag-alala, Lira. Hindi ko naman hiningi ang iyong yaman."

Napakurap ako. Hindi iyon ang inaasahan ko. Inaasahan kong magagalit siya. Sasagot. Magtatalo kami. Ngunit ganon lang payapa, walang pagbabago sa kanyang mukha. Parang wala akong sinabi. Parang hindi siya apektado.

Lalong uminit ang aking dibdib. Wala ba siyang pakialam? Wala ba siyang nararamdaman kahit kaunti?

Itinuro ko ang pahina sa pagitan namin ang kontrata, ang aming tadhana, nakasulat sa itim na tinta, malinaw at walang puwang para sa pagbabago.

"Basahin mo ulit ang bawat linya," sabi ko, ang bawat salita ay binibigkas ko nang mabigat. "Isang taon. Magkasama tayo sa iisang bahay, magkasama sa mga pagtitipon, mag-asawa sa paningin ng lahat. Pero tandaan mo ito nang mabuti: bawal mahulog sa isa't isa. Bawal magmahal. Bawal magpanggap na mayroon tayong nararamdaman na wala naman talaga. At kapag natapos ang panahong ito... maghihiwalay tayo. Walang tanungan. Walang paghahanap. Walang pag-asa na magkikita pa muli."

Tumango siya. Walang pag-aalinlangan. Walang pagtutol.

"Nauunawaan ko lahat ng iyon."

Napasinghap ako nang mahina. Napakadali para sa kanya. Napakadali niyang tanggapin ang lahat parang hindi ito buhay niya na pinag-uusapan.

"Kung ganoon..." Kinuha ko ang sarili kong kopya, itinago ito sa aking pitaka, parang isang patunay ng pagkakasala. "...huwag mong subukang lumapit sa akin nang higit sa kailangan. Hindi ako magiging mabait na asawa. Hindi ako magiging mapagkalinga. Gagawin ko lang ang aking tungkulin para sa pamilya ko. At wala nang iba."

"Gagawin ko rin ang akin," sagot niya, at sa pagkakataong ito may kaunting lambing sa kanyang boses na hindi ko pinansin. "Hindi kita pipilitin, Lira."

Tumalikod ako sa kanya bago pa man may makita siyang luha sa aking mga mata. Hindi ko siya pwedeng makitang mahina. Hindi ko siya pwedeng makitang may hawak sa aking puso.

"Tapos na ang seremonya," sabi ko, ang likod ko ay nakaharap sa kanya. "Pumunta ka na sa bahay na nakalaan sa atin. Susunod ako."

Hindi siya sumagot agad. Narinig ko lang ang mahinang paggalaw ng kanyang mga paa sa sahig, at ang pagsara ng p***o nang dahan-dahan, nang walang ingay.

Nang mag-isa na ako, doon ko pinakawalan ang lahat. Umupo ako sa sahig, yakap ang aking sarili, at umiyak tahimik, walang tunog, parang takot na marinig ng sarili kong puso ang pagkabasag nito.

Bakit ganito? Bakit kailangang magkaganito?

Walang sumagot. Tanging ang katahimikan lang ng silid ang kasagutan ko.

Ang unang gabi sa aming tahanan ay malamig. Malaki ang bahay mas malaki pa kaysa sa bahay na kinalakihan ko

ngunit walang init. Ang mga dingding ay puti at malinis, ang sahig ay makintab, ang lahat ay nasa ayos... ngunit walang buhay. Parang isang museo na pinaglagyan ng mga kagamitan, hindi tahanan.

Nang pumasok ako sa kwarto, nandoon siya nakatayo sa tabi ng bintana, nakatingin sa madilim na kalangitan. Nang marinig niya ang aking pagpasok, lumingon siya nang dahan-dahan.

"Nandito ka na," sabi niya, parang nagpapahayag lang ng katotohanan, walang pagtatanong.

Tinanggal ko ang aking alahas, isa-isa, inilagay sa ibabaw ng mesa nang walang ingay.

"Matutulog ka sa kabilang kwarto," sabi ko nang hindi siya tinitingnan. "Magkakasama tayo sa harap ng iba, pero kapag sarado na ang p***o... sarili nating espasyo ang bawat isa."

