LOGIN
Prologue
"AYAN! nakatunganga ka na naman diyan, habang tila nanaginip ng gising!" saglit niyang inalis ang tingin kay Zach na naglalaro ng basketball kasama ang mga kaibigan nito. Nilingon niya ang nagsalita. "Ahm! Hindi naman, no? ang sarap niya lang kasing titigan!" wala sa sariling naiwika niya at muling ibalik sa binatilyo ang atensyon. Wala sa sariling biglang napangiti ang dalagita at nakabangumbaba habang tinatanaw ito. Hay! Zachary Jack! matitigan lang kita, ang lakas na ng kabog ng puso ko! "Oy! Zach, kakaiba ka talaga! bilib na ako sayo pagdating sa mga babae!" bigla siyang natauhan ng biglang may nagsalita isa sa mga kaibigan ng binatilyo. Napalakas ang kabog ng puso niya nang saktong magtama ang kanilang mga paningin. "Hoy! Anna, ano naman iyang iniisip mo, habang nakatingin sa akin?" biglang tanong nito sa kanya. Hindi siya agad nakasagot. Napangisi na lamang ito. "Siguro, iniisip mo namang nakasuot ka ng traje de boda at kasama ako doon, syempre!" pagyayabang pa nito. "Tigilan mo na nga iyan, dahil kailan man ay hindi iyan mangyayari!" gusto na niyang mapaiyak. Kahit simple salita nito ay nasasaktan siya, dahil lantaran nitong pinapadama sa kanya na ayaw nito sa kanya. Sa inis ay tumayo siya at lumapit sa binatilyo. "Hoy! Zachary! Ang yabang mo! pero kahit ang yabang mo mahal talaga kita. Pero ito lang sasabihin ko sayo, kahit anong pag ayaw mo sa akin, ako ang babaeng karapat-dapat sayo, walang iba!" mariing bigkas niya at nagpapadyak pa siya sa harapan ng mga ito. Narinig niyang nagtawanan ang mga kaibigan nito. "Hanep, Pare! ang lakas ng loob!" singit ng isang kaibigan nito. Pinukol niya ito ng isang masamang tingin. "Ah, basta! Kahit ilang babae pa ang makarelasyon mo, sa akin ka rin babagsak!" iyon lang at iniwan niya ang mga ito. Narinig niya pa ang hiyawan ng mga ito, pero nagtatakbo na siya palabas ng court. Akala niya batang pag ibig lang iyon at nililipas din. Ngunit taon man ang lumipas ay nasa puso niya parin ang pag ibig para dito. Sa araw-araw na ginagawa ng diyos, at sa araw-araw na makikita itong iba't ibang babae ang kasama. Gusto na niyang sumuko sa sobrang sakit. Ang akala niya, kusang mawawala ang pagmamahal niya dito, ngunit nagkamali siya. "Papa, ayaw ko doon magtrabaho sa Hotel & Casino ni Tito Alwin!" halos nagmamakaawa na siya sa ama. "Pat, simula palang pinag-usapan na nito ang tungkol dito." "Pero, Papa..." Hindi niya alam kung anong idadahilan sa ama. "Anna Patricia!" suko na siya, tinawag na siya ng ama sa buong pangalan niya at hindi na siya aangal. Kaya nang tumuntog siya sa gusali ng mga Tajarda ay gusto niyang umatras upang iwasan ang taong paparating. Ngunit huli na. "So?" ito ang unang namatawi sa bibig nito habang titig na titig sa kanya. "Hindi ako nandito para sayo, sinunod ko lang si Papa!" nanlaki ang mata niya nang maintindihan ang sinabi niya. "Bakit? May sinabi ba ako? Diffensive, Anna? Hanggang ngayon ba, hindi pa na wawala iyang pag asa mo?" sarkistong wika nito. "Ang yabang mo! Porket alam mong patay na patay ako sayo, ganyan ka kung makapag-" napatutop siya sa kanyang bibig. Narinig niya ang malutong nitong pagtawa. Nahihiyang nagyuko siya ng ulo. "Itinawag na sa akin ni Tito Jake ang pagdating mo. At ako ang naatasang magturo kung anong gagawin mo!" seryosong wika nito. Napatango na lamang siya rito. Wala naman kasi siyang sasabihin. "So? Lets