INICIAR SESIÓNCHAPTER 9Alam kong hindi magandang ideya ang imbitasyon ko kay Kaelith, pero hindi ko na binawi ang mensaheng ipinadala ko sa kaniya. Gusto kong malaman kung hanggang saan ang kaya kong gawin nang hindi tuluyang sumusuko sa damdaming pilit kong itinatago. Kung gusto niya akong muli, hahayaan ko siyang lumapit. Pero hindi ko ibibigay ang buong puso ko nang ganoon kadali.Alessandra: “Come over tonight. I have something to discuss with you.”Wala pang isang minuto ay sumagot na siya.Kaelith: “Should I be worried?”Alessandra: “Maybe.”Kaelith: “I'll be there at eight.”Napangiti ako sa cellphone. Mabilis siyang sumagot, na para bang matagal na niyang hinihintay na ako naman ang gumawa ng unang hakbang.Alas-otso nang kumatok siya. Nang buksan ko ang pinto, napansin ko ang maitim niyang polo, nakatiklop ang mga manggas hanggang siko, at ang ngiting agad na nawala nang makita niya ang suot kong itim na damit.“Good evening,” sabi niya.“Are you going to stand there all night?”“Not if y
CHAPTER 8Hindi ko sinagot ang huling mensahe ni Kaelith. Buong gabi kong hinayaan ang cellphone na nakapatong sa mesa, kahit ilang beses ko itong sinilip sa pag-asang may bago siyang sasabihin. Nakakainis. Ako ang babaeng bumalik para paghigantihan siya, pero ako rin ang babaeng naghihintay sa bawat mensahe niya.Kinabukasan, nagpasya akong maging abala. Pumasok ako sa trabaho nang maaga at sinubukang ituon ang isip sa mga bagay na hindi tungkol kay Kaelith. Ngunit bandang alas-onse, tumawag ang receptionist.“Ms. Veyne, there's someone here to see you.”“Who?”“Mr. Draven.”Napapikit ako. “Tell him I'm busy.”“Already did, ma'am. He said he'll wait.”Of course he would.Pagkalipas ng dalawampung minuto, bumaba ako sa lobby. Nakaupo si Kaelith sa isang sofa, may hawak na dalawang tasa ng kape. Nang makita niya ako, agad siyang tumayo.“I brought you coffee.”“Did I ask you to?”“No.”“Then why are you here?”“Because I wanted to see you.”Diretso ang sagot niya, walang palusot o maha
CHAPTER 7Alas-singko ng hapon nang dumating ako sa restaurant kung saan kami magkikita ni Adrian. Hindi ko alam kung bakit ako pumayag sa imbitasyon niya gayong ang buong araw ko ay ginugol ko sa pag-iisip kay Kaelith. Marahil gusto kong patunayan sa sarili kong kaya ko pa ring mamuhay nang hindi umiikot sa lalaking minsan nang sumira sa tiwala ko.Suot ko ang cream-colored dress at itim na heels. Simple lang ang ayos ko, pero bago ako lumabas ng bahay ay ilang beses kong sinilip ang sarili ko sa salamin. Hindi dahil gusto kong magpaganda para kay Kaelith. Hindi dapat.“Alessandra!” tawag ni Adrian nang makita ako. Tumayo siya at hinila ang upuan para sa akin. “You look lovely.”“Thank you. You look good, too.”Nagsimula ang hapunan sa magaan na kuwentuhan. Ikinuwento niya ang tungkol sa bagong proyektong pinagtatrabahuhan niya, habang ako naman ay nagbahagi ng ilang bagay tungkol sa trabaho ko. Sa piling niya, hindi ko kailangang hulaan kung ano ang iniisip ng kausap ko. Malinaw siy
CHAPTER 6Nagising ako sa sinag ng araw na tumatagos sa kurtina ng aking kuwarto. Ilang segundo akong nakatitig sa kisame bago ko naalala ang nangyari kagabi. Ang ulan, ang mga pag-uusap namin ni Kaelith, ang mga halik na hindi ko napigilang suklian, at ang desisyong manatili siyang kasama ko hanggang umaga.Napalingon ako sa kabilang bahagi ng kama.Wala na siya.Isang kakaibang lungkot ang dumaan sa dibdib ko bago ko pa man mapigilang isipin iyon. Napailing ako sa sarili ko. Ano ba ang inaasahan ko? Na paggising ko ay naroon siya, nakangiti, at sasabihing hindi na niya ako muling iiwan?Hindi ganoon kadaling ibalik ang apat na taong nawala.Bumangon ako at napansin ang isang malaking itim na polo na nakasabit sa upuan. Kay Kaelith iyon. Naisuot ko iyon kagabi nang tumapon ang kape sa damit ko, at nakalimutan kong palitan bago kami matulog. Isinuot ko muli ang polo bilang pantakip sa damit pantulog ko at bumaba upang maghanda ng almusal.Pagbukas ko ng pinto ng kusina, halos mabitawa
CHAPTER 5Alas-diyes na ng gabi nang tumunog ang cellphone ko. Nasa kama ako at pilit na nagbabasa ng librong ilang minuto ko nang hindi nauunawaan. Mula nang umalis si Kaelith sa bahay ko kagabi, hindi na mapakali ang isip ko. Nakakainis isipin na ang lalaking dapat kong paghigantihan ang siya ring dahilan kung bakit napapangiti ako sa tuwing nakikita ko ang pangalan niya sa screen.Kaelith: “Are you still awake?”Alessandra: “Why?”Kaelith: “I need to return something to you.”Napakunot ang noo ko. Wala naman akong naaalalang naiwan sa kaniya. Gayunman, bumangon ako at nagbihis ng simpleng puti at manipis na damit bago bumaba. Nang buksan ko ang pinto, nakita ko siyang may hawak na maliit na kahon.“What is that?” tanong ko.“Something I should have returned years ago.”Binuksan niya ang kahon. Nandoon ang lumang kuwintas na ibinigay niya sa akin noong unang anibersaryo namin. Ang maliit na pendant na hugis buwan ay kumislap sa ilalim ng ilaw.Akala ko itinapon na niya iyon.“Why di
CHAPTER 4Dapat ay nasiyahan ako nang makita kong nagseselos si Kaelith Draven. Iyon naman ang plano ko mula pa sa simula—akitin siyang muli, hayaang mahulog siya sa akin, at pagkatapos ay iwan siya bago pa niya mapagtantong ako naman ang may hawak ng kapangyarihan. Pero bakit habang nakikita ko ang pamilyar niyang mga mata, mas lalo kong nararamdamang ako ang unti-unting natatalo?“Are you sure about this?” tanong ni Mireya habang inaayos ko ang itim kong damit sa harap ng salamin.“About what?”“About using another man to make Kaelith jealous. Adrian seems genuinely interested in you.”“Then he should be careful with his feelings.”Napailing siya. “Alam mong hindi ka ganoon kalamig.”Hindi ako sumagot. Kung may isang bagay na natutuhan ko sa nakaraan, iyon ay ang huwag ipakita kay Kaelith kung gaano pa rin niya ako kayang saktan.Alas-siyete nang dumating si Adrian upang sunduin ako. May dala siyang puting rosas at isang ngiting nakapagpagaan sa mabigat kong pakiramdam.“For you,” s







