His Shirt, Her Smile

CHAPTER 6

Nagising ako sa sinag ng araw na tumatagos sa kurtina ng aking kuwarto. Ilang segundo akong nakatitig sa kisame bago ko naalala ang nangyari kagabi. Ang ulan, ang mga pag-uusap namin ni Kaelith, ang mga halik na hindi ko napigilang suklian, at ang desisyong manatili siyang kasama ko hanggang umaga.

Napalingon ako sa kabilang bahagi ng kama.

Wala na siya.

Isang kakaibang lungkot ang dumaan sa dibdib ko bago ko pa man mapigilang isipin iyon. Napailing ako sa sarili ko. Ano ba ang inaasahan ko? Na paggising ko ay naroon siya, nakangiti, at sasabihing hindi na niya ako muling iiwan?

Hindi ganoon kadaling ibalik ang apat na taong nawala.

Bumangon ako at napansin ang isang malaking itim na polo na nakasabit sa upuan. Kay Kaelith iyon. Naisuot ko iyon kagabi nang tumapon ang kape sa damit ko, at nakalimutan kong palitan bago kami matulog. Isinuot ko muli ang polo bilang pantakip sa damit pantulog ko at bumaba upang maghanda ng almusal.

Pagbukas ko ng p***o ng kusina, halos mabitawan ko ang hawak kong baso.

Nandoon si Kaelith.

Nakatayo siya sa harap ng kalan, nakasuot ng simpleng puting T-shirt, at abala sa pagluluto ng itlog.

“Good morning,” sabi niya nang mapansin ako.

“Anong ginagawa mo rito?”

“Making breakfast.”

“I can see that. How did you get into my kitchen?”

“Your spare key was in the flowerpot beside the door.”

Napatingin ako sa kaniya. “You remember where I hide my spare key?”

“I remember a lot of things about you.”

Dapat kinabahan ako sa sagot niya, pero ang totoo, nakaramdam ako ng kakaibang init sa dibdib.

“That's slightly concerning,” sabi ko.

“Would you prefer I forget everything?”

Hindi ako nakasagot. Sa halip, umupo ako sa mesa at pinanood siyang maglagay ng pagkain sa plato. Nakakainis kung gaano siya ka-natural sa kusina ko, na para bang hindi siya ang lalaking apat na taon kong sinubukang burahin sa buhay ko.

Nang ilapag niya ang plato sa harap ko, napansin niya ang suot kong polo.

“Looks better on you,” sabi niya.

Tumingin ako sa damit ko. “It's comfortable.”

“I wasn't talking about the fabric.”

“Still flirting, Kaelith?”

“Only because you keep giving me reasons to.”

Napangiti ako bago ko naalala na dapat hindi ako madaling magpakita ng saya sa kaniya. Kaya agad kong ibinalik ang seryosong ekspresyon ko.

“Don't get used to this.”

“To breakfast?”

“To me.”

Nawala nang bahagya ang ngiti niya. “I'm trying not to expect anything from you. But I won't pretend that I don't want more mornings like this.”

Hindi ko alam kung bakit mas mahirap labanan ang pagiging tapat niya kaysa sa mga dating palusot niya.

Habang kumakain kami, nag-vibrate ang cellphone niya. Isang pangalan ang lumitaw sa screen, at napansin kong biglang nagbago ang mukha niya.

“Who is she?” tanong ko bago ko pa mapigilan ang sarili ko.

Tumingin siya sa cellphone, saka sa akin. “A business associate.”

“Female business associate?”

“Yes.”

“Do you always get calls from female business associates this early?”

Bahagyang tumaas ang kilay niya. “Are you jealous?”

“Don't flatter yourself.”

“Then you won't mind if I answer?”

“Why would I?”

Sinagot niya ang tawag at maikling nakipag-usap tungkol sa isang meeting. Walang kakaibang sinabi ang babae, at nang matapos ang tawag, ibinalik ni Kaelith ang cellphone sa bulsa niya.

“You can ask me directly if something bothers you,” sabi niya.

“I'm not your girlfriend.”

“I know.”

“Then don't act as if I have the right to question you.”

“Maybe you don't. But I would rather answer your questions than have you wonder whether I'm hiding something.”

Natigilan ako. Minsan, ang isang simpleng pangungusap ay sapat para ibalik ang sakit na pilit kong kinakalimutan.