go!" LAKING pasasalamat niya at naging maayos ang unang araw niya sa trabaho. Kahit pa na, nahihirapan siya dahil nasa malapit lang si Zach. Pero ang pinagtataka niya ay tila nag iba ito sa pakikitungo sa kanya. Pero kusa din siyang natigil sa iniisip, naiisip niyang baka dahil sa trabaho kaya ganoon ang binata sa kanya. Ayaw na sana niyang umasa, pero bigla na lang itong lumapit sa kanya at nagyayang lumabas. Akala niya simpleng pagyaya lang iyon, pero ang minsan paglabas nila ay nasundan pa ng maraming beses. Hanggang hindi niya namalayan ang pagtakbo ng oras, araw at buwan. At ngayon, nakaharap siya sa malaking salamin at tinitigan ang sariling repleksyon na nakasuot ng traje de boda. Ikakasal na siya kay Zachary! Ang lalaking minahal niya mula noon hanggang ngayon. IEpilogue KANINA pa siya nakamasid sa kanyang mag ama. Natutuwa siyang pagmasdan ang asawa habang itinaas-taas nito sa ere ang kanilang anak. Tila tuwang-tuwa naman ito sa ginagawa ng ama nito. Kanina niya pa siya nakamasid pero ayaw niya pang lapitan ang dalawa at gusto niya ang nakikita niya. Malaki na ang pinagbago ni Zach. Mula nang magkaayos sila ay wala itong iba ginawa kundi ang iparamdam sa kanya kung gaano siya nito kamahal. Naging mabuting asawa at ama ito. At hindi niya akalain na may ganoong side ang asawa. Iba talaga ang nagagawa ng anak. Minsan naisip niya kung paano kaya kung hindi niya pinatawad ang asawa noon? Ano kayang magiging buhay niya ngayon? Magiging ganito kaya siya kasaya? Mabuti nalang at mas nangibabaw ang pagmamahal niya kesa galit. Hindi siya nagsisi sa naging desisyon na tanggapin ito muli sa kanyang buhay dahil ngayon, walang kapantay ang kaligayahang binibigay ng kanyang mag ama sa kanya. Nang magsawa sa pagtanaw sa dalawa ay masaya siyang lumap
Chapter 15KASALUKUYAN niyang sinusuklay ang basa niyang buhok nang makarinig siya ng mga katok. Nagtatakang napatingin siya sa orasan na nakasabit sa pader. Kakaalis lang ni Manang Yolly, nagpaalam itong uuwi sa balibago. Kung may nakalimutan man ito ay may sariling susi ang matanda. Natigil siya sa ginagawang pagsuklay sa buhok at tulalang napatingin sa salamin. Kumunot ang noo niya nang lalong lumalakas ang mga katok na tila nagmamadali. Bigla niyang naisip na baka si Anton ang kanyang panauhin at nakalimutan lang nitong itawag sa kanya ang pagpunta nito. Huminga siya ng malalim bago tumayo at nagmamadaling tinahak ang pinto sa pag aakalang ang lalaki ang kumakatok ngunit, ganoon nalang ang kaba at gulat niya nang makikilala ang bisita. "Zach!" naiusal niya at bigla siyang napahawak sa kalakihan niyang tiyan. Bigla siyang napalunok nang makita ang pagkagulat nito nang mapako sa kanyang tiyan ang tingin nito. "Good to see you again, My Wife!" sa sinabi nito ay biglang nanubig a
Chapter 14 "AND WHEN YOU cry, I feel as though the tears are falling from my eyes, Why do we do this to each other?" naniningkit ang mga habang nakatingin sa kapatid na kanina pa kumakanta-kanta kahit wala naman sa tuno. "Ano?" painosenteng tanong nito nang mapansing nakatingin siya rito. Narito na naman ito ngayon sa opisina niya at nangungulit mali, nag aasar pala. Napailing nalang siya at isinandal ang katawan sa swevil chair at piniling ipinikit ang mga mata. Nakakapagod ang mga araw na nag daan. Hindi na siya gaanong nakakatulong, hindi siya makakain ng maayos. Abala lagi ang isip niya sa asawa. Nang nakaraang araw ay napagalitan siya ng kanya ama, wala raw sa trabaho ang utak niya. Natural, paano siya makapagtrabaho ng maayos kung hanggang ngayon ay hindi niya alam kung nasaan ang asawa niya. Kahit balita man lang na maayos ito ay wala. Kaya nag aalala na siya. "Why do we always hurt the ones we love, why?" mabilis siyang napadilat nang muling bumirit ang kapatid. Naiinis niy
