CHAPTER 2

KATRIANA POV

Hindi ko alam kung anong pumasok sa utak ko para sabihin ang salitang "basura" habang nakatingin kay Jethro, pero sa sandaling iyon, iyon lang ang pinakaakmang tawag sa kanya.

Si Damon Vance Lazarte—ang lalaking may-ari ng malamig na tingin at mukhang tipong hindi natatakot pumatay ng tao para sa tamang presyo—ay nanatiling nakatayo sa may hamba ng p***o ng kanyang suite. Ang mga mata nito ay nanatiling nakatutok sa akin, walang bakas ng pagkamangha, kundi isang klase ng pag-analisa na parang sinusukat kung hanggang saan ang kaya ko.

"Ms. Macaraeg," malamig na boses ni Damon, sapat lang para marinig naming dalawa ni Jethro sa tahimik na hallway.

Nagtaka ako nang konti. Alam niya ang apelyido ko? O baka narinig niya lang kanina habang nagtatalo kami sa labas.

"Kung tapos ka nang mag-ayos ng mga basura mo sa labas ng kwarto ko, sumunod ka sa akin sa private lounge sa ibaba," dagdag pa niya bago tumalikod at naglakad palayo kasama ang dalawang lalaking naka-suit na mukhang bodyguards na lumabas mula sa kabilang p***o.

Nanatili akong nakatayo doon habang si Jethro ay nakatingin sa akin na nanginginig ang mga labi. Halatang takot na takot ito na baka marinig o malaman ni Damon ang ginawa niyang panloloko, dahil base sa reaksyon ni Jethro kanina, ang lalaking kakarampot lang na lumabas ay isang napakalaking tao—posibleng kliyente o boss sa kumpanyang pinagtatrabahuhan nito.

"Kat... please, huwag mong sabihin kay Boss Damon ang tungkol dito," pabulong na pakiusap ni Jethro habang akmang lalapit ulit sa akin, pero mabilis akong umatras.

"Bakit? Natatakot ka bang mawalan ng trabaho o kaya'y makarma sa lahat ng ginawa mo?" matigas kong tanong habang tinititigan siya nang diretso sa mga mata. "Huwag kang mag-alala, Jethro. Walang halaga sa akin ang buhay mo para sayangin ko pa ang oras ko sa pagsumbong sa kanya. Ang gusto ko lang ngayon ay ang mga gamit ko."

Bago pa makasagot si Jethro, lumitaw si Sofia sa pintuan ng kwarto, nakasuot na ng damit pero halatang namumutla pa rin ang mukha. "Kat, pasensya ka na... hindi naman namin sinasadya—"

"Tumahimik ka, Sofia," putol ko sa sasabihin niya. Ang boses ko ay walang emosyon pero may diin na nagpasara ng bibig niya. "Tapos na tayo. Kayong dalawa na ang bahala sa buhay ninyo."

Hindi na ako naghintay pa ng isa pang salita mula sa kanila. Pumasok ako sandali sa kwarto, kinuha ang maliit kong shoulder bag at ang passport ko na nakalagay sa loob, saka mabilis na kinaladkad ang maleta ko palayo sa floor na iyon. Pagdating ko sa elevator, mabilis kong pinindot ang ground floor. Habang bumababa ang elevator, doon na kumawala ang malalim na hininga na kanina ko pa pinipigilan. Namamanhid ang buong katawan ko, pero sa halip na humagulgol, naramdaman ko ang pag-init ng dibdib ko dahil sa galit. Limang taon akong nagpakatanga. Limang taon akong nagtiis sa lamig ng disyerto habang ang taong pinagkakatiwalaan ko ay nagpapasasa sa pera ko kasama ang matalik kong kaibigan. Tama na. Hinding-hindi na ako magiging mahina.

Pagbukas ng elevator sa ground floor, sinalubong agad ako ng malamig na aircon ng hotel lobby. Maganda at marangya ang lugar, puno ng mga turistang nagtatawanan at nag-aabang ng sunset view, pero wala akong pakialam sa ganda ng paligid. Habang hinihila ko ang mabigat kong maleta patungo sa exit para maghanap ng ibang matutuluyan, isang pamilyar na lalaki sa isang sulok ang pumukaw sa atensyon ko.

Ang isa sa mga bodyguards ni Damon ay nakatayo malapit sa private lounge entrance. Nang makita ako nito, agad itong lumapit sa akin.