“I'm not going to investigate your life,” sabi ko.

“Good. I don't want you to feel that you have to.”

Pagkatapos ng almusal, tumulong akong magligpit. Nang sabay naming abutin ang isang plato, nagdikit ang aming mga kamay. Hindi ako agad umatras. Tiningnan ko siya, at nakita kong may munting ngiti sa mga labi niya.

“What?” tanong ko.

“Nothing.”

“You're smiling.”

“I'm allowed to smile.”

“Not when you're looking at me like that.”

“Like what?”

“Like you're planning something.”

He leaned against the counter. “Maybe I'm planning to ask you on a proper date.”

“Didn't we already have dinner?”

“That was a dinner where you spent half the evening trying to make me jealous.”

“Did it work?”

“Painfully.”

Natawa ako, at sa pagkakataong iyon ay hindi ko na itinago ang ngiti ko.

“Fine,” sabi ko. “One date.”

His face brightened, but he quickly tried to hide it. “One date?”

“One. Don't make me repeat myself.”

“I heard you.”

“At kapag naging boring ka, aalis ako.”

“Then I'll make sure you don't get bored.”

Bago siya umalis, tumigil siya sa may pintuan. “Alessandra?”

“What now?”

“Can I kiss you goodbye?”

Tinitigan ko siya nang ilang segundo. Hindi na bago sa amin ang halikan, pero ngayon ay may kakaibang bigat ang simpleng tanong niya. Hindi niya ipinagpapalagay na dahil magkasama kami kagabi ay may karapatan na siyang gawin ang anumang gusto niya.

“Yes,” sagot ko.

Lumapit siya at marahang hinalikan ako. Maikli lamang iyon, ngunit bago siya tuluyang umatras ay hinawakan niya ang aking kamay.

“Thank you for last night,” sabi niya.

“Don't thank me yet.”

“I won't. I'll keep trying to deserve another one.”

Nang makaalis siya, isinara ko ang p***o at sumandal doon. Dapat masaya ako dahil unti-unti nang nagiging interesado muli si Kaelith sa akin. Iyon ang layunin ko mula pa noong una.

Pero habang pinagmamasdan ko ang polo niyang naiwan sa akin, napagtanto kong hindi ko na lamang hinihintay ang susunod niyang mensahe.

Naghihintay na rin ako sa susunod niyang pagdating.

At iyon ang hindi ko kayang aminin sa kahit kanino.

Maya-maya, nag-message si Adrian.

Adrian: “Good morning. I hope I'm not interrupting anything. Would you like to have coffee with me this afternoon?”

Tinitigan ko ang mensahe. Mabait si Adrian, at wala siyang ginawang masama sa akin. Kung tutuusin, mas simple sana ang buhay ko kung siya ang pinili kong pagkatiwalaan.

Ngunit bago pa ako makasagot, may panibagong mensahe mula kay Kaelith.

Kaelith: “I forgot to tell you something. You look beautiful wearing my shirt.”

Napapikit ako at napangiti sa cellphone.

Kaelith: “And Alessandra?”

Alessandra: “What?”

Kaelith: “I hope one day you'll wear it because you want to stay with me, not because you need something to cover up.”

Nawala ang ngiti ko. Hindi niya alam na bawat salitang sinasabi niya ay unti-unting nagpapahina sa depensang itinayo ko.

Alam kong dapat kong ituloy ang plano ko. Kailangan kong ipaalala sa sarili ko kung bakit ako bumalik at kung sino ang unang nasaktan.

Kaya nag-type ako ng sagot.

Alessandra: “Don't dream too far ahead, Kaelith.”

Kaagad siyang sumagot.

Kaelith: “Then I'll start with tomorrow.”

Napahawak ako sa dibdib ko at napatingin sa bintana. Sa unang pagkakataon matapos ang apat na taon, hindi ko kinatatakutang makita siyang muli.

Ang kinatatakutan ko ay baka dumating ang araw na hindi na paghihiganti ang dahilan kung bakit gusto ko siyang makita.

Baka dumating ang araw na pipiliin ko siya dahil mahal ko pa rin siya.

At kung mangyari iyon, hindi ko alam kung magiging matapang akong manatili—o kung tatakbo akong muli.