Chapter 13 "ANTON, SALAMAT!" hindi niya alam kung nakailang pasalamat na siya dito. Laging ngiti lang ito sa tuwing sinasabi niya iyon. Kumuha siya ulit ng mansanas at agad iyong sinubo. Habang ngumunguya ay nakatingin siya sa kaharap. "Ayan na naman tayo, Patricia.." Anitong napapailing ngunit nakangiti sa kanya. Ngunit ang ngiting iyon tila hindi sapat. Nagkibit balikat nalang siya. 'Kasi naman, hindi mo naman ako obligasyon pero nandito ka at tinutulungan ako. At ngayon nga, heto ka na naman. Baka naman napabayaan mo na ang trabaho mo?" sa totoong lang nahihiya na siya dito. Iyong pinatira siya sa resthouse nito ay malaking bagay na iyon para sa kanya. Ngunit iyong magpupunta dito, nagdadala ng kung anu-ano. Inaalam nito kung okey siya. Sobra-sobra na iyon. Kinuha nito ang kamay niya. Tumingin ito sa kanya ng tuwid. "Patricia, hindi ko rin alam kung bakit ko ito ginagawa. Pero masaya ako na kahit papaano ay natulungan kita. Kahit ito lang, masaya na ako." Nakagat niya ang kan
Chapter 12 Five Months Later MAIINGAY NA TAWANAN, masasayang kuwentuhan ang tanging maririnig sa buong hardin sa mansiyon ng mg Tajarda. Ngunit may isang taong, nangungulila. Tanging karamay lang niya ang alak. "Ilang pangarap na ang buo mo, Kuya?" mabilis niyang nilingon ang pinanggalingan ng boses. Mapait siyang napangiti ng makita ang kapatid. Umupo ito sa tabi niya. "Bakit ka nandito? Baka hanapin ka ni Miranda!" sa halip ay wika niya at muling itinuon sa boteng hawak ang tingin. "Nag paalam ako sa kanya. Ikaw, bakit ka nandito? kanina ka pa tinatanong ni Nanay sa akin, hinanap ka din ni Tatay.." Umiling siya at tinungga ang alak. Masaya naman siya at magaling na ang kanyang ama. Tuluyan na itong gumaling pero hindi niya maiwasang malungkot dahil may kulang sa kanya. Hindi kayang pawiin ng alak ang lungkot at pangulilang nararamdaman niya para sa asawa. Limang buwan na mula nang umalis ito at hindi niya alam kung saan ito hahanapin. Ilang beses na rin siyang pabalik-balik s
Chapter 11 MARAHAS NIYANG NAHIGIT ang kanyang hininga nang muling maramdaman ang maiinit na labi ng asawa sa leeg niya. Ngumiti siya at bahagyang napaungol nang kagat-kagatin nito ang leeg niya. "Zach.." Aniya nang maglikot muli ang palad nito sa katawan niya. Kakatapos lang nilang magsalo sa mainit na pagnanaig at heto, iisa pa yata ang asawa. Magkasalo sila sa kumot habang magkayakap ang hubad nilang katawan. "Zach, pupuntahan ko pa sila, Mama!" nakalabi niyang saad nang akmang idadagan nito ang katawan sa kanya. Nagpakawala ito ng isang buntong-hininga at inilibing ang mukha nito sa pagitan ng leeg at balikat niya. "Mamaya na puwede?" ngumuso siya at kinurot ito. Hindi na niya mabilang kung nakailang mamaya na ito, tila ayaw siya nitong ipahirap sa mga magulang niya. "Hindi puwede! kanina pa nag iingay iyong cellphone ko kaya, hala! Bangon na at mauna ka ng maligo!" tinapik niya ito sa pisngi at tinulak ito. "Mauna ka na, tatawagan ko lang si Mama.." Ngumiti siya dito at buma