Tumango siya."Sige."

Hindi siya nagreklamo. Hindi siya nagtanong kung bakit. Tinatanggap lang niya ang lahat, parang inihandang niya ang sarili para sa anumang sasabihin ko.

Nang lumabas siya ng p***o, hinarap ko ang salamin. Nakita ko ang sarili ko nakasuot pa rin ng damit pangkasal, maganda ang ayos, ngunit ang mga mata ko ay pagod na pagod, puno ng galit at pagkalito.

Isang taon lang, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko. Isang taon, at matatapos na ang lahat. Makakawala na ako.

Ngunit bakit parang hindi ko kayang isipin ang panahong iyon? Bakit parang unti-unting lumalayo ang hinaharap na aking inaasahan?

Lumipas ang mga araw, at ang bawat araw na iyon ay naging pagsubok sa akin.

Sa umaga, paggising ko ay nandoon na ang kape sa mesa mainit, eksakto ang tamis na gusto ko, kahit hindi ko naman sinabi sa kanya. Pagkatapos ay wala na siya. Kapag bumaba ako, tapos na siyang kumain. Kapag nagtatanong ako tungkol sa mga gawain sa bahay, sagot niya nang malinaw at maikli walang paligoy-ligoy, walang pagpapaligaya.

Sa harap ng mga tao sa mga hapunan, sa mga pagtitipon, sa mga pagbisita sa kumpanya siya ay nasa aking tabi, tahimik ngunit matikas. Ang mga mata niya ay matalim kapag nakikitungo sa iba, at napansin kong marami ang nagbibigay ng respeto sa kanya kahit wala siyang ipinagmamalaking yaman. Ngunit sa akin... sa akin ay palaging mahinahon, palaging naghihintay ng aking pahintulot.

At lalo lang akong naiinis. Bakit hindi siya magalit? Bakit hindi siya sumagot kapag sinisigawan ko siya? Bakit palagi siyang nagtitiis sa aking masamang ugali?

Isang hapon, nagkaroon ako ng matinding pagtatalo sa isa sa mga matataas na opisyal ng kumpanya. Puno ako ng galit nang umuwi galit sa kanya, galit sa sitwasyon, galit sa lahat ng bagay na hindi ko makontrol.

Pagpasok ko sa bahay, nakita ko siyang nagbabasa sa sala. Tumingin siya sa akin nang makita ang aking mukha, at tumayo agad.

"May problema ba?" tanong niya, ang boses ay puno ng pag-aalala.

Iyon na ang kailangan ko. Ang galit na matagal kong itinatago ay sumabog na parang bulkan.

"Huwag kang magkunwaring may pakialam!" sigaw ko, ang luha ay tumutulo na nang hindi ko namamalayan. "Wala kang alam sa mga iyon! Wala kang alam sa bigat na pasan ko! Galing ka sa probinsya, hindi mo naiintindihan ang mundong ito! Hindi mo naiintindihan ang panganib na kinakaharap namin!"

Tumahimik siya. Hindi siya lumapit. Hindi siya sumagot. Tinitigan lang niya ako, at ang tingin niya ay hindi nagbago puno ng pag-unawa, hindi poot.

"Alam kong mahirap," sabi niya nang mahina nang huminto ako sa pagsigaw. "At hindi ko hinihiling na paniwalaan mo ako agad. Pero nandito ako, Lira. Kung kailangan mo ng tulong... handa akong makinig."

Tumawa ako nang mapait. "Makikinig ka? At ano ang maitutulong mo? Wala kang alam sa negosyo, wala kang alam sa batas, wala kang alam sa mga taong gusto kaming wasakin! Huwag kang magpanggap na matalino ka lang dahil nakikinig ka!"

Huminga siya nang malalim, dahan-dahan, parang pinipigilan ang sarili. "Hindi ko sinasabing alam ko ang lahat," sabi niya, kalmado pa rin. "Pero minsan, hindi kailangang may solusyon agad. Minsan, sapat na ang may nakikinig lang."

Tinitigan ko siya. Gusto kong magalit pa, gusto kong sabihin sa kanya na lumayo siya sa akin... ngunit bakit parang may pumipigil sa aking dila? Bakit parang ang katotohanan sa kanyang boses ay humahaplos sa sugat na matagal nang hindi naghihilom?

