The Sin Of Wanting You 의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 9

CHAPTER 1Apat na taon ang nakalipas mula nang makita ko si Kaelith Draven na may kasamang ibang babae sa isang hotel. Apat na taon mula nang durugin niya ang puso ko, at apat na taon kong ipinangakong hinding-hindi na ako magiging babaeng iiyak dahil sa isang lalaki. Pero ngayong gabi, babalik ako sa buhay niya. Hindi bilang ang babaeng iniwan niyang wasak, kundi bilang babaeng magpaparamdam sa kanya kung gaano kasakit ang mawalan ng taong tunay na nagmahal sa kanya.“Alessandra, sure ka na ba rito?” tanong ni Mireya habang inaayos ang laylayan ng itim kong damit. “Kapag nakita mo siya, baka makalimutan mong galit ka sa kanya.”Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Itim na fitted dress na may slit sa kanang bahagi ng legs at backless sa likod,kitang kita hubog ng aking katawan,simpleng hikaw, pulang lipstick, at ngiting ilang linggo kong pinagpraktisan.“Hindi ko siya mahal,” sagot ko.Napairap si Mireya.“I'm serious.”“Then why have you asked me three times if he's attending tonig

CHAPTER 3Alessandra’s POVHindi ako nakatulog nang maayos matapos ang halik namin ni Kaelith.Paulit-ulit iyong bumabalik sa isip ko—ang paraan ng paghawak niya sa pisngi ko, ang mahinang pagtawag niya sa pangalan ko, at ang halik na matagal kong inakalang hindi ko na mararanasan muli. Nakakainis dahil apat na taon kong sinanay ang sarili kong huwag siyang hanapin, pero isang gabi lang kasama niya ay halos nakalimutan ko ang lahat ng dahilan kung bakit ako umalis.Hindi puwedeng maulit iyon.“Tell me you didn’t kiss him,” bungad ni Mireya nang sagutin ko ang video call niya kinabukasan.Tinitigan ko siya mula sa screen. “Good morning to you, too.”“Alessandra!”Napabuntong-hininga ako. “We kissed.”Napahiyaw siya kaya napalayo ako sa telepono.“I knew it! How was it?”“Hindi ko sasagutin iyan.”“Which means it was good.”“Mireya.”“Fine, fine. Pero seryoso, anong naramdaman mo?”Napatingin ako sa bintana. “Parang walang nagbago.”Nawala ang pang-aasar sa mukha niya. “That’s exactly w

CHAPTER 5Alas-diyes na ng gabi nang tumunog ang cellphone ko. Nasa kama ako at pilit na nagbabasa ng librong ilang minuto ko nang hindi nauunawaan. Mula nang umalis si Kaelith sa bahay ko kagabi, hindi na mapakali ang isip ko. Nakakainis isipin na ang lalaking dapat kong paghigantihan ang siya ring dahilan kung bakit napapangiti ako sa tuwing nakikita ko ang pangalan niya sa screen.Kaelith: “Are you still awake?”Alessandra: “Why?”Kaelith: “I need to return something to you.”Napakunot ang noo ko. Wala naman akong naaalalang naiwan sa kaniya. Gayunman, bumangon ako at nagbihis ng simpleng puti at manipis na damit bago bumaba. Nang buksan ko ang pinto, nakita ko siyang may hawak na maliit na kahon.“What is that?” tanong ko.“Something I should have returned years ago.”Binuksan niya ang kahon. Nandoon ang lumang kuwintas na ibinigay niya sa akin noong unang anibersaryo namin. Ang maliit na pendant na hugis buwan ay kumislap sa ilalim ng ilaw.Akala ko itinapon na niya iyon.“Why di

CHAPTER 7Alas-singko ng hapon nang dumating ako sa restaurant kung saan kami magkikita ni Adrian. Hindi ko alam kung bakit ako pumayag sa imbitasyon niya gayong ang buong araw ko ay ginugol ko sa pag-iisip kay Kaelith. Marahil gusto kong patunayan sa sarili kong kaya ko pa ring mamuhay nang hindi umiikot sa lalaking minsan nang sumira sa tiwala ko.Suot ko ang cream-colored dress at itim na heels. Simple lang ang ayos ko, pero bago ako lumabas ng bahay ay ilang beses kong sinilip ang sarili ko sa salamin. Hindi dahil gusto kong magpaganda para kay Kaelith. Hindi dapat.“Alessandra!” tawag ni Adrian nang makita ako. Tumayo siya at hinila ang upuan para sa akin. “You look lovely.”“Thank you. You look good, too.”Nagsimula ang hapunan sa magaan na kuwentuhan. Ikinuwento niya ang tungkol sa bagong proyektong pinagtatrabahuhan niya, habang ako naman ay nagbahagi ng ilang bagay tungkol sa trabaho ko. Sa piling niya, hindi ko kailangang hulaan kung ano ang iniisip ng kausap ko. Malinaw siy

CHAPTER 9Alam kong hindi magandang ideya ang imbitasyon ko kay Kaelith, pero hindi ko na binawi ang mensaheng ipinadala ko sa kaniya. Gusto kong malaman kung hanggang saan ang kaya kong gawin nang hindi tuluyang sumusuko sa damdaming pilit kong itinatago. Kung gusto niya akong muli, hahayaan ko siyang lumapit. Pero hindi ko ibibigay ang buong puso ko nang ganoon kadali.Alessandra: “Come over tonight. I have something to discuss with you.”Wala pang isang minuto ay sumagot na siya.Kaelith: “Should I be worried?”Alessandra: “Maybe.”Kaelith: “I'll be there at eight.”Napangiti ako sa cellphone. Mabilis siyang sumagot, na para bang matagal na niyang hinihintay na ako naman ang gumawa ng unang hakbang.Alas-otso nang kumatok siya. Nang buksan ko ang pinto, napansin ko ang maitim niyang polo, nakatiklop ang mga manggas hanggang siko, at ang ngiting agad na nawala nang makita niya ang suot kong itim na damit.“Good evening,” sabi niya.“Are you going to stand there all night?”“Not if y