CHAPTER 4

KATRIANA POV

Ang tunog ng pagbabalibag ng p***o ay parang kidlat na gumising sa dalawang taong natataranta sa loob ng kwarto. Nakatingin sina Jethro at Sofia sa akin nang parang nakakita sila ng multo. Siyempre, sino ba naman ang mag-aakalang babalik ako nang may kasamang malaking tao tulad ni Damon Vance Lazarte? Kanina lang ay umiiyak at nakaluhod ako sa sahig, pero ngayon, nakatayo ako nang tuwid at tinitingnan sila mula ulo hanggang paa na parang mga basurang pinulot ko lang sa tabi ng daan.

"K-Kat..." nanginginig na banggit ni Jethro sa pangalan ko habang nagmamadaling isinusuot ang polo niya. Si Sofia naman ay mabilis na nagtakip ng kumot sa katawan dahil nakasuot lamang ito ng manipis na pantulog. Kitang-kita ko ang takot at hiya sa mga mukha nila, pero wala akong pakialam. Ubos na ang awa ko para sa dalawang taong ito.

Hindi ako nagsalita agad. Hinayaan ko munang pumasok si Damon sa loob ng kwarto, ang mga mata ay nananatiling malamig habang pinagmamasdan ang nagkalat na gamit sa silid. Ang presensya pa lang ng bilyonaryo ay sapat na para magtago sa sulok ang dating mayabang na si Jethro.

"Mr. Hizon," pormal at mababa ang boses na simula ni Damon habang nakapamulsa. "Mukhang masaya ka pa sa pondo ng kumpanya ko ha? Ang ganda ng tinutuluyan ninyong kwarto para sa isang sub-contractor na pumapalya sa mga proyekto."

Nanlaki lalo ang mga mata ni Jethro. "B-Boss Damon... hindi po totoo 'yan. Si Kat po... ano po..." utal-utal nitong sabi habang hindi malaman kung anong palusot ang uunahin. Kitang-kita ko ang pagpapawis ng malamig sa noo niya. Noon, siya ang nagdidikta sa akin kung magkano lang ang dapat kong gastusin sa Middle East, pero ngayon, parang basang sisiw na nanginginig sa takot sa harap ng boss niya.

"Wag mong idamay si Katriana rito," malamig na putol ni Damon sa kanya. Lumapit ito sa maliit na lamesa kung saan nakapatong ang bagong bili na mamahaling cellphone at mga relo ni Jethro. Kinuha iyon ni Damon at dahan-dahang binaling ang tingin sa akin. "Kat, sa iyo ba ang mga ito o ginamit na naman niya ang perang pinaghirapan mo?"

"Gamit ko 'yan, Mr. Lazarte—este, sa akin 'yan," depensa ni Jethro kahit halatang sinungaling.

"Sarili mong pera, Jethro?" sarkastiko kong tanong habang humakbang ako palapit sa kanila. "Limang taon akong nagpapakasakit sa disyerto, nagpupunas ng alikabok sa mga banyagang bahay, habang ikaw ay nagpapakasaya rito kasama ang best friend ko gamit ang pinadala ko para sa bahay at kasal natin. Tapos ngayon, magkaka-mukha ka pang magsinungaling?"

"Kat, please naman," umiiyak na singit ni Sofia mula sa kama, pilit pinapalabas ang pagiging kaawa-awa niya. "Magkaibigan tayo, diba? Hindi naman namin sinasadyang mangyari 'to. Nagkakamali ka lang ng pagkainggit sa amin—"

"Pagkainggit?" pabulong akong natawa sa sinabi niya. Ang kapal talaga ng mukha ng babaeng ito. "Inagaw mo ang fiancé ko, nagbuntis ka sa kanya habang pinapadalhan kita ng pasalubong galing sa abroad, tapos sasabihin mong nag-iingit lang ako? Sofia, sa tingin mo ba ay pangarap ko ang isang lalaking basurahan at walang paninindigan?"

Lumingon ako kay Jethro na ngayon ay nakayuko na at hindi na makatingin sa mga mata ko. Habang tinitingnan ko siya ngayon, wala na akong naramdamang sakit kundi galit at awa sa sarili ko noon dahil nagtiis ako sa isang katulad niya.

"I-block mo na ang lahat ng komunikasyon sa akin, Jethro," malamig kong sabi habang inilalabas ang cellphone ko para i-record ang bawat salita. "Ang lupa at ang savings account na nakapangalan sa iyo? Ibibigay mo sa akin ang buong karapatan bago matapos ang araw na ito, o sisiguraduhin ni Boss Damon na wala ka nang trabahong babalikan bukas pa lang."

"Ibibigay ko! Oo, Kat, ibibigay ko lahat!" mabilis na sagot ni Jethro na parang asong sumusunod sa amo. Wala na siyang pakialam sa pride niya ngayon dahil ang tanging iniisip niya ay ang kabuhayan niyang nakasalalay kay Damon.

"Good," maikling tugon ko.

Tinalikuran ko na sila agad dahil nagsasawa na akong makita ang pagmumukha nila. Si Damon naman ay sumunod sa akin palabas ng kwarto habang hawak ko ang maliit kong maleta. Paglabas namin sa hallway, naramdaman ko ang pagkawala ng bigat sa dibdib ko. Para bang may isang malaking tinik ang tuluyang nabunot mula sa katawan ko.

"Magaling," mahinang sabi ni Damon habang naglalakad kami pabalik sa elevator. "Hindi ko akalain na may ganyan ka lang palang tapang sa loob mo."

"Akala ko rin," sagot ko habang huminga ako ng malalim at napaismid nang bahagya. "Minsan, kailangan mo munang masagad nang husto para malaman mong kaya mo pala silang tapakan pabalik."

"Dahil opisyal na tayong may kasunduan mamaya pagdating natin sa Maynila," wika ni Damon habang pinipindot ang elevator button, "kailangan mong magpalit ng bihis. May ipapakilala ako sa iyo bukas sa board meeting ng pamilya ko. Gusto kong makita nila na ang pinili kong asawa ay hindi basta-basta."

Napatingin ako sa kanya nang may pagtataka. "Agad-agad? Akala ko ba ay mag-uusap pa tayo tungkol sa mga detalye ng kontrata natin?"

"Mas mabilis nating simulan, mas mabilis nating matatapos ang pang-aasar sa pamilya ko," sagot niya habang bumukas ang elevator at pinagbuksan niya ako ng daan. "At isa pa, masanay ka na sa akin, Katriana. Kapag nagpasya ako, ginagawa ko agad."

Pumasok ako sa loob ng elevator habang sumunod siya sa tabi ko. Habang bumababa kami patungo sa lobby, naramdaman ko ang kakaibang takbo ng tadhana ko. Limang oras ang nakalipas, isa lang akong OFW na luhaan at niloko ng taong pinagkatiwalaan ko. Pero ngayon, kasama ko ang isa sa pinakamakapangyarihang lalaki sa bansa, at handa na akong magsimula ng bagong buhay.