Umiwas ako ng tingin. "Umalis ka," bulong ko. "Gusto kong mapag isa."

Hindi siya nakipagtalo tumango na lamang siya nang dahan-dahan at lumabas ng p***o, iniwan ako sa gitna ng silid, mag-isa sa aking kaguluhan.

Ang gabing iyon ay nagbago ng lahat. Umuulan nang malakas sa labas ang kulog ay dumadagundong sa langit, ang ulan ay pumapalo sa bubong nang walang tigil. Nagising ako sa gitna ng dilim, pawisan, nanginginig. Ang mga alaala ng pagbagsak ng aming kumpanya ay parang bangungot na bumabalik ang mga banta, ang mga utang, ang takot na mawala ang lahat.

Hindi ko namalayan na lumabas ako ng kwarto at nakapunta na pala ako sa kanya. Nakatayo siya sa may bintana, nakatingin sa ulan. Nang marinig niya ang aking pagpasok, lumingon siya. Nakita niya ang aking mga mata puno ng takot, walang kalaban-laban.

Hindi siya nagsalita. Hindi siya nagtanong. Lumapit lang siya nang dahan-dahan, parang lumalapit sa isang ibong takot lumipad palayo.

"Takot ako," inamin ko, ang boses ko ay pabulong, parang hangin na maaaring mawala anumang oras. "Takot na mawala ang lahat. Takot na magkamali. Takot na... magsisi ako sa lahat ng ginagawa ko."

Inabot niya ang aking kamay nang dahan-dahan. "Hindi ka naman nag-iisa," sabi niya nang mahina. "Nandito lang ako."

At sa sandaling iyon, sa gitna ng ulan at dilim, hindi ko na napigilan. Ang aking mga kamay ay napunta sa kanyang balikat, ang kanyang mga bisig ay yumakap sa akin nang mahigpit, parang ayaw na niya akong palayain kailanman.

Hindi namin pinag-usapan ang kontrata. Hindi namin pinag-usapan ang isang taon. Hindi namin pinag-usapan ang paghihiwalay. Sa gabing iyon, tanging kami lang dalawang taong hindi pinili ang isa’t isa, ngunit pinaglapit ng tadhana.

Naging totoo kami. Ang bawat haplos ay puno ng damdamin ang galit na matagal na itinago, ang takot na hindi maipahayag, ang pag-asa na hindi inaasahang darating. Ang bawat halik ay parang pag-amin hindi sa salita, kundi sa pagyakap sa isa’t isa nang mahigpit, parang ayaw nang maghiwalay.

Nang magising ako sa umaga, nakayakap pa rin siya sa akin. Ang kanyang paghinga ay mahinahon, ang kanyang mukha ay payapa parang isang bata na nakatulog nang mahimbing.

Tinitigan ko siya nang matagal. Ang mga guhit sa kanyang mukha ay payak, walang palamuti, walang anumang nagpapahiwatig ng kayamanan... ngunit bakit parang mayroon siyang isang bagay na wala sa ibang taong kilala ko? Isang uri ng kapayapaan na hindi nabibili ng ginto.

Dahan-dahan akong tumayo. Nakaramdam ako ng takot, takot para sa nararamdaman ko, takot sa maaaring mangyari, takot na baka mahulog ako sa bitag na aking sariling puso ang naglagay.

Hindi ito maaari. Hindi ito dapat mangyari.

Pinalitan ko ang aking damit nang mabilis, parang tumatakas sa isang kasalanan. Nang bumaba ako, nandoon na siya naghahanda ng almusal, parang walang nangyari kagabi.

Tumingin siya sa akin, at ngumiti nang mahina isang ngiting puno ng lambing na hindi ko pa nakita kailanman.

"Magandang umaga," bati niya. "Naghanda ako ng almusal."

Hindi ko siya tiningnan nang diretso. Kinuha ko ang aking bag. "Kailangan kong pumunta sa opisina," sabi ko, ang boses ko ay masyadong mabilis, masyadong matigas. "Huling ka na."

