You Still Want Me

CHAPTER 8

Hindi ko sinagot ang huling mensahe ni Kaelith. Buong gabi kong hinayaan ang cellphone na nakapatong sa mesa, kahit ilang beses ko itong sinilip sa pag-asang may bago siyang sasabihin. Nakakainis. Ako ang babaeng bumalik para paghigantihan siya, pero ako rin ang babaeng naghihintay sa bawat mensahe niya.

Kinabukasan, nagpasya akong maging abala. Pumasok ako sa trabaho nang maaga at sinubukang ituon ang isip sa mga bagay na hindi tungkol kay Kaelith. Ngunit bandang alas-onse, tumawag ang receptionist.

“Ms. Veyne, there's someone here to see you.”

“Who?”

“Mr. Draven.”

Napapikit ako. “Tell him I'm busy.”

“Already did, ma'am. He said he'll wait.”

Of course he would.

Pagkalipas ng dalawampung minuto, bumaba ako sa lobby. Nakaupo si Kaelith sa isang sofa, may hawak na dalawang tasa ng kape. Nang makita niya ako, agad siyang tumayo.

“I brought you coffee.”

“Did I ask you to?”

“No.”

“Then why are you here?”

“Because I wanted to see you.”

Diretso ang sagot niya, walang palusot o mahabang paliwanag. Inabot niya sa akin ang isang tasa, ngunit hindi ko agad tinanggap.

“Kaelith, you can't keep showing up whenever you feel like it.”

“I know. If you want me to leave, I will.”

Tiningnan ko siya. Wala siyang ipinakitang pagkainip, at hindi niya ako pinilit na tanggapin ang kape.

“Give me that,” sabi ko sa huli.

Bahagyang ngumiti siya. “One coffee. That's progress.”

“Don't make me regret it.”

Naglakad kami papunta sa maliit na café sa tabi ng gusali. Pinili namin ang mesa sa sulok, malayo sa ibang mga tao. Ilang minuto kaming tahimik na uminom bago ako nagsalita.

“Why are you doing this?”

“Doing what?”

“Coming after me. Bringing coffee. Asking for another chance. You had four years to move on.”

“I tried.”

“Then why didn't you?”

Ibinalik niya ang tasa sa mesa. “Because moving on from you was never as simple as I wanted it to be.”

Napatawa ako nang mapait. “You sound as if loving me was a punishment.”

“No. Losing you was.”

Hindi ako nakapagsalita. Masyadong mabilis ang tibok ng puso ko, at ayaw kong makita niyang may epekto sa akin ang mga salita niya.

“Do you still love me?” tanong ko sa wakas.

Hindi siya nagdalawang-isip.

“Yes.”

Isang simpleng salita. Walang palamuti, walang pangakong imposibleng tuparin. Ngunit mas malakas pa iyon kaysa sa anumang mahaba niyang paliwanag.

“After everything I said to you? After I returned your ring and refused to listen?”

“You were hurt. You had every right to walk away.”

“And you never hated me for it?”

“Not once.”

Napayuko ako. Sa loob ng apat na taon, paulit-ulit kong inisip na baka nakalimutan na niya ako, baka naging madali para sa kaniya ang palitan ako, baka ang gabing iyon ay isa lamang maliit na pagkakamali sa buhay niya.

Ngayon, sinasabi niyang mahal pa rin niya ako.

Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot—ang posibilidad na nagsasabi siya ng totoo o ang posibilidad na gusto kong paniwalaan siya.

“Kaelith, I don't know how to trust you again.”

“Then don't rush yourself.”

“What if I never can?”

His expression softened. “Then I'll have to accept that. Loving you doesn't mean I get to demand another chance.”

Tumingin ako sa kaniya. Iyon ang unang pagkakataong narinig kong sabihin niya iyon nang walang pagtatangkang baguhin ang isip ko.

At lalo akong naguluhan.

Pagkatapos ng kape, sabay kaming lumabas ng café. Huminto siya sa harap ng gusali habang ako naman ay naghahanda nang bumalik sa trabaho.

“Can I see you tonight?” tanong niya.

“Why?”

“Because I want to spend time with you. No pressure. No questions about the past unless you want to talk.”

