CHAPTER 3

KATRIANA POV

Napakurap ako nang ilang beses. Pakiramdam ko ay nabingi ako bigla sa sinabi niya, o baka sabaw lang talaga ang utak ko dahil sa puyat at pagod.

"Anong sabi mo?" tanong ko habang nakakunot ang noo, pilit pinoproseso kung tama ba ang narinig ko o guni-guni lang ito ng pagod kong katawan. "Mag-asawa tayo? Nagbibiro ka ba, Mr. Lazarte? Kakarating ko lang galing abroad, galing sa isang sirang relasyon, tapos ang solusyon mo sa problema ko ay ang biglaang pagpapakasal sa isang estranghero?"

Hindi natawa si Damon. Seryoso lang siyang nakatayo sa harap ko, ang mga mata ay nananatiling kalmado pero may diin na para bang pinag-isipan na niya ang sinabi niya bago pa man ito lumabas sa bibig niya.

"Hindi ako mahilig magbiro, Katriana," sagot niya gamit ang malalim at baritonong boses na mas lalong nagpatibok ng mabilis sa dibdib ko. Tumalikod ito sandali para kumuha ng isa pang baso sa maliit na bar counter sa gilid ng private lounge bago muling humarap sa akin. "Need mo ng hustisya at paraan para mabawi ang mga ninakaw sa iyo. Need ko naman ng asawa para sa nalalapit na board meeting ng pamilya ko para matigil na sila sa pagpapakasal sa akin sa kung sino-sinong babaeng hindi ko naman kilala. It's a mutual benefit."

Tinitigan ko siya nang maigi, sinusubukang hanapin ang biro o lokohan sa mukha niya, pero wala akong nakita kundi purong seryosong desisyon. Ang lalaking ito ay bilyonaryo, may sariling empire ng negosyo, at kilala bilang isa sa pinakamakapangyarihang tao sa industriya. Bakit niya nanaising magpakasal sa isang tulad ko na kakagaling lang sa pagiging DH at iniwan ng ex-fiancé?

"Bakit ako?" diretsong tanong ko habang itinaas ko ang baba ko. "Maraming babaeng nag-aagawan dyan para mapansin mo, Mr. Lazarte. Bakit ako na kakagaling lang sa iskandalo sa hallway?"

"Dahil nakita ko kung paano ka lumaban kanina," sagot niya agad na walang pag-aalinlangan. "Hindi ka umiyak sa harap nila nang lumabas ang katotohanan. Mas pinili mong maging matatag at itapon ang basura kaysa magmakaawa. I need a wife na may backbone, hindi yung mga reyna-reynahang socialite na iiyak lang kapag nagkaaberya ang negosyo ko."

Napalunok ako. May punto siya, pero masyadong mabilis ang lahat. Parang tumalon ako mula sa eroplano nang walang parachute. Limang taon akong nagpakahirap para sa maling lalaki, tapos ngayon ay aalokan ako ng isang makapangyarihang bilyonaryo ng kasal pagkatapos lang ng ilang minutong pagkikita sa hallway ng hotel?

Huminga ako nang malalim at naglakad palayo sa kanya patungo sa malaking glass window na tanaw ang unti-unting dumidilim na dagat. Kailangan kong mag-isip nang malinaw. Ang perang pinadala ko kay Jethro ay nakapangalan sa mga lupa at account na hawak ng lalaking iyon, at kung hahayaan ko lang na ganun-ganun na lang, mapupunta sa wala ang limang taon ng pawis at luha ko sa disyerto. Pero kung kakampi ko ang isang tulad ni Damon Vance Lazarte, parang nagdala ako ng armadong hukbo laban sa dalawang traydor na iyon.

"Kung sakaling pumayag ako sa kalokohang ito," panimula ko habang nakatingin sa repleksyon niya sa salamin ng bintana, "ano ang makukuha ko?"

Naramdaman ko ang paglapit niya sa likuran ko. Ang init ng katawan niya ay bahagyang umabot sa balat ko kahit may distansya pa kami sa isa't isa.

"Unang-una, ibabalik ko sa iyo ang lahat ng perang kinuha ni Jethro sa iyo—may tubo pa," seryosong wika niya. "Pangalawa, bibigyan kita ng posisyon sa isa sa mga kompanya ko para patunayan sa kanila na hindi mo kailangan ang isang lalaki para umasenso. At pangatlo... sisiguraduhin kong ang mga taong umapi sa iyo ay luluhod sa harap mo para humingi ng tawad."

Ang pangatlong sinabi niya ay tumama sa pinakapusod ng puso ko. Iyon ang pangarap ko kanina habang umiiyak sa eroplano—ang makitang magsisi sila sa ginawa nila sa akin. Ang maramdaman nila kung gaano kasakit ang tapakan ang dignidad ng isang tao.

Humarap ako sa kanya nang may seryosong mukha. "Anong kailangan kong gawin bilang asawa mo?"

"Simple lang," sagot niya habang nakatitig sa mga mata ko nang walang kurap. "Magpanggap tayo sa harap ng pamilya ko at ng publiko na we're deeply in love. Walang pakialaman sa personal na buhay, pero kailangan mong gampanan ang papel mo tuwing kailangan kita sa mga kaganapan. At kapag natapos ang kontrata natin pagkalipas ng isang taon, pipirma tayo sa divorce at bibigyan kita ng sapat na pondo para simulan ang sarili mong buhay."

Isang taon. Isang taong pagpapakasal sa isang bilyonaryo para makapaghiganti at maibalik ang sarili ko. Walang emosyon, purong kasunduan lang.

"Deal," sabi ko sabayabot ng kamay ko sa kanya.

Tinitigan ni Damon ang kamay ko bago ito dahan-dahang tinanggap. Ang hawak niya ay mainit, matatag, at may diin na nagpasiguro sa akin na hindi na ako ang Katrianang inaapi noon.

"Deal, Mrs. Lazarte," sagot niya habang ang labi ay pilit na gumuhit sa isang bahagyang ngiti.

"Pero bago tayo umalis dito," sabi ko habang binawi ang kamay ko at kinuha ang maleta ko, "may kailangan muna tayong unahing bisitahin bago ang kasunduang ito."

Kumunot ang noo niya. "Saan?"

"Sa kwarto nina Jethro at Sofia," sagot ko habang nakangiti nang malamig. "May kailangan pa akong kunin sa kanila."

Sumunod si Damon sa akin palabas ng private lounge habang hila-hila ko ang maleta ko pabalik sa elevator papunta sa floor kung saan nandoon ang dalawang traydor. Sabay kaming naglakad sa tahimik na hallway, at nang marating namin ang p***o ng kwarto nila, hindi na ako kumatok. Isang malakas na sipa ang ipinukol ko sa p***o na ikinagulat ng mga nasa loob. Pagbukas nito, nanlaki ang mga mata nina Jethro at Sofia na mukhang nag-aaway na naman tungkol sa pera. Tumambad sa kanila ang pagmumukha ko habang nasa likuran ko ang nag-iisang si Damon Vance Lazarte na nakapamulsa at malamig na nakatingin sa kanila.