Hindi siya sumagot agad. Narinig ko ang pagtigil ng kanyang paggalaw.

"Lira..." tawag niya sa akin nang mahina.

Humarap ako sa p***o. "Huwag kang mag-isip ng kung ano-ano," sabi ko nang hindi siya tumitingin. "Nangyari lang iyon... dahil sa sitwasyon. Hindi ibig sabihin na may nagbago na. Tandaan mo ang kontrata, Kael. Bawal magmahal."

Tumahimik siya. Nang lumingon ako saglit, nakita ko ang pagkawala ng ngiti sa kanyang labi. Ang mga mata niya ay nagdilim nang kaunti, parang may natagong sakit sa loob.

"Naaalala ko," sabi niya, ang boses ay mababa at walang kulay. "Huwag kang mag-alala. Hindi ako makakalimot."

Lumabas ako ng bahay nang mabilis, parang may humahabol sa akin. Habang nasa sasakyan, hinawakan ko ang aking dibdib tumitibok ito nang mabilis, masakit, parang gustong lumabas sa aking katawan.

Bakit ganito? Bakit nasasaktan ako kapag sinasabi ko sa kanya ang mga salitang iyon?

Hindi ko alam ang sagot. Ang alam ko lang sa gabing iyon, may nabago sa akin. May nabuksan na p***o na hindi ko na kayang isara.

Sa mga sumunod na linggo, sinubukan kong bumalik sa dati. Masungit ako. Malayo. Ipinapakita ko sa kanya na walang nangyari sa pagitan namin. Ngunit habang pilit kong inilalayo ang sarili ko, lalo lamang akong lumalapit sa kanya nang hindi ko namamalayan.

Kapag may problema ako sa mga ulat sa kumpanya mga numero na hindi ko maintindihan, mga kasunduang puno ng masalimuot na salita siya ang tumutulong sa akin. Hindi siya nagtuturo sa paraang mapagmataas. Uupo lang siya sa aking tabi, dahan-dahang ipinapaliwanag ang bawat bahagi, hanggang sa maging malinaw ang lahat.

"Paano mo nalaman ang lahat ng ito?" tanong ko minsan, nang matapos nating suriin ang isang mahabang kontrata. Tumingin ako sa kanya nang may pagtataka. "Hindi ka naman nag-aral sa mga sikat na paaralan, di ba?"

Ngumiti siya nang bahagya, ngunit may lungkot sa kanyang mga mata. "Natuto ako sa ibang paraan," sabi niya lang. "Hindi lahat ng kaalaman ay nakukuha sa loob ng silid-aralan."

Hindi ko na tinanong pa. May mga bagay na ayaw niyang pag-usapan, at natutunan kong huwag pilitin.

Kapag iniiwasan ako ng mga kaibigan ko nang bumaba ang katayuan ng aming pamilya, nang hindi na kami mayaman gaya ng dati siya ang nananatili. Kapag umiiyak ako nang palihim sa gabi, akala ko walang nakakakita... siya ang naroon sa pintuan, hindi lumalapit, pero handang makinig kung tatawagin ko siya.

Isang gabi, nagising ako at nakita siyang nakatayo sa labas ng aking kwarto, parang nagbabantay. Nang makita niyang gising ako, akmang aalis na siya agad.

"Bakit ka nandito?" tanong ko nang mahina.

Huminto siya. Tumingin sa akin, pagkatapos ay sa sahig.

"Minsan... kapag balisa ka sa pagtulog, nagsasalita ka," sabi niya nang mahina. "Ayaw kong guluhin ka. Gusto ko lang siguraduhing ligtas ka."

Napatingin ako sa kanya. Ang init ng pag-aalala sa kanyang boses ay hindi maipagkakaila. "Kael..." Tawag ko sa kanya sa unang pagkakataon nang walang galit sa boses.

Tumingin siya sa akin. "Bakit ginagawa mo ito?" tanong ko. "Bakit napakabait mo sa akin kahit ganito ako? Kahit sinasaktan kita?"

Lumapit siya nang dahan-dahan, hanggang sa nasa harap ko na siya. Hinawakan niya ang aking kamay nang marahan. "Dahil..." Tumigil siya, parang pinipili ang tamang salita. "Dahil hindi ka masama, Lira. Nagtatago ka lang sa likod ng galit. At naiintindihan ko naman iyon."