Dapat tumanggi ako. Ngunit naalala ko ang paraan ng pagtingin niya sa akin kagabi, ang pag-amin niyang hindi niya ako nakalimutan, at ang katahimikang hindi niya pinilit punuin ng mga dahilan.

“Dinner,” sabi ko. “One hour.”

His smile appeared slowly. “I'll take it.”

“At huwag kang magdala ng bulaklak.”

“Coffee, then?”

“Kaelith.”

“Fine. No flowers. No coffee. Just me.”

“That's already a lot to deal with.”

Tumawa siya, at bago ako makapasok sa gusali ay marahan niyang hinawakan ang kamay ko.

“Thank you for giving me a little time.”

Hindi ko binawi ang kamay ko. Ilang segundo kaming ganoon bago ako kusang umatras.

Nang gabing iyon, nagkita kami sa isang tahimik na restaurant. Hindi siya nagdala ng mamahaling regalo o nagplano ng engrandeng sorpresa. Nag-usap lang kami tungkol sa mga bagay na matagal naming hindi naibahagi sa isa't isa.

Ikinuwento niya ang bagong proyektong pinamamahalaan niya. Ikinuwento ko naman ang tungkol sa mga lugar na gusto kong puntahan. Minsan ay nagtatawanan kami, at minsan nama'y natatahimik kapag may alaalang biglang bumabalik.

Nang matapos ang hapunan, inalok niya akong ihatid pauwi.

Sa tapat ng bahay ko, hindi agad siya bumaba ng sasakyan. Tumingin siya sa akin na para bang may sasabihin, ngunit nag-aalangan.

“What is it?” tanong ko.

“Can I ask you something?”

“Depends.”

“Do you still feel something when I kiss you?”

Napatigil ako. Hindi ko inaasahang itatanong niya iyon nang direkta.

“Why would you ask that?”

“Because I feel it every time. And I don't want to keep guessing.”

Tumingin ako sa mga mata niya. Maaari akong magsinungaling. Maaari kong sabihin na wala na akong nararamdaman at ginagamit ko lamang siya para sa sarili kong layunin.

Ngunit naalala ko ang halik namin kagabi, at ang paraan ng paglapit ko sa kaniya kahit alam kong maaari akong masaktan muli.

“Yes,” sagot ko nang mahina. “I still feel something.”

Hindi siya ngumiti agad. Sa halip, tila pinag-isipan niya ang sagot ko bago nagsalita.

“Thank you for being honest.”

“Don't mistake that for forgiveness.”

“I won't.”

Bumaba ako ng sasakyan, ngunit bago ko maisara ang p***o ay tinawag niya ako.

“Alessandra?”

“What?”

“I still want you. Not just the woman you were four years ago. I want to know the woman you've become. Even if she never chooses me.”

Hindi ako nakasagot. Pumasok ako sa bahay bago niya makita ang epekto ng mga salitang iyon sa akin.

Pagdating sa kuwarto, umupo ako sa gilid ng kama at binuksan ang lumang kahon kung saan ko itinago ang singsing na ibinalik ko sa kaniya noon. Hindi ko alam kung bakit hindi ko iyon itinapon. Marahil dahil may bahagi sa akin na hindi pa handang tanggapin na tapos na ang lahat.

Kinuha ko ang singsing at pinagmasdan iyon sa ilalim ng ilaw.

Nais kong paniwalaang kaya kong kontrolin ang lahat. Nais kong isipin na ako ang magpapasya kung kailan siya mahuhulog, kung kailan siya masasaktan, at kung kailan ako tuluyang aalis.

Ngunit habang hawak ko ang singsing, isang tanong ang paulit-ulit na bumabagabag sa akin.

Kung mahal pa rin ako ni Kaelith, bakit parang ako ang mas natatakot?

Dahil ang paghihiganti ay madaling simulan kapag galit ang nangingibabaw.

Pero kapag ang lalaking gusto mong saktan ay ang lalaking gusto mo pa ring mahalin, hindi mo na alam kung sino ang tunay na talo.

At ako, sa kabila ng lahat ng plano ko, ay nagsisimula nang matakot na baka ako ang unang sumuko.