"Ms. Macaraeg, pinapatawag ka ni Mr. Lazarte," seryosong sabi ng lalaki.

Kumunot ang noo ko. "Bakit naman ako pinapatawag ng boss ninyo? Wala naman kaming negosyo sa isa't isa."

"Just follow me, Miss. Ayokong pinaghihintay si Mr. Lazarte," sagot nito nang may pagka-awtoridad pero hindi naman bastos.

Wala akong nagawa kundi ang sumunod. Dahil sa pagod at gutom, wala na rin akong lakas para makipagtalo sa mga taong ito. Isa pa, gusto ko ring malaman kung ano ang kailangan ng bilyonaryong ito sa isang katulad ko na kakarating lang galing ibang bansa at galing sa isang sirang relasyon.

Pumasok kami sa isang eksklusibong private lounge na tanaw ang puting buhangin ng Boracay at ang kulay kahel na kalangitan dahil papalubog na ang araw. Walang ibang tao sa loob maliban kay Damon na nakaupo sa isang eleganteng itim na sofa habang hawak ang isang baso ng whiskey. Nakabukas ang tatlong butones ng itim nitong polo, at kitang-kita ang matipunong dibdib at ang malalim na panga nito.

Nang maramdaman ang pagpasok ko, dahan-dahan itong lumingon. Ang mga mata nitong kulay tsokolate ay dumapo sa akin bago tumingin sa maleta ko.

"Maupo ka," utal ni Damon habang itinuro ang bakanteng silya sa tapat niya.

Hindi ako umupo agad. Tumayo lang ako nang tuwid habang nakatingin sa kanya. "Hindi ako nagpunta rito para makipag-chismisan, Mr. Lazarte. Kung tungkol ito sa eksena kanina sa hallway, sinabi ko na sa iyo na nag-aayos lang ako ng basura."

Isang bahagyang ngisi ang sumilip sa labi ni Damon—isang ngiting mabilis ding nawala pero nagbigay-diin sa kagwapuhan ng mukha niya. Uminom ito ng kaunti sa hawak niyang baso bago ibinalik ang tingin sa akin.

"Basura," pag-ulit niya sa salitang ginamit ko. "Isang lalaking nagngangalang Jethro Hizon, na kumukuha ng pondo sa ilalim ng isa sa mga sub-contractor ng kumpanya ko para sa mga personal na gastusin niya, kasama ang girlfriend nitong nagngangalang Sofia Vilar."

Nanlaki ang mga mata ko. "Paano mo nalaman iyon?"

"Trabaho ko ang alamin ang mga detalye tungkol sa mga taong nagtatrabaho o nakikinabang sa mga negosyo ko, Ms. Macaraeg," kalmado nitong sagot habang pinapatong ang baso sa maliit na mesa. Tumayo ito at dahan-dahang lumakad palapit sa akin. "At ayon sa mga taong nag-imbestiga sa kanya kanina habang nag-aaway kayo, ang perang pinang-check-in nila sa mamahaling kwarto na iyon ay galing sa sahod mo na pinapadala mo sa Pilipinas sa loob ng limang taon."

Naramdaman ko ang pag-init ng mukha ko, hindi dahil sa hiya kundi dahil sa galit na mas lalo pang lumalala. Nakaabot na pala sa kanya ang impormasyong iyon.

"Kung alam mo pala, bakit sinasabi mo pa sa akin?" tanong ko habang naninikip ang dibdib ko. "Gusto mo ba akong saktan o ipaalala sa akin kung gaano ako katanga?"

Umiling si Damon. Huminto ito ilang pulgada lang ang layo mula sa akin. Ang tangkad niya at ang lapit ng presensya niya ay nagbigay sa akin ng kakaibang kaba, pero pinilit ko ang sarili kong huwag umatras.

"Gusto ko lang sabihin sa iyo na ang mga basurang tulad niya ay hindi dapat pinanghihinayangan," seryosong wika ni Damon habang nakatingin nang diretso sa mga mata ko. "Sa halip na umiyak ka sa isang lalaking walang kwenta, bakit hindi mo bawiin ang lahat ng sa iyo?"

"Paano ko mababawi iyon? Naubos na ang limang taon ko," pabulong kong sagot, at sa unang pagkakataon, naramdaman ko ang pag-crack ng boses ko.

"Mag-asawa tayo," seryosong sabi ni Damon na ikinatigil ng paghinga ko.