Huminga ako nang malalim, ang puso ko ay tumitibok nang mabilis. "Huwag kang mahulog sa akin," bulong ko, parang paghingi ng paumanhin. "Baka hindi ko maibigay ang pagmamahal na nararapat sa iyo."

Ngumiti siya nang malungkot, at hinaplos ang aking pisngi.

"Huwag kang mag-alala," sabi niya. "Ako na ang mahuhulog para sa ating dalawa."

Lumayo siya bago pa ako makasagot. Naiwan akong nakatayo sa dilim, hawak ang aking sariling kamay na mainit pa mula sa kanyang haplos.

Unti-unti, nagbago ang lahat. Ang galit ay napalitan ng pagtataka. Ang pagtataka ay napalitan ng paghanga. At ang paghanga... ay unti-unting nagiging pag-ibig pag-ibig na pilit kong itinatanggi, pilit kong tinatakot, ngunit hindi ko kayang pigilan.

Napansin ko ang mga bagay na hindi ko napansin noon. Ang paraan ng pagtingin niya sa akin puno ng pagmamahal na hindi maipagkakaila. Ang paraan ng pagtayo niya sa aking tabi kapag may panganib handang ilagay ang sarili sa harap ko. Ang bawat kilos niya, bawat salita lahat ay may kabuluhan.

Ngunit sa kabila ng lahat, nananatili ang takot sa aking puso. Akala ko ay hindi niya ako minamahal nang totoo. Akala ko ay ginagawa lang niya ang lahat dahil sa kontrata. Akala ko ay wala siyang tunay na nararamdaman para sa akin.

Isang araw, habang naglalakad kami sa hardin, naglakas-loob akong magtanong.

"Kael..." Tumingin ako sa kanya. "Kung matapos na ang isang taon... kung maghiwalay na tayo... hahanapin mo pa ba ako?"

Tumigil siya sa paglalakad. Tumingin siya sa malayo, sa mga punong umuuga sa hangin. "Hindi ko alam," sabi niya nang tapat. "Gusto kong sabihin na hahanapin kita. Pero hindi ko alam kung papayagan mo akong lumapit."

"At kung hahayaan ko naman?" tanong ko nang mahina.

Lumingon siya sa akin. Ang mga mata niya ay puno ng damdamin pag-asa, takot, pagmamahal.

"Hahanapin kita," sabi niya nang buong puso. "Kahit saan. Kahit gaano katagal. Hindi ako bibitaw, Lira."

Hinawakan ko ang kanyang kamay nang mahigpit.

"Huwag kang mangako ng hindi mo kayang tuparin," sabi ko, habang pinipigilan ung luha na nag babadyang lumabas sa aking mga mata. "Masasaktan lang tayo sa huli."

Hinawakan niya ang aking mukha gamit ang parehong kamay. "Ang pangako ko ay hindi sa kontrata," sabi niya nang seryoso. "Ito ay sa iyo."

Sa sandaling iyon, parang nabuwag ang pader na itinayo ko sa aking puso. Yakap ko siya nang mahigpit, at sa gitna ng hardin, sa ilalim ng liwanag ng araw, inamin ko sa sarili ko mahal ko na siya. Mahal ko siya kahit alam kong maaaring masaktan ako. Mahal ko siya kahit akala ko ay wala siyang maibibigay kundi ang kanyang sarili.

Hindi ko alam na ang lalaking akala ko ay walang-wala... siya pala ang may hawak ng lahat. Na ang yaman na akala ko ay kailangan ko para mabuhay... ay wala kumpara sa pagmamahal na itinatago niya para sa akin. At darating ang araw na malalaman ko ang lahat ang katotohanan na yayanig sa aking mundo, ang katotohanan na maghihiwalay sa atin, at ang katotohanang magbubuklod sa atin muli, pagkatapos ng mahabang panahon ng paghihiwalay.

Ngunit sa sandaling iyon... sa kanyang mga bisig... ang tanging alam ko lang ay ito. Mahal ko siya. At handa akong harapin ang anumang mangyayari basta kasama siya.